Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ἰπεκτσί, ῥόταρυ, ΕΛΙΑΜΕΠ κι …«ἑλληνοτουρκική» φιλία!!!

Θεωρητικῶς, μόνον θεωρητικῶς, δὲν θὰ  μποροῦσε νὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ «ἑλληνοτουρκική» φιλία, γιὰ ἕναν καὶ μόνον λόγο: διότι ὁ Τοῦρκος, ἀκόμη καὶ σήμερα ποὺ μιλᾶμε καὶ θεωρεῖται …πεπολιτισμένος, μᾶς θεωρεῖ χαμένη του ἀποικία. Ὅταν λοιπὸν κάποιος σὲ θεωρῇ ἐν δυνάμει δοῦλο του (βλέπε κι ἀμέτρητες ἐναέριες παραβιάσεις γιὰ παράδειγμα), φιλίες ὁποιουδήποτε εἴδους δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ὑπάρξουν κατ’ οὐδέναν τρόπο. Ἐκτὸς ἐὰν τραβᾷ ἡ ὄρεξίς σου μερικὲς σφαγὲς ἀκόμη, γιὰ νὰ μάθῃς νὰ μὴν σηκώνῃς κεφάλι ὁριστικῶς καὶ τελεσιδίκως. Διότι ὅσο προσκυνᾷ κάποιος τὸν ἐν δυνάμει ἀφέντη, ἐθελοτυφλώντας κι ἐλπίζοντα στὸν μικρότερο δυνατὸ …πότον, τόσο πιὸ κοντὰ στὸ τέλος του ὁδηγεῖται. Οἱ προσκυνημένοι, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἦσαν πάντα ἀναλώσιμοι. Κατ’ ἐπέκτασιν, ἐὰν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξῃ μία τέτοια φιλία, αὐτὴ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφέρεται σὲ ἰδίους τρόπους ἀντιμετωπίσεως, σὲ σεβασμὸ καὶ σὲ αὐτοσεβασμό. Κι ἐπεὶ δὴ ὅλα αὐτὰ μαζὺ δὲν ὑπάρχουν, παρὰ μόνον προσκυνημένοι καὶ πρόθυμοι πολιτικάντηδες, αὐτὸ τὸ ἀνέκδοτον παρακρύωσε. Ὄχι μόνον φιλία δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξῃ, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον θὰ ἔπρεπε καὶ νὰ στιγματίζονται ὅσοι τὴν προωθοῦν μά, κυρίως, νὰ στραβοκυττάζουμε ἀγριεμένα ὅποιον κι ὅ,τι πασχίζει νὰ μᾶς ἀλλοιώσῃ τὸ (λίγο) μυαλὸ ποὺ μᾶς ἀμέμεινε.

Ἐν τούτοις ὅμως τὸ παραμυθάκι καὶ διαφημίζεται καὶ ἀναπαράγεται καὶ προθεῖται κι ἂς εἶναι πλῆρες παρανοϊκότητος καὶ ἀσαφείας.
Εἴτε γιατὶ οἱ στοὲς αὐτὸ διετάχθησαν νὰ κάνουν…


πηγὴ
Εἶτε διότι τὸ ΝΑΤΟ μᾶς θέλει …«ἀδελφούς», πρὸ κειμένου νὰ μὴν πατᾷ γερὰ ἡ Ῥωσσία στὴν Μεσόγειο, διαλύοντας τὸ ἐπιθυμητὸ γιὰ αὐτὴν σλαυικὸ τόξο…
Εἴτε διότι κάποιοι ἄλλοι, κεντρικοὶ τοκογλύφοι, λίγο πιὸ νότια, μὲ ἕδρα μίαν περιοχὴ στὸ …«ὑπογάστριο» τῆς πάλαι ποτὲ κραταιᾶς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ποὺ σήμερα ἐλέγχουν ὅλην τὴν Μέση Ἀνατολὴ κι ἑτοιμάζουν τὸν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο γοργά, δὲν θέλουν στὰ πόδια τους ἰσχυροὺς λαούς, παρὰ μόνον ἠλιθίους καὶ εὐκόλως χειραγωγουμένους.
Ὅπως κι ἐὰν ἔχῃ τὸ ζήτημα ὑφίσταται, τὸ προωθοῦν ἅπαντες οἱ …προοδευτικοί, μοιράζουν ὁποίας μορφῆς δημοσιότητα μποροῦν, ἀνακαλύπτουν βραβεία καὶ κάθε εἴδους διακρίσεις, ἐνᾦ διαφημίζουν τὸ ἀνύπαρκτον θέμα, ἐθελοτυφλώντας (πράγματι;;;) ἀφ΄ ἑνὸς γιὰ τὰ ἐθνικά μας προβλήματα, ἀλλὰ κι ἀπολαμβάνοντας ἀφ΄ ἑτέρου δόξες καὶ τιμές, ἅπαντες οἱ μετέχοντες στὸ ἐν λόγῳ πανηγυράκι.
Στὴν πραγματικότητα ἔχουν μετατρέψη τὸν λαό μας σὲ …σούπα, ποὺ ἀκούει γιὰ «ἑλληνοτουρκικὲς φιλίες» κι ἐλπίζει, ἂν τὶ νὰ κουμπώνεται, ἐνᾦ ἐφ΄ ὅσον κάτι τέτοιο δὲν εἶναι ἀμφίδρομον, ἀνακαλύπτουμε πὼς οἱ γείτονες, νυχθημερόν, προπαγανδίζοντας μὲ ὅλους τοὺς τρόπους τὰ περὶ «κακοῦ Ἕλληνος» ποὺ ὀνειρεύονται ἐπὶ τέλους νὰ σφάξουν γιὰ νὰ …«σώσουν τὸν πλανήτη»!!!
Κι ἐνᾦ ἐμεῖς ἐφαρμόζουμε κατὰ γράμμα καὶ μὲ συνέπεια τὶς ἐντολές, δίπλα, στὴν Τουρκία, ὄχι μόνον τὶς γράφουν στὰ παλαιώτερα τῶν ὑποδημάτων τους, ἀλλὰ προετοιμάζονται σιγὰ σιγὰ γιὰ νὰ μᾶς …καταπιοῦν.
Ψιλὰ γράμματα…

Τὰ βραβεία Ἰπεκτσὶ λοιπόν, ποὺ προωθῶνται, ἐπισήμως, ἀπὸ ῥοταριανοὺς συλλόγους (κοινῶς παραμάγαζα τῶν στοῶν στὸ πιὸ …ἐλαφρύ τους), ὑπὸ τὴν γενικὴ γραμμὴ τοῦ ΕΛΙΑΜΕΠ, εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀκόμη προπαγανδιστικὸ παραμυθάκι ποὺ ἔστησε ὁ πολὺς Φυντανίδης μὲ τὴν «Ἐλευθεροτυπία» (βλέπε καὶ τὸ πρακτορο-μάγαζό της «ἰός»), ὑποτίθεται βάσει ἀρχικῆς προτάσεως τοῦ Ἀνδρέα Πολιτάκη. Κι ὅλα αὐτὰ πηγαίνουν μίαν χαρὰ (γιὰ τὶς στοές) καὶ δύο τρομάρες (γιὰ ἐμᾶς), ἐφ’  ὅσον τὴν πάθαμε καὶ τὴν ἀλλοφροσύνη μας, ὡς λαός, ἀλλὰ καὶ τὴν παράνοιά μας. Θέλουμε μὲν τὴν εἰρήνη ἀλλὰ μᾶς τσούζει νὰ εἶναι pax ottomanica (κατὰ Βερέμη-ΕΛΙΑΜΕΠ-Τσατσόπουλο) αὐτὴ ἡ εἰρήνη. Θέλουμε νὰ μὴν ταράζῃ κάποιος τὴν νιρβάνα μας, ἀλλὰ μᾶς τσούζει ἐὰν τὴν νιρβάνα μας  θὰ τὴν ἐγγυᾶται ὁ Μογγόλος. Θέλουμε νὰ μὴν ξεκουνηθοῦμε, ἀλλὰ τρέμουμε ἐὰν ἀπὸ τὴν μεγάλη ἀκινησία πάθουμε τὸ σύνδρομο τῆς …ἀγκυλώσεως.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ συνεχίζει να πουλά «ελληνοτουρκική φιλία»   

Με «επιστημονικό» μανδύα, το ΕΛΙΑΜΕΠ συνεχίζει να χύνει το επιδοτούμενο εθνομηδενιστικό του δηλητήριο.
Αυτή τη φορά, χωρίς να κρατά τα όποια προσχήματα, το ΕΛΙΑΜΕΠ συνεργάζεται και με το τουρκικό Πανεπιστήμιο Sabanci της Κωνσταντινούπολης, αλλά και το Center for Global Politics του Freie Universität του Βερολίνου.
«Σεμινάριο» για παγκοσμιοποιημένους
Όλοι μαζί οι παγκοσμιοποιημένοι λοιπόν, διοργανώνουν εκπαιδευτικό σεμινάριο με θέμα «Ρήξεις στις περιφερειακές σχέσεις:
Τουρκία- ΕΕ σε αβέβαιη πορεία».
Από την ανακοίνωση: «Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί στην Κωνσταντινούπολη από τις 4-17 Ιουνίου 2012 και η γλώσσα εργασίας είναι η αγγλική.
Η παρακολούθηση του σεμιναρίου θα είναι δωρεάν, ενώ θα υπάρξει οικονομική βοήθεια για όσους επιλεγούν να ταξιδέψουν στην Κωνσταντινούπολη.
Οι φοιτητές που θα ολοκληρώσουν με επιτυχία το Θερινό Εκπαιδευτικό Σεμινάριο θα λάβουν τέσσερις διδακτικές μονάδες, βάσει του European Credit Transfer System (ECTS) και θα λάβουν βεβαίωση συμμετοχής από το ΕΛΙΑΜΕΠ, το Sabancı University και το Freie Universität Berlin.
Το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από την Γερμανική Υπηρεσία Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD).
Τα θέματα που θα αναπτυχθούν κατά την διάρκεια του σεμιναρίου θα αφορούν τις νέες προσεγγίσεις στις διεθνείς σχέσεις, τον ρόλο των νέων μέσων επικοινωνίας, και τις τρέχουσες εξελίξεις στην ΕΕ, την Τουρκία και τις γύρω περιοχές.
Στο σεμινάριο θα συμμετέχουν Έλληνες, Τούρκοι και Γερμανοί ακαδημαϊκοί και φοιτητές.
Για την υποβολή αιτήσεως χρειάζονται πτυχίο σε πολιτικές επιστήμες ή σε συναφή κλάδο, καθώς και πολύ καλή γνώση της αγγλικής γλώσσας.
Το σεμινάριο απευθύνεται κυρίως σε τελειόφοιτους φοιτητές και εγγεγραμμένους φοιτητές σε μεταπτυχιακά προγράμματα».
πηγὴ

Ἐν τέλει… Ἕνα ΕΛΙΑΜΕΠ τοῦ πSoros, παρέα μὲ μεγάλες καὶ μικρὲς στοές, πιάνοντας κορόιδα κάθε ἕναν ποὺ κολακεύεται μὲ τὶς βραβεύσεις, ἔστησαν ἕνα μαγαζάκι παραγωγῆς προθύμων προπαγανδιστῶν.
Ἁπλό; Πολύ…
Μὰ αὐτὸ φαίνεται ἐκ πρώτης ὅψεως… Πίσω του εἶναι πολὺ χειρότερα…!!! Διότι πίσω του εἶναι ὁλόκληρα γεωπολιτικὰ σχέδια, συντονισμένες δράσεις μεγαλο-ἐπιχειρηματικῶν, πολυεθνικές, τοκογλύφοι καί, κάπου στὸ βάθος, στὸ πολὺ βάθος, μία ἀπόλυτος ἱστορικὴ ἄγνοια, ποὺ μεθοδικῶς καλλιεργεῖται καὶ ὑποστηρίζεται, ἀποκρύπτοντας βασικὲς ἀλήθειες, ἀναγκαῖες γιὰ τὴν κατανόησιν ἑνὸς βρώμικου μηχανισμοῦ καί, οὐσιαστικῶς, γιὰ τὴν ἀντιμετώπισίν του.

Γενικῶς ἂν κι ἀδυνατοῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε ὡς λαὸς τὸ τὶ ἀκριβῶς πρεσβεύουν ὅλες αὐτὲς οἱ τελετές, οἱ παραστάσεις καὶ οἱ προπαγάνδες, ἀρνούμεθα παραλλήλως νὰ σκεφθοῦμε πὼς στόχος τους εἴμαστε ἐμεῖς καὶ ἡ ἐξακολούθησις τοῦ ὕπνου μας. Κι ἐνᾦ τὸ ΕΛΙΑΜΕΠ ὁρίζει τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας καὶ τὶς κάθε λογῆς «φιλίες» της, πουλώντας μας «ἑλληνοτουρκικὲς φιλίες» κι ἄλλα παραμύθια, σύσσωμος ὁ πολιτικὸς κόσμος τῆς χώρας, μαζὺ μὲ τὸν δημοσιοκαφρικὸ καὶ τὸν «πνευματικό» ἀλληλοβραβεύονται μεταξύ τους, παπαγαλίζοντας τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια διαρκῶς, τὴν ὥρα ποὺ ἐπάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας, καθημερινῶς, οἱ (τοὐλάχιστον) ἐναέριες παραβιάσεις τῶν «φίλων» μας τοὺς γελοιοποιοῦν αὐτοστιγμεῖ. Στὴν πραγματικότητα ὅλα αὐτὰ εἶναι ἕνα ἄθλιο σκηνικὸ ὅπου συνήθως πράκτορες καλὰ ἀμοιβώμενοι κινοῦν τὰ νήματα καί, ἀπὸ κοντά, πρωταγωνιστοῦν κάθε λογῆς πρόθυμοι καὶ καλοκουρδισμένοι πολιτικοί, δημοσιοκάφροι, συγγραφεῖς, καλλιτέχνες, «ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων» ἢ ἀκόμη καὶ κάθε εἴδους δήμαρχοι καὶ ἱδρύματα. Ὅλοι στὸν ἀφρὸ τοῦ κουβᾶ.
Στὸν πᾶτο τοῦ κουβᾶ ἐμεῖς. Μαζὺ μὲ τὰ σκ@τά.


πηγή

Ὅταν φωνάζω καὶ ἐπαναλαμβάνω διαρκῶς πὼς τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ δυνάστου ἢ τὸ ὄνομα τοῦ (φερομένου ὡς) ἐχθροῦ, ἀλλὰ ἡ δική μας ἄγνοια περὶ ἱστορίας καὶ αὐτογνωσίας, φαίνομαι γραφική.
Δυστυχῶς ἐπάνω σὲ αὐτὸ πατοῦν ὅλοι οἱ προαναφερόμοι καὶ δομοῦν ὀμιχλώδεις συνθῆκες ἀντιληπτικότητος, ἐνᾦ παραλλήλως καταστρέφουν ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς κοινωνικὲς δομές.
Τὸ ἁπλούστερον ὅλων, ποὺ λέγεται φυσικὴ ἐπιλογή, ἐμεῖς τὸ ξεχάσαμε. Καὶ τὸ ἁπλούστερον ὅλων, ποὺ ἐπιτάσσει ἐπανεκκινήσεις τῶν πάντων, δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὸ ἐὰν εἴμαστε ἱστορικοί, πανεπιστήμονες ἢ πολέμαρχοι, ἀλλὰ μὲ τὸ πόσο ὀρθῶς ἀντιλαμβανόμεθα τοὺς ἀναγκαίους βαθμοὺς ἐπιβιώσεως.

Μερικοὶ ἐξ αὐτῶν ποὺ ἔλαβαν τὸ σχετικὸ βραβεῖον «Ἰπεκτσί», γιὰ νὰ ξέρουμε ἀπὸ ποιοὺς χειραγωγούμεθα, ἐν γνώσει ἢ ἐν ἀγνοίᾳ τους:
  1. Διδῶ Σωτηρίου (συγγραφεύς),
  2. Μίκης Θεοδωράκης (ὁ «μεγάλος μουσικοσυνθέτης» μας),
  3. Γιῶργος Παπανδρέου (ὁ γνωστὸς ἀ-GAP-πούλας ἢ ἂλλως ἀρχί-κουδουνισμένο τοῦ μΠατΣοΚ)
  4. Μαργαρίτα Παπανδρέου (μαννούλα τοῦ ἀ-GAP-πούλα)
  5. Λιάνα Κανέλλη (δημοσιογράφος καὶ κουδουνισμένο τοῦ ΚΚΕ)
  6. Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης (ὁ φερόμενος καὶ ὡς ἐπίτημος- ἀρχὶ κουδουνισμένο τῆς ΝουΔουλάρας καὶ ἐξ αἵματος βενιζελικὸς ἀπόγονος),
  7. Στέφανος Ληναῖος (καλλιτέχνης καὶ κουδουνισμένο τοῦ μΠατΣοΚ, κάποτε),
  8. Μέντης Μποσταντζόγλου (συγγραφεύς),
  9. Μακρῆς Μέμο (γλύπτης),
  10. Ῥίτσος Γιάννη (ποιητής, πάντα ΚΚΕ),
  11. Πολιτάκης Ἀνδρέας (πρωτεργάτης-πολιτικὸς μηχανικός),
  12. Δημήτρης Παπαδόπουλος (οἰκονομολόγος, ἐκδότης ἐφημερίδος «Χρόνος Ὡραιοκάστρου», συγγραφεύς),
  13. Ἀγγέλα Καστρινάκη (καθηγήτρια βυζαντινῶν καὶ νεοελληνικῶν σπουδῶν Πανεπιστημίου Κρήτης),
  14. Στέφανος Τηλικίδης (θεατρικὸς συγγραφεύς),
  15. Γιώργης Χατζηδάκης (τιμητικό, μουσικός),
  16. Ἡρακλῆς Τζάθας (δημοσιογράφος),
  17. Γιάννης Λασκαράκης (ἐκδότης τῆς ἐφημερίδος «ἡ γνώμη τῆς Θρᾴκης», ἰδιοκτησία Ἑταιρείας Γαλατείας Λασκαράκη καὶ Σία Ο.Ε..)
  18. Ἀλέκος Παπαδόπουλος (συγγραφεύς, ἐκδότης, δημοσιογράφος),
  19. Γιῶργος Σούρλας (κουδουνισμένο τῆς ΝουΔουλάρας),
  20. Δημήτρης Κιτσίκης (διεθνολόγος, τουρκολόγος, σινολόγος, δημοσιογράφος)
  21. Γιάννης Κυριακόπουλος (δημοσιογράφος),
  22. Γιῶργος Τσακίρης (δημοσιογράφος),
  23. Γιάννης Παπαδημητρίου (πολίτης ἐνασχολούμενος μὲ Τουρκογιαννιῶτες),
  24. Ἀχιλλεὺς Παπαδιονυσίου (δημοσιογράφοος-εὔφημος μνεία)),
  25. Σταθόπουλος Μιχάλης (πρύτανις ΕΚΠΑ),
  26. Σταῦρος Ξαρχάκος (μουσικοσυνθέτης),
  27. Γιῶργος Ἀνωμερίτης (κουδουνισμένος τοῦ μΠατΣοΚ, πρώην ὑπουργὸς Γεωργίας), 
  28. Δήμου Νῖκος (ναί, ὁ …«πολυαγαπημένος» μας μισέλλην!),
  29. Φαραντούρη Μαρία (σύζυγος τοῦ χυτήρη καλέ…),
  30. Μελισσανίδης Γιάννης (ναί, ὁ πρωταθλητής μας…!!!),
  31. Λία Μεγάλου Σεφεριάδου (συγγραφεύς),
  32. Βύρων Πολύδωρας (ναί, ἐθνοσωτὴρ τῆς ΝουΔουλάρας),
  33. Εὐάγγελος Χεκίμογλου (οἰκονομολόγος, ἀρθρογράφος, ἐπιμελητὴς τηλεοπτικῶν ἐκπομπῶν),
  34. Κωνσταντῖνος Σβολόπουλος (καθηγητὴ νεωτέρας Ἑλληνικῆς Ἱστορίας ΕΚΠΑ καὶ διευθυντὴς ἱδρύματος Καραμανλῆ),
  35. Ίορδανίδης Κώστας (ἔπαινος- ΕΛΙΑΜΕΠ, ἀπόφοιτος φιλοσοφικῆς Ἀριστοτελείου, ἀρθρογράφος τοῦ ὀργανισμοῦ τοῦ ΔΟΛου),
  36. Μῆλλας Ἡρακλῆς (πολιτικὸς ἐπιστήμων ἐκ τοῦ πανεπιστημίου τῆς Ἀγκύρας, διδάσκει στὸ Πανεπιστήμιον Αἰγαίου τουρκικὴ λογοτεχνία καὶ πολιτικὰ ῥεύματος),
  37. Νᾶσος Ἀθανασίου (κουδουνισμένο τοῦ τΣΥΡΙΖΑ καὶ πρώην δημοσιοκάφρο),
  38. Ἑλένη Δημητριάδου Ἐφραιμίδου (συγγραφεύς),
  39. Ἄννα Γκέρτσου Σαῤῥῆ (συγγραφεύς),
  40. Ἀγάπη Μολυβιάτη Βενέζη (συγγραφεύς),
  41. Ἀθανάσιος Φωτιάδης (δικηγόρος καὶ πεζογράφος),
  42. Ἰφιγένεια Μαστρογιάννη (φιλόλογος καὶ διηγηματογράφος),
  43. Γιῶργος Σκαμπαρδώνης (δημοσιογράφος καὶ πεζογράφος),
  44. Κώστας Μπέης (κουδουνισμένος τοῦ μΠατΣοΚ),
  45. Δέσποινα Πανταζῆ (σκηνοθέτης),
  46. Παναγιώτης Κούτσικος (ἠλεκτρολόγος-μηχανικός, ἐπιχειρηματίας, πρόεδρος Ἑλληνοτουρκικοῦ ἐπιμελητηρίου, πρώην σύζυγος τῆς κουδουνισμένης τοῦ ΝουΔουλάρας Μαριέττας Γιαννάκου Κουτσίκου καὶ …ὑπόδικος γιὰ διάφορες ὑποθέσεις!),
  47. Τίμων Κουλμάσης (σκηνοθέτης, σεναριογράφος),
  48. Νικόλαος Καρδαρᾶς (δικηγόρος),
  49. Νῖκος Οἰκονομόπουλος (φωτογράφος),
  50. Θωμᾶς Κοροβίνης (φιλόλογος, συγγραφεύς),
  51. Σπῦρος Κουζινόπουλος (δημοσιογράφος),
  52. Νῖκος Κιᾶος (δημοσιογράφος καὶ τότε πρόεδρος ΕΣΗΕΑ),
  53. Κωνσταντῖνος Δημόπουλος (τότε πρύτανις ΕΚΠΑ)
  54. Γιῶργος Μπίστης (διευθυντὴς «ἡ φωνὴ τῆς Ἀμερικῆς),
  55. Μανώλης Μαυρομάτης (ἀθλητικὸς συντάκτης)
  56. Πᾶνος Παναγιωτούνης (λογοτέχνης, δοκιμιογράφος).
  57. Ἰφιγένεια Χρυσοχόου (συγγραφεύς)
  58. Δημήτριος Καλδίρης (ἐκπαιδευτικός, συγγραφεύς)
  59. Πανῖκος Χρυσάνθου (σκηνοθέτης, παραγωγός),
  60. Τᾶσος Ἀθανασιάδης (ἀκαδημαϊκός, συγγραφεύς),
  61. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (κουδουνισμένο τοῦ μΠατΣοΚ),
  62. Ἀνδρέας Νενεδάκης (συγγραφεύς),
  63. Λένα Μερίκα (συγγραφεύς),
  64. Γρηγόρης Βαλλιανᾶτος (ὁ γνωστὸς θεολόγος, ἀδελφὸς τοῦ ἄλλου γνωστοῦ),
  65. Λένα Παππᾶ (ποιήτρια),
  66. Μάκης Ἀποστολᾶτος (ἐκδότης, κριτικός, λογοτέχνης),
  67. Βαλέριος Λεωνίδης (Ὀλυμπιονίκης),
  68. Σάκης Ῥουβᾶς (καλλιτέχνης καὶ ἐπίδοξον κουδουνισμένον),
  69. Χρῆστος Πασσαλάρης (δημοσιογράφος),
  70. Στρατῆς Μπαλάσκας (δημοσιογράφος),
  71. Μαρία Μαυρικίου (παραγωγός)
  72. Ἵδρυμα Μείζωνος Ἑλληνισμοῦ,
  73. Μίρκα Κρεστενίτη (ἠθοποιός),
  74. Διονύσιος Γουσέτης (πολιτικὸς μηχανικὸς καὶ δημοσιογράφος, κουδουνισμένο μὲ τὸ «Δράσις»)
  75. Παναγιώτης Καραφωτιᾶς (Πολιτικὸς ἐπιστήμων, ἀρθρογράφος, συνεργάτης τοῦ Ο.Η.Ε. κι ἐμπνευστὴς τῆς συνεργασίας Ο.Η.Ε. μὲ Μ.Κ.Ο. εἰρηνευτικῆς δράσεως!)
  76. Νῖκος Λυράκης (ζωγράφος),
  77. Κώστας Κομνίτσας (ἐκδότης),
  78. Βασίλης Λιόγκαρης (λογοτέχνης, σεναριογράφος),
  79. Ἑλένη Κονιαρέλλη Σιάκη (ποιήτρια, συγγραφεύς),
  80. Σοφιανὸς Χρυσοστομίδης (δημοσιογράφος, μέλος ΕΣΗΕΑ),
  81. Σύλλογος «Εὔγερος» Κεφαλληνίας,
  82. Χρῆστος Σαμουηλίδης (ἐκπαιδευτικός, λαογράφος),
  83. Νίκη Eideneier Ἀναστασιάδου (μεταφραστής, ἐκδότης),
  84. Σοφία Φίλντιση (συγγραφεύς, πεζογράφος),
  85. Πέτρος Ἀποστολίδης (συγγραφεύς)
  86. Ματούλα Τόλκα (συγγραφεύς),
  87. Ἀρχεῖον Ἑλληνικῶν Γραμμάτων «Γιῶργος Λεβιθόπουλος»,
  88. Μαρία Ἀρβανίτου Σωτηροπούλου (μικροβιολόγος, συγγραφεύς),
  89. Θᾶνος Λαμπρόπουλος (σκηνοθέτης, παραγωγός)
  90. Χαράλαμπος Μανιάτης (πρώην δήμαρχος Χαλκίδος)
  91. Ντῖνος Χαριτόπουλος (πρώην δήμαρχος Σαπῶν),
  92. Φαίδων (τραγουδιστής),
  93. Βούλα Ἀρβανιτίδου (λογοτέχνης),
  94. Γρηγόρης Γεωργίου (γελοιογράφος),
  95. Ἀλέξιος Σαββίδης (ἱστορικός, βυζαντινολόγος, μεσαιωνολόγος),
  96. Λένα Μερίκα (οἰκονομολόγος, λογοτέχνης), 
  97. Νῖκος Τσιφόρος (δημοσιογράφος, ἀρθρογράφος, σεναριογράφος),
  98. Δημήτρης Κωνσταντάρας (υἱὸς τοῦ Λάμπρου, δημοσιοκάφρος)
  99. Στέλιος Χαραλαμπόπουλος (σκηνοθέτης καὶ παραγωγός),
  100. Μαντζοῦτσος Σωτήρης (συγγραφεύς),
  101. Κουμάτσης Τῖμος (σκηνοθέτης),
  102. Γιῶργος Ἀνδρεάδης (συγγραφεύς, ἀρθρογράφος),
  103. Κώστας Ἀσλανίδης (ζωγράφος),
  104. Μιχάλης Παπαγιαννάκης (κουδουνισμένο τοῦ τΣΥΡΙΖΑ),
  105. Μαρία Παπαπετροπούλου (μουσικός),
  106. Σιαφλιάκη Ἡρῶ (σκηνοθέτης),
  107. Πᾶνος Μισερλῆς (συγγραφεύς),
  108. Σούλα Τόσκα Καμπᾶ (συγγραφεύς),
  109. Γιάννης Κωβαῖος (ἐκπαιδευτικός),
  110. Σπῦρος Δοφορίτης (μουσικός),
  111. Πᾶνος Ἀμελίδης (μουσικός),
  112. Μαρία Μαυρίκου (σκηνοθέτης).,.
Δὲν τοὺς κρίνουμε, παρὰ μόνον ἀναρωτόμεθα μὲ τὶ καρδιὰ μπόρεσαν νὰ παραλάβουν τὸ ἐν λόγῳ βραβεῖον.
Τὸ ἐὰν ὅλοι αὐτοὶ εἶναι (συνειδητῶς ἢ ὄχι) στρατευμένοι φυσικὰ στὸν …κοινὸ σκοπὸ τῆς ὑβριστικῆς αὐτῆς «φιλίας» (ἢ καὶ λυκοφιλίας ἐὰν θέλετε…) καί, μακροπρόθεσμα, τῆς ἀλλοιώσεως κάθε ἱστορικῆς ἀληθείας, μὰ καὶ τελικῶς τῆς ἀποκρύψεως κάθε ἱστορικῆς ἀληθείας, εἶναι μία ἄλλη ἄποψις καὶ μία ἄλλη ἔρευνα.
Πρὸς τὸ παρὸν σταματᾶμε ἐδῶ.
Θὰ ἐπισημάνω μόνον πὼς πολλοί, ἐὰν ὄχι οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν παραπάνω, ἔχουν λάβη καὶ βραβεῖον ἀπὸ τὸ Ἵδρυμα Μπότση.
Νά τό ψάξουμε λίγο περισσότερο ἤ καταλάβαμε;

Aυτή είναι η αποικία Ελλαδιστάν...

Οδηγός αντιμετώπισης της Τουρκίας



Ο καλύτερος δυνατός «αναλυτής» και εμπειρογνώμων για τους Τούρκους είναι κάποιος που τους έχει κατατροπώσει: ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Στο απόσπασμα από την ομιλία του Γέρου του Μοριά σε μαθητές γυμνασίου στην Πνύκα (8/10/1838) περιγράφονται η ελληνική παθογένεια αλλά και πώς μπορούμε να υπερβούμε κάθε σχετικό εμπόδιο: «Οι παλαιοί Ελληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι και τους υπόταξαν. Υστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Εκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, και του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Υστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις, στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα· διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Και τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.
Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Οθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι».
Παναγιώτης Λιάκος

Η τρομακτική ομορφιά ενός ποταμιού από λάβα στη Χαβάη


Φήσεις τὸ ῥητὸν καὶ θανών, Μωσῆ μέλα.
«Ἄνθρωπος ὄψιν, καὶ Θεὸς τὴν καρδίαν».
Θάψαν ἐν εἰκάδι Μωσῆν ὀγδόῃ Αἰθιοπῆα.


Χαρακτηριστικό περιστατικό απο τον Θεάρεστο βίο του Οσίου Μωυσή του Αιθίοπα που φανερώνει την ταπείνωση του είναι και το ακόλουθο: «Την ημέρα που τον χειροτονούσε Πρεσβύτερο ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και μάλιστα την ώρα που του φορούσε τα ιερά άμφια του είπε φιλικά ότι έγινε λευκός σαν περιστέρι. Ο Μωυσής ερώτησε ταπεινά τον Πατριάρχη αν κρίνει από το εξωτερικό ή το εσωτερικό, επειδή και τα άμφια ήσαν λευκά. 
Ο Πατριάρχης θέλοντας να τον δοκιμάσει αν έχει πραγματική ταπείνωση, είπε κρυφά στους κληρικούς να τον διώξουν από το σκευοφυλάκιο. Έτσι, όταν παρουσιάστηκε εκεί μετά την θεία Λειτουργία, τον έδιωξαν βρίζοντας τον. Ο Μωυσής έφυγε αμέσως χωρίς καμιά αντιλογία. Ένας από αυτούς, που τον ακολούθησε κρυφά για να δει αν του κακοφάνηκε, τον άκουσε να μονολογεί μεμφόμενος τον εαυτό του: "Καλά σού κάνανε, σποδόδερμε μελανέ". Αφού δεν είσαι άνθρωπος, τί γυρεύεις με τους ανθρώπους;» (Γεροντικόν, σελ. 252 -253).

Είπε Γέρων: Μην έχουμε εγκεφαλική μετάνοια άλλα έμπρακτη. 
Νά! Κοιτάξτε σήμερα πόσες γνώσεις περί πνευματικής ζωής αποκτήσαμε μέσα από τήν αύξηση των θρησκευτικών βιβλίων και ιδιαιτέρως από τις πολυπληθείς χριστιανικές ιστοσελίδες του διαδικτύου. 

Ολημερίς και όλονυκτί μπροστά σε μία οθόνη καθόμαστε. 

Πιο πολύ μάς βλέπει ό υπολογιστής παρά το εικονοστάσι. 

 Όλοι ενημερωμένοι πλέον γνωρίζουμε γιά τους σύγχρονους Γέροντες και τις προφητείες τους μικροί και μεγάλοι, δίκαιοι και αμαρτωλοί, ώμος παρά ταύτα οι εκκλησίες είναι ακόμη άδειες και ή αμαρτία, αμαρτία. Λοιπόν, τί καταφέραμε;

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ - ΣΛΑΒΟΝΙΣΤΙ

Στιγμιότυπα από τήν ευχαριστεία στο πανηγυρικό τραπέζι τής 24ης 'Απριλίου 2016 (Παλαιό ημερολόγιο) στην Ιερά Μονή Ζωγράφου Αγίου Όρους. Συνέπεσε η επέτειος της ενθρονίσεως (Είκοσι χρόνια μετά την ενθρόνηση) τού Καθηγουμένου Γεροντα Αμβροσίου.

ΕΞΟΔΟΣ από το Π.Σ.Ε. που είναι «μία ψευδοκοινωνική Εκκλησία στο προσεχές βασίλειο του Αντίχριστου»!

 Αυτή είναι η ρωσική
«αγία ανυπακοή»




Ποιοι έστειλαν επιστολή στον Πατριάρχη Μόσχας να απορρίψει τα κείμενα της Συνόδου του Κολυμπαρίου και να βγει από το «σατανικό» Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών
Το «τσουνάμι» της «αγίας ανυπακοής» δεν περιορίζεται μόνο εντός των ελληνικών συνόρων. Όπου χτυπάει η καρδιά της Ορθοδοξίας υπάρχουν και αντιδρώντες στα οικουμενιστικά σχέδια των θρησκευτικών ηγετών τους.

Τελευταίο παράδειγμα οι αδελφοί της Ιεράς Λαύρας στο Pochaev της Ουκρανίας που απηύθυναν επιστολή στον Πατριάρχη Μόσχας και στους ιεράρχες του Συμβουλίου των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας οι οποίοι συναντήθηκαν στη Μόσχα από τις 29 Νοεμβρίου έως τις 2 Δεκεμβρίου, ζητώντας να αποσυρθεί η Ρωσική Εκκλησία από το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και να παύσει να συμμετέχει στις οικουμενικές δραστηριότητες εν γένει. Η επιστολή της αδελφότητας έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του μοναστηριού.
Το πλήρες κείμενο της επιστολής της αδελφότητας στο τέλος του άρθρου (στα αγγλικά)
Η αδελφότητα κάλεσε επίσης τους Επισκόπους να απορρίψουν τα έγγραφα που έγιναν δεκτά στη Σύνοδο της Κρήτης το 2016 και να απορρίψουν ακόμη το σχέδιο κατήχησις της Ρωσικής Ορθόδοξης
Εκκλησίας στην παρούσα του μορφή. Η αδελφότητα υποστηρίζει ότι η Σύνοδος της Κρήτης δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί πανορθόδοξη και ότι τα έγγραφά της δεν θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά με την τρέχουσα μορφή τους καθώς επίσης και ότι το έργο της κατήχησις εξακολουθεί να χρειάζεται περισσότερη δουλειά, ενσωματώνοντας τις τροπολογίες που πρότειναν οι ιεράρχες, οι κληρικοί αλλά και οι λαϊκοί.
«Οι αδελφοί της Ιεράς Λάβρας του Pochaev επιζητούν με ειλικρίνεια από την ιεραρχία και την Σύνοδο των Επισκόπων να ικανοποιήσουν την αναφορά και την επανειλημμένη έκκληση των πιστών παιδιών της Εκκλησίας μας για την αποχώρηση από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των «εκκλησιών» και για την παύση της συμμετοχής της εκκλησίας μας στο οικουμενικό κίνημα». Με αυτόν τον τρόπο ξεκινά η επιστολή της αδελφότητας, σημειώνοντας ότι η προσχώρηση στο ΠΣΕ απαιτεί την αποδοχή του καταστατικού του, το οποίο ορίζει ότι κανείς δεν εξομολογεί την πληρότητα της Αλήθειας, κάτι που αντιτίθεται σε αυτό που ομολογούν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί στη Σύνοδο της Νίκαιας.
«Ο σατανικός σχεδιασμός της δημιουργίας του Παγκοσμίου Συμβουλίου «εκκλησιών» είναι να οικοδομήσουμε μία ψευδοκοινωνική Εκκλησία στο προσεχές βασίλειο του Αντίχριστου» συνεχίζουν οι αδελφοί «ενωμένοι, φυσικά, όχι στο Πνεύμα της Αλήθειας και της αγάπης για τον Θεό, αλλά, αντίθετα, στην αδιαφορία για την αλήθεια και την αποδοχή του πνεύματος του πατέρα των ψεμάτων με την ψεύτικη ψευδαίσθηση του συμπληρώνουν».
Έτσι, οι αδελφοί υποστηρίζουν ότι η αποχώρηση της ρωσικής Εκκλησίας από μια τέτοια ομάδα δεν θα ήταν αυτοεπιβαλλόμενη απομόνωση, αλλά μάλλον ένα αληθινό κήρυγμα του Ευαγγελίου του Χριστού, ακολουθώντας τις προτροπές των Αποστόλων που καλούν τους Χριστιανούς να απορρίπτουν τους αιρετικούς και ψευδείς.
Φυσικά, η Εκκλησία πρέπει να προσευχηθεί για την μετάνοια των αιρετικών με μεγάλη συμπόνια, αλλά το καθήκον της είναι να τους επαναφέρει στην Αλήθεια, κάτι που με την συμμετοχή στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των «εκκλησιών» δεν γίνεται, κατά την άποψη των αδελφών.
«Από αυτή την άποψη», καταλήγει η έκκληση του μοναστηριού, «οι αδελφοί της Ιεράς Λάβρας απευθύνουν έκκληση προς τους ιεράρχες της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να αποσύρουν την Ορθόδοξη Εκκλησία μας από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών και να σταματήσουν κάθε συμμετοχή στο ολέθριο οικουμενικό κίνημα.»
Η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία αποσύρθηκε από το ΠΣΕ το 1997 και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας το 1998.
Το θέμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα, καθώς το έγγραφο της Κρήτης «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με το υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο» επαινεί την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο ΠΣΕ….

His Holiness
Patriarch Kirill
of Moscow and All Russia
November 15, 2017
No. 37/K
Address of the brothers of the Holy Dormition Pochaev Lavra to His Holiness Patriarch Kirill and the Council of Bishops of the Russian Orthodox Church on withdrawing from the World Council of “churches”
The brothers of the Holy Dormition Pochaev Lavra earnestly beseech the hierarchy and Council of Bishops to satisfy the petition and repeated appeal of the faithful children of our Church concerning its withdrawal from the World Council of “churches,” and on the cessation of our Church’s participation in the ecumenical movement.
All the members of the World Council of “churches,” having joined it, accept the charter of the WCC, which affirms that none of its confessions possess the fullness of Truth. The fullness of Truth will come, according to this charter of the WCC, only when all the confessions unite as one whole.
The satanic design of the creation of the World Council of “churches” is to build one, false world Church in the coming kingdom of the Antichrist, united, of course, not in the Spirit of Truth and love for God, but, conversely, in indifference to truth and the acceptance of the spirit of the father of lies with his illusory false love. The documents and video materials of the proceedings of the ecumenical meetings and prayers leave no doubt as to their anti-Christian and satanic nature, of the Orthodox Church’s deviation from the Truth, dogmas, and canons approved by the Ecumenical Councils. Participating in the World Council of “churches,” our Church agrees to these acts, that it is not the One, Holy, Catholic, and Apostolic Church.
Therefore, the exit of the Russian Orthodox Church from the World Council of “churches” would not be its self-imposed isolation, as some try to say, but the true preaching of the inviolate New Testament. We must not fall into prelest and imagine that we have more love than the apostles. St. John the Theologian, the apostle of love, taught not to receive into your home or even to greet those who do not bring true teachings (2 Jn. 1:10). The apostle Paul, having labored more than all in the preaching of the Gospel to the entire world, also commanded, A man that is an heretic after the first and second admonition reject (Titus 3:10). Representatives of the Orthodox Churches have admonished, as they contend, the heretics in the World Council of “churches” not twice, but for decades. And have many converted? After all, the other participants in the WCC do not believe, in accordance with the charter of this organization, that the Orthodox Church preserve the fullness of Truth. Therefore, such “preaching” is useless. And, the most lamentable, is that it’s a great transgression before God, the temptation and falling away of faithful children from the Orthodox Church due to its involvement in such a movement.
Is there really no other way to preach the Kingdom of God come with power (Mk. 9:1), and the true Pentecost? Of course there is.
The Orthodox Church, being the pillar and ground of the truth (1 Tim. 3:15), has for 2,000 years borne witness to all who hath ears to hear (Mt. 13:9), of the good news brought to us by Jesus Christ, and never has the Orthodox Church arranged common organizations with heretics for the preaching of the Gospel, but, conversely, it has protected the sheep of Christ from their poisonous false doctrines. Mourning and weeping the destruction of heretics with motherly love, praying for their conversion, at the same time the Church fulfills the commandment of Christ to first love God with all your heart and soul, and then your neighbor! (Mt. 10:37). Jesus Christ Himself, the embodiment of Love, testified that He brought to the Earth not peace but a sword (Mt. 10:34), separating those who love the Truth from those who accept a lie. Many of those who heard His preaching could not accommodate the teachings of the New Covenant and departed, but those called by the Heavenly Father were established in the truth (Jn. 6:66-69).
The disciple is not above his master (Mt. 10:24). He is feeble and must keep himself from being taken by the elements of this world, to not become the salt [which has] lost its savour (Mt. 5:13), and only then, according to the word of the Savior, will anyone listen to us as they listened to Him, but some will persecute us as they persecuted Him (Jn. 15:20).
In this regard, the brothers of the Holy Dormition Pochaev Lavra appeal to and urge the hierarchs of the Russian Orthodox Church to withdraw our Orthodox Church from the World Council of “churches” and to cease every participation in the pernicious ecumenical movement.
Vladimir, Metropolitan of Pochaev,
Vicar of the Diocese of Kiev
Deputy Abbot of the Holy Dormition Pochaev Lavra
With the brethren
Monastery letter translated by Jesse Dominick

Φως Φοινικούν

Ωριαίο οδοιπορικό παραγωγής ΕΡΤ3 2016 τα γυρίσματα του οποίου πραγματοποιήθηκαν στην Ι. Μ. Παναγίας Εικοσιφοίνισσας. 

Ποιο το βαθύτερο νόημα της Γέννησης του Θεανθρώπου; Η ενανθρώπιση του Ιησού Χριστού πως μπορεί να βοηθήσει τον σύγχρονο άνθρωπο στα χρόνια της κρίσης; 
Είναι οικονομική η αξιακή η κρίση που ζούμε; 
Υπάρχει δρόμος για το σπήλαιο της ανα-Γέννησης του σύμπαντος κόσμου; 
Αν το ύψιστο μήνυμα του Χριστιανισμού είναι η Αγάπη μπορούν οι "πρόσφυγες" να προσβλέπουν στο Θείο δώρο της;
{Ούπς εδώ μας βρωμάει το πράμα..}

Νέοι έλληνες που παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς … ποια ευλογία ζητούν και λαμβάνουν τι προσδοκούν ποιο Άστρο λαμπρό τους συνοδεύει; 
Υπάρχουν θαύματα στην σύγχρονη εποχή και ποια η μαρτυρία της Γερόντισσας Αλεξίας, στα 45 έτη της διακονίας της πλάι στην αχειροποίητη εικόνα της Θεοτόκου; 

Το Τρίτο Κανάλι της Δημόσιας Τηλεόρασης καταγράφει την ιστορία της Σταυροπηγιακής Μονής στο όρος Παγγαίο, στο διάβα των αιώνων, με τους αγώνες, τις καταστροφές, τις λεηλασίες και τις ανοικοδομήσεις και παρουσιάζει την Κυριακή 25 Δεκεμβρίου ιδιόμελα, δοξαστικά, καταβασίες, το Απολυτίκιο και το Κοντάκιο των Χριστουγέννων.

«Νυν τα ανήκουστα ηκούσθη»

Αποτέλεσμα εικόνας για Στα άκρα» Βίκυ Φλέσσα ΒΑΣΙΛΕΙΟς ΘΕΡΜΟΣ


Δρ. Γεώργιος Τσακαλίδης

Θεολόγος-Θρησκειοπαιδαγωγός 

Παρακολούθησα σήμερα τη συνέντευξη του π. Βασιλείου Θερμού σχετικά με την ομοφυλοφιλία στην εκπομπή της ΕΤ2 «Στα άκρα» της Βίκυς Φλέσσα στις 14 Οκτωβρίου 2017 και ομολογώ ότι απογοητεύτηκα. 


Είχα για τον άνθρωπο αυτόν πολύ καλή γνώμη. Είχα διαβάσει άρθρα και σχόλιά του πάνω σε ζητήματα λειτουργικής και βρήκα σωστές και ενδιαφέρουσες τις απόψεις του. Ήρθε όμως η συνέντευξή του αυτή για την ομοφυλοφιλία, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του «Έλξη και πάθος», και ανέτρεψε παντελώς την πολύ καλή γνώμη που είχα σχηματίσει για το πρόσωπό του. 

Πρώτη απογοήτευση: ο π. Βασίλειος Θερμός είναι θεολόγος και ψυχίατρος, καθηγητής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών, στην οποία φοιτούν κληρικοί ή υποψήφιοι κληρικοί. Στο τρέιλερ της εκπομπής αναγραφόταν βέβαια μόνο η ιδιότητα του ψυχίατρου. Και όντως μίλησε σχεδόν μόνο ως ψυχίατρος και ελάχιστα ως θεολόγος. Δεν παύει όμως να είναι και θεολόγος και πρεσβύτερος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Θα περίμενα στην εκπομπή αυτή να τοποθετηθεί υπεύθυνα ως εκκλησιαστικό πρόσωπο και όχι ως ουδέτερος ψυχίατρος απέναντι στο ζήτημα των ομοφυλόφιλων. Περιορίστηκε δυστυχώς σε στατιστικά δεδομένα, σε μεθοδολογικά προβλήματα και σε έρευνες που διεξήχθησαν , που κατά τη δική του ομολογία προέρχονται στην πλειονότητά τους από ομοφυλόφιλους. Παρουσίασε τη μία ή την άλλη άποψη και απέφυγε επιμελώς να λάβει υπεύθυνη θέση. 
Δεύτερη απογοήτευση: με όσα ανέφερε αμνήστευσε σχεδόν την ομοφυλοφιλία. Αντέκρουσε το επιχείρημα ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι ικανοί να έχουν σταθερή σχέση αγάπης μεταξύ τους, και ότι έχουν αναπτύξει πολλές φορές φιλικότερο σύνδεσμο με τον Χριστό από ετεροφυλόφιλους. Ισχυρίστηκε ότι η ομοφυλοφιλία δεν εντάσσεται στα πάθη με την πνευματική έννοια του όρου, όπως π.χ. «της υπέρμετρης σαρκικότητας, της οργής, του φθόνου».
Τρίτη απογοήτευση η άποψη που εξέφρασε και εγγίζει τα όρια αίρεσης ότι η κα-ταδικαστική στάση πατέρων της Εκκλησίας και του Αποστόλου Παύλου «εκφράζει αντιλήψεις της εποχής». Θέτει δηλαδή εν αμφιβόλω το αιώνιο κύρος της Αγ. Γραφής, που απορρίπτει απερίφραστα την ομοφυλοφιλία. Το μόνο που δεν τίθεται εν αμφιβόλω είναι ο δικός του ορθολογισμός. 
Τέταρτη απογοήτευση: Ανέφερε «η ζωή έχει ανάγκη από ποικιλία», στην οποία εννοείται ότι όλοι είναι αναγκαίοι. Χρησιμοποίησε μάλιστα, για να κατοχυρώσει την άποψή του, το παράδειγμα του Αγ. Μάξιμου του Ομολογητή ότι το ίδιο νερό μεταβάλλεται στο ένα λουλούδι σε κόκκινο χρώμα, στο άλλο σε μπλε και στο άλλο σε άσπρο. Ούτε λίγο ούτε πολύ, με όσα ανέφερε, παρουσίασε τον Άγιο Μάξιμο να αποδέχεται τη ομοφυλοφιλία. 
Καλύτερο συνήγορο υπεράσπισης στον εκκλησιαστικό χώρο δεν θα μπορούσαν να αναζητήσουν και να βρουν οι ομοφυλόφιλοι από τον π. Βασίλειο. Διάβασα και τα σχόλια των καταξιωμένων ομότιμων Καθηγητών της Ιατρικής Σχολής Θεσσαλονίκης κ. κ. Κουντουρά και Καρακατσάνη. Τι να πει κανείς; Αντί να υπερασπιστεί ο ιερέας και θεολόγος τις απόψεις της Εκκλησίας, τις υπερασπίζονται Καθηγητές της Ιατρικής! Και είναι ο ιερέας αυτός και θεολόγος ένας πολύ ικανός άνθρωπος. Είναι κρίμα να χρησιμοποιεί τις ικανότητές του, για να ικανοποιεί κοσμικά ακροατήρια. 
Αναμένω διόρθωση απόψεων, π. Βασίλειε, προκειμένω να ξανακερδίσετε την εκτίμηση που σας είχα. Ευελπιστώ και την εκτίμηση πολλών άλλων που σκέφτονται παρόμοια με εμένα.

Μονή Τορνικίου στην Παναγιά Γρεβενών

Θαυμαστὰ ἀποτελέσματα διακυβερνήσεως Ποῦτιν

 

Γιὰ αὐτὸ τὸν θαυμάζω σὰν ἡγέτη κράτους (κι ὄχι βέβαια γιατὶ θὰ ἔλθη νὰ μᾶς σώσῃ τὸ «ξανθὸ γένος»!) 
Γιατὶ τὰ νούμερα μιλοῦν μόνα τους καὶ προέρχονται ἀπὸ ἐκτὸς Ῥωσσίας πηγές… 

Γιατὶ ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι ἠγέτες, παγκοσμίως, εἶναι μία τρίχα ἀπὸ τ’ ἀρχίδι@ του κι, ἐπειδὴ εἶναι «λίγοι» γιὰ ἡγέτες καὶ ἀνάξιοι καὶ πουλημένοι, τοὺς πέφτουν βαρειὰ αὐτὰ τὰ νούμερα, τοὺς ἐξευτευλίζουν καὶ τοὺς ξεμπροστιάζουν στοὺς λαούς τους.
Ὅποιος ἔχει στοιχεῖα διαφορετικὰ ἀπὸ τὰ παρακάτω στατιστικά, παρακαλῶ νὰ τὰ παραθέσῃ.
  • Οἱ κομμουνιστὲς δεν τὸν «πηγαίνουν», γιατὶ ὅσα ἀπέτυχε νὰ κάνῃ ὁ κομμουνισμὸς στὴν Ῥωσσία μὲ τὴν βία, σὲ 90 χρόνια, τὰ κατάφερε ὁ Ποῦτιν σὲ 17 χρόνια.
  • Οἱ καπιταλιστὲς πάλι δὲν τὸν «πηγαίνουν», γιατὶ τοὺς τρίβει στὰ μοῦτρα τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ ἰδιωτικοποιηθοῦν ὅλα καὶ να ξεπουληθοῦν τὰ πάντα σὲ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες, γιὰ νὰ δουλεύουν καλὰ καὶ να ἀνεβῆ τὸ βιωτικὸ ἐπίπεδο ἑνὸς ὁλοκλήρου λαοῦ.
Ἂς ἔκαναν οἱ ἡγέτες τῶν ὑπολοίπων κρατῶν τὸ 1/100 γιὰ τοὺς λαούς τους, ἀπὸ ὅσα ἔχει κάνη ὁ Ποῦτιν, κι ἂς ἔτρωγαν μὲ χρυσᾶ κουτάλια. 
Τώρα τρῶν μὲ χρυσᾶ κουτάλια καὶ οἱ λαοί τους εἶναι μέσα στὴ ἀπόγνωση.
Δὲν λέω ὅτι εἶναι τέλειος ἢ ἅγιος, ἀλλά, μέχρι στιγμῆς, θεωρῶ ὅτι εἶναι ὅ,τι καλλίτερο ἔχει ἐμφανισθῆ σὲ ἡγέτη κράτους στὴν σύγχρονο ἐποχή.
Βαριέμαι νὰ κάτσω νὰ μεταφράσω ὅλο τὸ ἄρθρο, συγγνώμη, ἀλλὰ θὰ παραθέσω μεταφρασμένα μερικὰ ἀπὸ τὰ παρακάτω στατιστικά:
Ἀποτελέσματα κατὰ τῆς διαφθορᾶς.
Ἀπὸ στοιχεῖα τῆς Παγκοσμίου Τραπέζης:

Στὴν ἐρώτηση πρὸς ἐπιχειρηματίες:
  • «Σᾶς ἐζητήθη δῶρο ἤ μή κανονική πληρωμή (φακελλάκι) κατά τήν διάρκεια συναντήσεώς σας μέ ἐφοριακούς;».
  • Τὸ 2005 κοντὰ στὸ 60% ἀπήντησαν θετικά.
    Τὸ 2009 μόνον τὸ 17.4% ἀπήντησαν θετικὰ καί,
    τὸ 2012 εἶχε πέση στὸ 7.4%.
Μεταξὺ 1999 καὶ 2013 τὸ κατὰ κεφαλὴν Α.Ε.Π. ἀνέβηκε δώδεκα (12) φορὲς ἀπὸ τὰ 1.330 $ στὰ 15.560 $, ξεπερνώντας ἀκόμη καὶ τὴν θαυμαστὴ οἰκονομικὴ ἄνοδο τῆς Κίνας.
Τὸ Δημόσιο Χρέος, σὰν ποσοστὸ ἐπὶ τοῦ Α.Ε.Π., ἔπεσε κατὰ 90%, ἀπὸ 144% τὸ 1998 σὲ λιγότερο ἀπὸ 14% τὸ 2015.
Οἱ κατὰ κεφαλὴν ἀπολαβὲς ἀνέβηκαν ἀπὸ 1.710 $ τὸ 2000 στὰ 14.810 $ τὸ 2013.
Ἡ ἀνεργία ἔπεσε ἀπὸ τὸ 13% τὸ 1999 κάτω ἀπὸ τὸ 5% τὸ 2014.
Ἀνάμεσα στὸ ἐνεργὸ ἀνθρώπινο δυναμικὸ (15-64 ἐτῶν), τὸ 69% ἔχει πληρωμένη δουλειὰ (τὸ ὁποῖο στοὺς ἄνδρες φθάνει στὸ 74%).
Μ;;ονον τὸ 0.2% τῶν Ῥώσσων δουλεύουν πάρα πολλὲς ὦρες, σὲ σύγκριση μὲ τὸ 13% ποὺ εἶναι ὁ μέσος ὅρος τῶν χωρῶν τοῦ Ο.Ο.Σ.Α..
Ἡ φτώχεια ἔπεσε ἀπὸ τὸ 40% τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, στὸ 12.5% τὸ 2013, καλλίτερα ἀπὸ τοὺς ἀντιστοίχους δεῖκτες τῶν Η.Π.Α. καὶ τῆς Γερμανίας (15.6% καὶ 15.7% ἀντίστοιχα).
Τὸ μέσο μηνιαῖο εἰσόδημα ἀνέβηκε ἀπὸ τὰ 1.500 ῥούβλια τὸ 1999, κοντὰ στὰ 30.000 ῥούβλια τὸ 2013.
Οἱ μέσες μηνιαῖες συντάξεις ἀνέβηκαν ἀπὸ τὰ λιγότερο ἀπὸ 500 ῥούβλια στὰ 10.000 ῥούβλια.
Σὲ δεῖγμα 100.000 κατοίκων:
  • Οἱ αὐτοκτονίες ἀπὸ 42.1% τὸ 1999 ἔπεσαν στὸ 18.4% τὸ 2014.
  • Οἱ ἀνθρωποκτονίες ἀπὸ 32.6% τὸ 1994 ἔπεσαν στὸ 8.7% τὸ 2014.
  • Οἱ δηλητηριάσεις ἀπὸ ἀλκοόλ, ἀπὸ 37.8% τὸ 1994 ἔπεσαν στὸ 6.5% τὸ 2013.
Τὸ μέσον προσδόκιμον ζωῆς, τὸ ὁποῖο εἶχε βυθισθῆ στὰ 64 ἔτη (καὶ στὰ 57 ἔτη γιὰ τοὺς ἄνδρες), ἀνέβηκε σταθερὰ ἀπό τις ἀρχὲς τοῦ 2000, γιὰ νὰ φθάσῃ τὰ 72 ἔτη τὸ 2016, τὸ μεγαλύτερο σὲ ὁλόκληρο τὴν ῥωσσικὴ ἱστορία.
Ὁ ῥυθμὸς γεννήσεων, ὁ ὁποῖος εἶχε πέση στὸ δραματικὸ 1.19 παιδιὰ ἀνὰ γυναῖκα τὸ 1999, ἀνέβηκε κατὰ 50%, φθάνοντας τὰ 1.7 παιδιὰ ἀνὰ γυναῖκα τὸ 2012, ξεπερνώντας καὶ τὸ 1.55 παιδιὰ ἀνὰ γυναῖκα τοῦ μέσου ὅρου τῶν χωρῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως.
Οἱ ἀμβλώσεις ἐμειώθησαν κατὰ 88%, ἀπὸ τὸ 250% τῶν γεννήσεων ποὺ ἐγεννήθηκαν τὸ 1993, σὲ 31% τὸ 2013.
Αὐτά, δὲν μεταφράζω ἄλλο.
Οἱ πίνακες μὲ τὰ στατιστικὰ ὑπάρχουν στὸ παρακάτω ἄρθρον, μὲ ἐνεργοὺς συνδέσμους (links):
Vladimir Putin’s 17 years in power: the scorecard
Mr. Putin can’t seem to get a break in the western media. I watched his recent interview with CBS’s Megyn Kelly with her tiresome, boring questions like, “did Russia interfere in our election,” “did your ambassador meet with Trump’s election officials,” “isn’t it true that you’re a corrupt murderous thug,” etc. Only in response to Kelly’s last question did Mr. Putin get to name a handful of his achievements in Russia. But someone ought to better prepare his talking points on this score. The below excerpt from my upcoming book summarizes how Russia has changed during the 17 years since Mr. Putin has been at helm.
Beware of the false prophets, who come to you in sheep’s clothing, but inwardly are ravenous wolves. You will know them by their fruits. Grapes are not gathered from thorn bushes nor figs from thistles, are they? So every good tree bears good fruit, but the bad tree bears bad fruit
Matthew 7:16
On 26th July 2014 British magazine “The Economist” published an article titled “A web of lies,” opening with the following two sentences: “In 1991, when Soviet Communism collapsed, it seemed as if the Russian people might at last have the chance to become citizens of a normal Western democracy. Vladimir Putin’s disastrous contribution to Russia’s history has been to set his country on a different path.” Well, we have already seen how Russia fared in the 1990s after Soviet communism collapsed. For some reason, the bright minds at The Economist thought this path was so promising, it was a real shame – a disaster, no less – that Vladimir Putin took Russia on a different one. Let’s take a closer look, shall we, at Mr. Putin’s “disastrous contribution.”
To start with, Putin played the pivotal role in keeping the country from disintegrating. When he came to power, Russia’s regional governors were writing their own laws, disregarded presidential instructions and were not even returning their republics’ tax receipts to the Federation’s purse. Mikhail Gorbachev stated that Putin “saved Russia from the beginning of a collapse. A lot of the regions did not recognize our constitution.” [1] But this historical feat was only the starting point of the subsequent renaissance of the nation. Its economy returned to growth and became more vibrant and diverse than it had been perhaps since the reforms of Pyotr Stolypin of the early 1900s.
Economic reforms
In 2000, Russia was one of the most corrupt countries in the world. Without instituting draconian purges Putin took on the oligarchs and steadily curtailed their power, gradually returning Russia to the rule of law. By 2016 his government reduced corruption to about the same level as that of the United States. That was the empirical result of the annual study on corruption published in 2016 by Ernst & Young.[2] The global auditing consultancy asked respondents around the world whether in their experience, corruption is widespread in the business sector. Their survey, which was conducted in 2014, indicated that only 34% of their Russian respondents thought so, the same proportion as in the United States, and below the world average of 39%. Things have probably improved further since then as Vladimir Putin stepped up a high-profile anti-corruption campaign that led to investigations and prosecution of a number of high level politicians around Russia. Even highly ranked members of Putin’s own political party were not spared.[3] The unmistakable message of such campaigns was that corruption would not be tolerated and that it would be aggressively investigated and prosecuted. Some of the best evidence that Putin’s various anti-corruption measures have had effect can be found in World Bank’s Enterprise Surveys which ask businessmen the question, “was a gift or informal payment expected or requested during a meeting with tax officials?” In 2005, nearly 60% of respondents answered affirmatively. By 2009 this number was 17.4% and by 2012 it had dropped to only 7.3%.

Putin’s government also made impressive advances in making it easier for entrepreneurs and small businesses to set up shop, raise capital and operate in Russia. According to World Bank’s annual “Doing Business” report, which ranks 190 world economies on a set of attributes such as the ease of starting a business, obtaining construction permits, obtaining electricity, raising credit, and enforcing contracts. On all the metrics combined, Russia managed to climb from 124th place in the world in 2012 to 40th in 2017.[4] Thus, within only five years, Russia had vaulted an impressive 84 positions in World Bank’s ranking. This was not a random achievement but the result of President Putin’s explicit 2012 directive that by 2018 Russia should be among the top 20 nations in the world for ease of doing business.
One of the strategically important sectors where Russia has made striking progress is its agricultural industry. After the disastrous 1990s when she found herself dependent on food imports, Russia again became self-sufficient in food production and a net food exporter. By 2014, Russian exports of agricultural products reached nearly $20 billion, almost a full third of her revenues from oil and gas exports. Not only is Russia now producing abundant food for its own needs, the government is explicitly favoring production of healthy foods, a strategy which includes a ban on the cultivation of genetically modified (GMO) crops, introduced by the State Duma in February of 2014. According to official Russian statistics, the share of GMO foods sold in Russia declined from 12% in 2004 to just 0.1% by 2014.
These and many other constructive reforms have had a very substantial impact on Russia’s economic aggregates as the following examples show:
Between 1999 and 2013, Russia’s gross domestic product (GDP) leaped nearly 12-fold from $1,330 per capita to more than $15,560 in 2013, outpacing even China’s remarkable economic growth.
Russia reduced its debt as a percentage of GDP by over 90%, from 144% in 1998 to less than 14% in 2015!
Gross national income per capita rose from $1,710 in 2000 to $14,810 in 2013.
Unemployment fell from 13% in 1999 to below 5% in 2014. Among the working population (those aged 15-64), 69% have a paid job (74% of men).
Only 0.2% of Russians work very long hours, compared to 13% OECD average
Poverty rate fell from 40% in the 1990s to 12.5% in 2013 – better than U.S. or German poverty rates (15.6% and 15.7%, respectively)
Average monthly income rose from around 1,500 rubles in 1999 to nearly 30,000 rubles in 2013.
Average monthly pensions rose from less than 500 rubles to 10,000 rubles.
Social and demographic improvements
Putin’s economic reforms included also a more equitable distribution of wealth. As hopelessness faded and standard of living improved, Russian society started to heal: suicides, homicides, and alcohol poisonings declined dramatically. Over the twenty-year period between 1994 and 2014, suicides declined by 56%, homicide rate by 73%, and alcohol poisonings by 83%!

The chart below shows the evolution of these improvements over time:


As we can see, these misery statistics rapidly deteriorated with the introduction of shock therapy in 1992, but the trend sharply reversed soon after Putin took charge. By 2014, these figures reached their lowest values since even before 1992. Along with these improvements, the nation’s demographic trends also experienced a dramatic turnaround. Russian life expectancy, which sunk to an average of barely 64 years (57 for men), rose steadily from the early 2000s to reach almost 72 in 2016, the highest it has ever been in Russia’s history.

Looking at the way life expectancy in Russia changed over time, we see again that it had collapsed in the early 1990s but the trend turned around sharply under Vladimir Putin’s leadership of the country. Similarly fertility rate, which dropped to 1.16 babies per woman in 1999, increased by almost 50% to 1.7 babies by 2012, comparing favorably to European Union’s average of 1.55 babies per woman of childbearing age. Abortions declined 88% from a harrowing 250% of live births in 1993 to 31% in 2013.

Not only are Russians living longer than ever before and enjoying much better quality of life, they also feel freer and happier. In 2014, Gallup Analytics reported that 65% of Russians, more than ever before, answered “Yes” when asked, “are you satisfied … with your freedom to choose what you do with your life?” Meanwhile, Russia’s happiness index rose more than tenfold, from 6 in 1992 to 70 in 2015. Happiness index, compiled by VCIOM[5] adds the proportion of the respondents reporting that they feel decidedly happy or generally happy and deducts those that report feeling generally unhappy or decidedly unhappy.

The next chart further corroborates the idea that under Putin’s leadership, Russia has been developing as a sane and prosperous society, not only for the benefit of a narrow ruling class and at everyone else’s expense, but for the vast majority of ordinary Russians.

By 2014, the great majority of Russians felt satisfied with their lives and believed that things in Russia were moving in the right direction. These figures only tapered off after the 2014 western-sponsored coup in Ukraine and the subsequent economic sanctions imposed on Russia. At the same time, the price of oil – still one of Russia’s largest export – collapsed from over $100 per barrel to under $40. Economic sanctions and the oil price collapse triggered a significant crisis in Russia’s economy. However, in spite of the continuing sanctions regime imposed on the country, its economy started improving again in 2016, thanks to its diverse industrial base that includes a developed commercial and consumer automotive industry, advanced aircraft and helicopter construction based largely on domestic technologies, world’s leading aerospace industry building satellites and top class rocket engines, and advanced industries in pharmaceutical, food processing, optical device, machine tools, tractors, software and numerous other branches. Indeed, Russia is far from being just the “Nigeria with missiles,” or a “gas station with an army,” as many western leaders like to characterize it.
Insofar as a population’s sentiment is a valid measure of its leadership’s performance, Russia’s development under Vladimir Putin stands in sharp contrast with the weak performance of most other developed nations, including those that most vehemently criticize Russia and its president. According to polls conducted by Ipsos Public Affairs in 25 different countries in November 2016 and published by the World Economic Forum, almost two thirds of the people in the world believed that their countries were moving in the wrong direction. The leading western nations scored just as badly, while some among them did flat out dismally.
Evidently, Russians feel much better about the way their nation is shaping up than do constituents of many western nations[6] whose sanctimonious leaders like to lecture their Russian counterparts about prosperity, freedom, democracy and other exalted values they purport to cherish.[7] It may thus only surprise the most credulous consumers of western propaganda that a high proportion of Russian people trust Vladimir Putin and approve his job performance. In the early 2017, Putin’s job approval stood between 80% and 90% and has averaged 74% over the eleven years from 2006. During this period, no western leader has come even close to measuring up with Vladimir Putin.

Over the years, I’ve heard depressingly many intellectuals attempt to dismiss Putin’s achievements and Russian people’s contentment as the product of Russian government propaganda. Putin the autocrat, you see, keeps such tight control over the media that he can deceive his people into believing that things in the country are much better than they really are. But the idea that government propaganda can influence public opinion in this way is just silly. If the majority of people thought their lives were miserable, state propaganda could not persuade them that everything is great. On the contrary, most people would conclude that the media is deceiving them and might feel even less positive about things as a result.[8] It is sillier still to think that western intellectuals should have a better appreciation of what it is like to live in Russia than the Russian people themselves. Rather than buying the truth from their media, such intellectuals would do well to take a trip and visit Russia, speak to ordinary people there, and reach their own conclusions. My own travels in Russia, as well as reports from other visitors largely agree with the positive picture that emerges from the statistics we’ve just examined.
Alex Krainer is an author and hedge fund manager based in Monaco. Recently he has published the book “Mastering Uncertainty in Commodities Trading“. The above article is an excerpt from his upcoming book (really, any day now…) whose working title is “The Killing of William Browder”
Notes:
[1] (Gorbachev: Putin saved Russia from disintegration 2014)
[2] (Stulb 2016)
[3] Some of the names arrested in 2016 surprised even the Russian public as they included such high caliber individual as the Mayor of Vladivostok, Igor Pushkarev; Governor of the Kirov region, Nikita Belykh; Governor of the Sakhalin region, Alexander Khoroshavin, Deputy Minister of Culture Grigory Pirumov and Minister for Economic Development, Aleksey Ulyukaev.
[4] (Romer 2016)
[5] ВЦИОМ – Russian Center for Research on Public Opinion
[6] A different, Associated Press – GfK poll in July of 2016 uncovered an even darker public sentiment in the United States: “A stunning 79 percent of Americans now believe the country is heading in the wrong direction, a 15-point spike in the past year…” (J. Pace 2016)
[7] VCIOM’s figures for November 2016 are somewhat higher than those of Ipsos (62% vs. 58%).
[8] This, for instance, was the situation in the late 1990s when only 5 to 10 percent of Russians thought that the country was heading in the right direction in spite of the ruling elite’s nearly total control of the media.
ΠΗΓΗ 

Πρώην μοντέλο από την Γεωργία νυν ιερομόναχος

Αποτέλεσμα εικόνας για Lasha Bordzikuli
Ο Lasha Bordzikuli γεννήθηκε στην Γεωργία και πριν ήταν πολύ γνωστό μοντέλο στην χώρα του συμμετέχοντας και σε διαγωνισμούς ομορφιάς.Έγινε μοναχός στην Ιερά Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους το 2012 ενώ έπειτα έζησε στον Καναδά και στις Η.Π.Α.
Το μοναχικό του όνομα είναι Διονύσιος



πηγή
 ΤΩΡΑ ως Μοναχος+, ειναι  ομορφος
ειδικα εκει που χαμογελαει.
Δειχνει ευτυχισμενος
ενω ως μοντελο, δειχνει δυστυχης!

ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΦΟΥΣ ΒΡΕΧΕΙ, ΑΣΤΡΑΦΤΕΙ ΚΑΙ ΒΡΟΝΤΑ

Αποτέλεσμα εικόνας για Γέροντας Γρηγόριος ,Καθηγούμενος Ι.Μ.Δοχειαρίου Αγίου όρους 

Γέροντας Γρηγόριος  ,Καθηγούμενος Ι.Μ.Δοχειαρίου  Αγίου όρους

Οἱ παλιοὶ ἀνθρῶποι, παρατηρώντας τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν ἀπὸ χρόνο σὲ χρόνο, γίνονταν οἱ πιὸ καλοὶ καὶ οἱ πιὸ σωστοὶ μετεωρολόγοι. Ἂς εἶχε ὁ τόπος τους ἡλιοφάνεια καὶ καλοκαιρία. Παρακολουθώντας γύρω-γύρω τὰ ἄκρα τῆς γῆς, ποὺ τὰ ὠνόμαζαν κόρφους, ἔλεγαν «ὅπου εἶναι ἔρχεται βροχή, ἔρχεται κακοκαιρία καὶ στὸν δικό μας τόπο· μαζέψτε τὰ γενήματά σας, ποὺ κινδυνεύουν ἀπὸ τὴν κακοκαιρία». Ἡ μάννα ἔλεγε «δὲν θὰ ἁπλώσουμε ἀπόψε μπουγάδα, γιατὶ ἔρχεται βροχή». Καὶ ὁ βοσκὸς μάζευε τὰ ζῶα του στὸν στάβλο.
– Πατέρα, καλὸς εἶναι ὁ καιρός.
– Παιδί μου, δὲν ἀκοῦς τὸ ποδοβολητὸ τῆς βροχῆς;
Ἴσως ἐκεῖ στὸ μοναστήρι ποὺ σύχναζε ἄκουσε τὸν Ἠλία νὰ λέγη «Δὲν ἀκοῦτε τὰ πόδια τῆς βροχῆς;».
Ὁ γερο-ψαρᾶς ἔλεγε στὰ παιδιά του:
– Τραβᾶτε τὴν βάρκα ἔξω· ἔρχεται κακοκαιρία.
Ὅλοι τὰ ἤξεραν τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. Ὄχι μόνον οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ τὰ ζῶα. Προτοῦ χαράξη, ὁ μύρμηγκας ἀγωνιζόταν νὰ συνάξη καὶ νὰ προστατεύση τὰ γενήματά του. Αὐτὸ τὸ μικρὸ ζωάκι ἔχει φοβερὲς αἰσθήσεις καὶ ἀμύνεται γιὰ τὰ ἐπερχόμενα δεινά.
Ὁ σημερινὸς πεπαιδευμένος ἄνθρωπος δὲν τὰ βλέπει; Τί ἔρχεται καὶ ρωτᾶ τὸν καλόγερο στὸ Ἅγιον Ὄρος:
– Πῶς πᾶν τὰ πράγματα; Πῶς βλέπεις τὴν κατάσταση; Τί ἀκοῦτε ἐσεῖς ποὺ ζῆτε σ᾽ αὐτὸν τὸν ἅγιο τόπο;
– Ὅ,τι ἀκοῦτε καὶ ὅ,τι βλέπετε ἔξω.
Ἡ Ἐκκλησία ἀγκαλιάζει καὶ σφιχταγκαλιάζει τοὺς ἄθεους κρατοῦντες. Ἐδῶ τρῶνε, μαζὶ πίνουνε καὶ χαριεντίζονται σὰν τὰ παιδιὰ ποὺ φτιάχναν στὴν ἄμμο πόλεις καὶ ὀχυρά. Κανεὶς δὲν ἔχει ἐλεύθερη ἔκφραση. Λὲς καὶ βρισκόμαστε σὲ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα. Ὁ ρασοφόρος βλέπει τὸν σταυρὸ πεταμένο στὸν δρόμο καὶ δὲν σκύβει νὰ τὸν πάρη νὰ τὸν φιλήση. Μόνον οἱ εὐλαβεῖς σκουπιδιάρηδες μαζεύουν τὶς εἰκόνες τῆς Παναγιᾶς καὶ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ σκουπίδια.
– Ποῦ τὸ βρῆκες πάλι αὐτό, μπαρμπα-Μιχάλη;
– Ἀπὸ τὰ σκουπίδια τὸ ἀνέσυρα, γιατὶ πονεῖ ἡ ψυχή μου.
Ἡ εὐλάβειά μας, ἡ παρηγοριά μας νὰ πετιέται στὸν δρόμο;
Γιὰ νὰ μὴ χάσουν σήμερα οἱ παπάδες τὶς «καλὲς» σχέσεις μὲ τὸ ποίμνιό τους, βαπτίζουν τὰ παιδιὰ τῶν ἀστεφάνωτων οἰκογενειῶν καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα «Αὐτοὶ τὴν Ἐκκλησία τὴν παραμέρισαν. Πῶς θὰ ἐμπιστευθοῦμε χριστιανικὴ ἀνατροφὴ σὲ γονεῖς ἐκτὸς Ἐκκλησίας;».
– Γιατί, παπᾶ, ἔβαλες κουμπάρο ἀστεφάνωτο;
– Γιατὶ, ὅταν θὰ πάω στὸν δεσπότη, θὰ πρέπει νὰ κουβαλάω μαζί μου κι ἕνα τορβά, γιὰ νὰ μοῦ βάλη τὸ κεφάλι.
Οἱ πιέσεις τῶν ἐπισκόπων ἀρχίζουν ἀπὸ θέματα πίστεως μέχρι θέματα οἰκονομικά. Ἕνας δεσπότης ζητᾶ ἀπὸ κάθε ἐνορία 70 εὐρώ, γιὰ νὰ ἐπισκευάση τὴν χέστρα του! Σιγά-σιγὰ πρέπει νὰ καταπιαστοῦμε καὶ μὲ τὴν καζάνα τοῦ δεσπότη. Φόβος και τρόμος κατέχει τοὺς παπάδες, τοὺς ἄμισθους, τοὺς παραγκωνισμένους, τοὺς ἀπαράκλητους. Στὰ χωριὰ ποὺ ζοῦνε πίσω ἀπὸ τὸν Θεό, κανένας δὲν τοὺς ρωτᾶ «Ἔχεις νὰ ταΐσης τὴν οἰκογένειά σου;» παρὰ μόνον «Ἔχεις νὰ μοῦ δώσης;». Ρώτησα ἐφημέριο ἐν μέσῳ Ἀθηνῶν:
– Γιατί δὲν πῆγες τὸ παιδί σου ἐγκαίρως στὸν γιατρό;
– Δὲν εἶχα (!)
Ὁ ἐφημεριακὸς κλῆρος, ποὺ εἶναι οἱ βασικοὶ λειτουργοὶ τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι παρηγκωνισμένος. Ὁ μακαριστὸς ὅσιος Ἀμφιλόχιος σκεπτότανε πολὺ τὸν ἐφημεριακὸ κλῆρο καὶ ζητοῦσε τὴν ἐνίσχυσή τους:
– Χωρὶς ἐφημερίους δὲν μπορεῖ νὰ λειτουργήση ἡ Ἐκκλησία. Ἂς μὴ γνωρίζη γράμματα. Ὅταν ἔχη εὐλάβεια, ἀναπληρώνονται ὅλα. Χωρὶς παπᾶ, τὸ χωριὸ εἶναι χωρὶς νερό, χωρὶς σημεῖο ἀναφορᾶς, χωρὶς παράκληση καὶ παρηγοριά.
Ὁ ἐπίσκοπος πρέπει νὰ σεβίζη μπροστὰ στὸν ἐφημέριο, γιατὶ αὐτὰ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ κάνη αὐτός, τὰ κάνει ὁ παπᾶς. Αὐτὸς εἶναι κοντὰ στὸν κόσμο, αὐτὸς διαβάζει τὸ Εὐαγγέλιο, αὐτὸς ἁγιάζει τὰ σπίτια, αὐτὸς πίνει νερὸ στὴν ὑγειὰ τοῦ χωριοῦ. Μιὰ παχειὰ καλημέρα τοῦ παπᾶ στὸν ἐνορίτη εἶναι ὅ,τι σπουδαῖο μπορεῖ νὰ δώση ἡ Ἐκκλησία στὸν λαὸ κάθε μέρα. Βοηθῆστε τὸν παπᾶ νὰ κάθεται κοντὰ στὸ ποίμνιό του. Νὰ μὴν ἔχης, δεσπότη, τὴν ἀπαίτηση ὁ παπᾶς νὰ παίζη τὴν φλογέρα ἀπὸ τὴν πόλη καὶ νὰ βόσκουν τὰ πρόβατα στὸ χωριό. Βοηθῆστε τον, βοηθῆστε τον. Μὴ τὸν τρομοκρατῆτε. Ἔχετε τὴν χατζάρα ὑψωμένη γιὰ τὸν ἄθεο, τὸν σκανδαλοποιὸ καὶ τὸν ἀνήθικο.
Ἂχ ἐφημέριε, μὲ τὸ τριμμένο ράσο καὶ τὸ παπούτσι ποὺ σηκώνει φτέρνα καὶ μύτη, σὲ λατρεύω, σὰν τὴν ζύμη τῆς πίστης καὶ τοῦ ἔθνους.
Ἂς πᾶμε τώρα καὶ στοὺς κρατοῦντες. Δὲν βλέπετε σημεῖα καὶ τέρατα, καὶ ρωτᾶτε ἐμένα τὸν μοναχό, ποὺ ζῶ στὴν ἀποκλείστρα μου καὶ δῶθε-κεῖθε μοῦ μεταφέρουνε τὸν χαλασμὸ τοῦ ἔθνους καὶ τῆς πίστης ἀπὸ τὴν τάχατες κυβέρνηση, ποὺ τὰ δίνει ὅλα γιὰ τὸν λαό; Δίνει ἕνα ψίχουλο γιὰ τὸν λαὸ καὶ μιὰ ὁλόκληρη φραντζόλα ἀπὸ τὸν φοῦρνο τοῦ διαβόλου. Οἱ ἄθεοι μέρα-νύχτα ζυμώνουν, ὄχι τὸ ψωμὶ ποὺ τὸ βρίσκαμε κάτω καὶ τὸ παίρναμε στὸ χέρι μας καὶ τὸ φιλούσαμε, ἀλλὰ τὸ ψωμὶ ποὺ δὲν θρέφει τὸν λαό, ἀλλὰ τὸν δηλητηριάζει.
Ρωτᾶς γιὰ πολέμους, ρωτᾶς, Ἕλληνα, γιὰ χαλασμούς. Καλά, δὲν βλέπεις αὐτοὺς ποὺ κάθε μέρα κατεβαίνουν ἀπὸ τοὺς κόρφους; Δὲν εἶναι πιὰ οἱ κόρφοι ἐκεῖ ποὺ ἑνώνεται ἡ γῆ μὲ τὸν οὐρανό, ἀλλὰ ἡ βουλὴ τῶν Ἑλλήνων. Ἔχει κανένα εὐεργέτημα γιὰ τὸν λαό, τὸν ὀρθόδοξο λαό; Ἔχει κανένα εὐεργέτημα γιὰ τὴν μάννα τὴν πολύτεκνη καὶ γιὰ τὸν γέρο ποὺ φυλάει τὸ ἐρημωμένο χωριό; Ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀνεργία, ἡ ἀποστροφὴ τῆς ὑπαίθρου μάζεψε τὴν νεολαία στὶς μεγαλοπόλεις, καὶ τὰ ὄμορφα χωριά μας κατήντησαν θέρετρα, καὶ ὄχι τόποι παραγωγικοί, τόποι ποὺ βοηθοῦν τὴν οἰκονομία τοῦ κράτους. Στὸν ὁρίζοντα, Ἕλληνα, θὲς νὰ δῆς ὅτι πωλοῦνται τὰ πάντα, καὶ τὸ ἀεροδρόμιο καὶ τὸ λιμάνι καὶ ἡ ΔΕΗ καί, τὸ πιὸ φοβερὸ ἀπ᾽ ὅλα, τὸ νεράκι τοῦ Θεοῦ; Τὶς πηγὲς τοῦ τόπου μας, ποὺ πραγματικὰ ἁγιάσματα εἶναι, ἁγιάσματα ἀναβλύζουν, ἁγιασμένα νερὰ μᾶς δίνουν, θὰ τὶς κουμαντάρουνε οἱ ξένοι ἐπιχειρηματίες. Φοβᾶμαι ὅτι καὶ τὰ δάση μας θά ᾽χουν τὴν ἴδια τύχη. Κι ἀπ᾽ τοὺς καθάριους βυθοὺς τῆς θαλάσσης, θὰ ἀφαιρέσουν τὰ βότσαλα καὶ τὴν ὀμορφιά τους. Σημεῖα τῶν καιρῶν ζητᾶς;
Ὅλοι οἱ μεγάλοι κοσμοκράτορες ἔχουν τὸ χέρι τους στὴν σκανδάλη καὶ τοὺς λένε: «Πολλοὶ εἴμαστε στὴν γῆ· πρέπει νὰ θάψουμε, γιὰ νὰ λιγοστέψουμε». Μήπως ἐσεῖς ἀκούσατε κανένα λόγο παρηγοριᾶς; Μήπως σᾶς κόψανε κανένα φόρο; Μήπως σᾶς αὐξήσανε κάποιο μισθὸ ποὺ σᾶς εἶχαν περικόψει; Μήπως ἑτοιμάζονται οἱ πηγάδες τοῦ Μελιγαλᾶ καὶ τὰ φαράγγια, γιὰ νὰ τὰ βοθρίσουνε μὲ πτώματα, μὲ σώματα μαρτύρων καὶ ἁγίων; Γυναίκα, φόρεσε μαῦρο μαντήλι, κι ἂν σὲ ρωτήσουνε, πὲς ὅτι πενθεῖς τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος. Μαυροπένθησε ἡ Ἐκκλησία. Τί τὰ θὲς τὰ ἄσπρα καὶ τὰ λευκά, ἀφοῦ ἀνάσταση δὲν βλέπεις; Ζῆς μέσα σὲ μιὰ ἀτέλειωτη Μεγάλη Παρασκευή. Ὅταν ἀκούω ὅτι ἀρχιερεῖς ζητοῦνε συνδρομὲς ἀπὸ τὶς ἐνορίες, γιὰ νὰ κάνουν πλούσια τραπέζια σ᾽ ὅλους αὐτοὺς ποὺ θεωροῦνται μεγάλοι, νερουλιάζει τὸ αἷμα μου καὶ θὰ ἤθελα νὰ πάω νὰ βάλω στὸ καζάνι τους κατασταλαγή. Ποιός δεσπότης λέει σήμερα: «Θὰ σὲ φιλέψουμε μὲ τὸ βρισκούμενο»; Ποιός κρατᾶ ταπεινὴ τράπεζα στὶς ἐπισκέψεις τῶν ἀλλοτρίων τῆς πίστεως, τῶν πολεμίων τῆς Ἐκκλησίας; Ποιός δεσπότης κάλεσε τὶς μαννάδες σὲ τραπέζι καὶ τοὺς φτωχοπατεράδες τοὺς χειρώνακτες σὲ συνεστίαση; Ποιός ἔβρασε σιτάρι, γιὰ νὰ παραθέση τράπεζα;
Δεῖξτε μου τὰ καλὰ σημεῖα τῶν καιρῶν, γιατὶ μ᾽ ἔφαγε ἡ ἀγωνία, ὁ τρόμος τῆς ἄλλης ἡμέρας, τὸ ἀβέβαιο τὶ θὰ ξημερώση αὔριο. Θὰ χτυπήση καμπάνα; Θὰ γίνη λειτουργία; Θὰ κυματίση ἡ σημαία; Θὰ φανῆ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ στὶς ράχες καὶ στὰ βουνά;
Βοσκέ, κόψε ἕνα ξύλο καὶ κάνε ἕνα σταυρὸ καὶ στῆσε τον στὴν ραχούλα ποὺ βόσκεις τὰ κοπάδια σου. Κι ἐσένα θὰ φυλάξη καὶ τὴν ποίμνη σου. Μάννα, στῆσε ἕνα σταυρὸ στὴν αὐλή σου καὶ σύ, ἀγρότη, στὶς καλλιέργειές σου. Φυγάδεψε τὰ δαιμόνια καὶ κοίτα τοὺς κόρφους τὶ σημεῖα καὶ τέρατα μᾶς φέρνουν κάθε μέρα. Εἶναι ἀρκετὰ μεγάλος ὁ χῶρος σου, μπορεῖς νὰ βλέπης καὶ νὰ γίνεσαι προφήτης, διδάσκαλος, εὐαγγελιστής, ξορκιστὴς τῶν κακῶν. Ἀμήν.
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης