Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Επέτειος Του Πολυτεχνείου: Μύθοι Και Αλήθειες. (ένα 'αιρετικό' βίντεο)

Το «σύνδρομο» του Πολυτεχνείου και το μέλλον μας

 

Γιώργος Παπανικολάου

Πώς ακριβώς κτίζει μια χώρα ένα καλύτερο μέλλον; Ποιος είναι ο βασικός μοχλός που μπορεί να αλλάξει τις κοινωνικές συνθήκες, αλλά και να μετασχηματίσει την ίδια τη δομή μιας οικονομίας σε μεσο-μακροπρόθεσμο ορίζοντα;  Πού πρέπει να επενδύσει πρωτίστως μια χώρα, όχι μόνο για να μην καταλήξει να εξαρτάται από την ανταγωνιστικότητα των… χαμηλών μισθών, αλλά και για να διασφαλίσει ότι οι αξίες της σύγχρονης Δημοκρατίας θα κυριαρχούν στη συνείδηση των πολιτών της;
Η απάντηση είναι απλή. Μόνο η Παιδεία μπορεί να λειτουργήσει ταυτόχρονα με τόσο καταλυτικό τρόπο σε βασικούς τομείς διαμόρφωσης ενός καλύτερου μέλλοντος.
Αυτό μπορεί μεν να το γνώριζαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και να το επισήμαιναν σε κάθε ευκαιρία (δεκάδες ρήσεις τους έφτασαν ως εμάς), εμείς όμως φαίνεται πως το έχουμε ξεχάσει. Κι ούτε η μεγάλη κρίση που περνάμε εδώ και χρόνια δεν φαίνεται να μας το έχει θυμίσει!
Αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι ακόμη και σε επίπεδο Ανώτατης Παιδείας, η κατάσταση λίγο απέχει από το να χαρακτηριστεί τραγική.
Δυστυχώς, το θέμα των περιορισμένων πόρων που δαπανώνται για την Παιδεία είναι μόνο μία από τις διαστάσεις αυτού του καυτού θέματος. Και τολμώ να πω η λιγότερο σημαντική. Περισσότερο τραγική είναι η κατάσταση που αποτυπώνεται μέσα από πρόσφατα συμβάντα, είτε αυτά αφορούν προπηλακισμούς και ξυλοδαρμούς καθηγητών, είτε τις σοβαρότατες καταγγελίες για ύπαρξη εγκληματικών ομάδων που βιαιοπραγούν και άλλων που εμπορεύονται ναρκωτικά, μέσα στο «άσυλο» των ανώτατων ιδρυμάτων της χώρας.
Φαίνεται ότι για κάποιους οι έννοιες της Δημοκρατίας και της… ασυδοσίας παραμένουν μπερδεμένες κι ότι το όντως ηρωικό παρελθόν του Πολυτεχνείου, της έντονης πολιτικοποίησης της Δικτατορίας, μιας εποχής που πια έχει περάσει, εξακολουθεί να συγχέεται με εντελώς διαφορετικά σύγχρονα φαινόμενα, που ουδεμία σχέση έχουν είτε με την «ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών», είτε με την προστασία της «προσωπικότητας» οποιουδήποτε.
Κυρίως δε, φαίνεται να έχουμε ξεχάσει, όλοι μαζί (κι όχι μόνο στο θέμα της Παιδείας), την περίφημη ρήση «Η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζουν να θίγονται τα όρια της ελευθερίας των άλλων». Κι αν το επίπεδο της Παιδείας καθρεπτίζει εντέλει την κοινωνία μας, πόσο απογοητευτικό είναι το συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουμε;
Αναμφίβολα οι ρίζες αυτής της κατάστασης είναι βαθιές. Έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια από τότε που παρατηρούσα, στην αρχή έκπληκτος, το φαινόμενο των «αιώνιων φοιτητών», που έρχονταν στους πανεπιστημιακούς χώρους μόνο για δραστηριότητες της εκάστοτε κομματικής νεολαίας, αλλά και τις συγκρούσεις που διεξάγονταν, στους ίδιους χώρους, με απολύτως κομματικά ελατήρια. Τότε βεβαίως δεν είχε ακόμη παρεισφρήσει, και μάλιστα σε έκταση, το «κοινό έγκλημα».
Ήδη από τότε όμως είχαμε χάσει την πραγματική σημασία της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, αλλά και την ουσία στη λειτουργία της Πανεπιστημιακής Κοινότητας.
Σταδιακά και με την ανοχή, ή καλύτερα με την ενοχή όλων των πολιτικών κομμάτων, τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα αλώθηκαν από την κομματοκρατία, έχασαν σε μεγάλο βαθμό την αξιοκρατία που θα έπρεπε να τα διακρίνει και μεταβλήθηκαν από ένα χώρο που έχει ως πρώτο στόχο την επιστημονική κατάρτιση, σε χώρο όπου «όποιος θέλει μαθαίνει» και συχνά, τουλάχιστον σε ορισμένες σχολές, μπορεί και να αποφοιτήσει χωρίς πραγματικά να… μάθει!
Σημαντικές ευθύνες έχει βεβαίως και το παλαιόθεν λεγόμενο «καθηγητικό κατεστημένο», διότι είναι γεγονός ότι η κομματοκρατία και η έλλειψη αξιοκρατίας, όπως επίσης και τα φαινόμενα οικογενειοκρατίας, αλλά και οι κατά καιρούς «συμμαχίες» με φοιτητικές παρατάξεις, έτρωσαν όχι μόνο το κύρος των διδασκόντων αλλά και το κύρος του θεσμού του ίδιου. Και υπέθαλψαν την επιδείνωση της κατάστασης.
Τα τελευταία κρούσματα γίνονται όμως πιο ανησυχητικά, όταν εξετάσουμε και την αντίδραση του προϊστάμενου υπουργού Παιδείας, του κ. Κώστα Γαβρόγλου.
Ο οποίος, αν και μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας, έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση στην οποία απευθύνεται με τρόπο εξόχως εξευτελιστικό στον πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Αχιλλέα Ζαπράνη, την ίδια σχεδόν ώρα που ένα άλλο Πανεπιστήμιο των Αθηνών έκλεινε για 4 ώρες, με καταγγελίες για τη δράση παράνομων κυκλωμάτων στους χώρους του!
Ωιμέ. Όταν ο υπουργός μιλά για τον «συνάδελφο» του (από ακαδημαϊκής πλευράς) πρύτανη και τον αποκαλεί «αρλουμπολόγο», γελοίο, ενώ ταυτόχρονα τον εγκαλεί δημοσίως, με... επισημότητα, διότι «διδάσκει σε πολλά μεταπτυχιακά», εις βάρος των νέων επιστημόνων, τι θα πρέπει να περιμένει κάποιος από τους «δυναμικούς» κάποιων φοιτητικών ή και εντελώς εξω-φοιτητικών κύκλων;
Κι όλα αυτά χωρίς να υπάρξει σοβαρή αντίδραση του υπουργείου και της κυβέρνησης γενικότερα, στην ολοένα και πιο διάχυτη αίσθηση ότι οι χώροι των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων χρήζουν κανονικής αστυνόμευσης!
Θα μείνουμε άραγε στο «σύνδρομο του Πολυτεχνείου», 44 χρόνια αργότερα, ή θα εξετάσουμε τι συμβαίνει σε άλλες χώρες και θα βρούμε τρόπους για να διαχειριστούμε καλύτερα τα του οίκου μας; Θα εξευτελιστεί και άλλο το κύρος, το «επίπεδο» των ιδρυμάτων μας;
Διότι αν η κατάσταση αυτή συνεχίσει ανεμπόδιστη, τότε δεν θα αργήσει η ώρα που ουδείς απ' όσους διδάσκουν -κι έχουν τα φόντα να διδάξουν και στο εξωτερικό- θα μείνει στην Ελλάδα!
Η Ανώτατη Παιδεία θα υποβαθμιστεί ακόμη περισσότερο, κι αυτό βεβαίως ουδόλως θα ενοχλήσει όσους έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι από αυτούς άλλωστε το επιλέγουν ήδη, συχνά με απώτερο σκοπό να μείνουν μετά στο εξωτερικό.
Τη «νύφη» θα την πληρώσουν, ως συνήθως, όσα παιδιά ΔΕΝ έχουν αυτή τη δυνατότητα. Αυτοί όμως αποτελούν την πλειονότητα, αυτούς «χαντάκωσαν» μέσω της κρίσης οι δικές μας γενιές, κι από εκείνους περιμένουμε να κτιστεί το «καλύτερο μέλλον»!
πηγή

Aσκήτρια Λαμπρινή: « Θα δεις μεγάλα κύματα ίσα με ένα διώροφο σπίτι να καταστρέφουν πόλεις και χωριά» Μόλις τα είδαμε;


«Μιλούσε για πράγματα πού θα γίνουν στο μέλλον. Είπε:

«Θα δεις πράγματα πού δεν μπορείς να φανταστείς.

Θα δεις μεγάλα κύματα ίσα με ένα διώροφο σπίτι να καταστρέφουν πόλεις και χωριά, και λίγοι θα σωθούν».

Πράγματι δυο μήνες μετά τον θάνατο της είχαμε το γνωστό τσουνάμι με χιλιάδες νεκρούς (στην Ασία).

«Θα δεις παιδιά να πηγαίνουν εκδρομή με το σχολείο και να βγαίνει ο σατανάς με το δρεπάνι και να τους παίρνει τα κεφάλια».
Πράγματι συνέβη το γνωστό ατύχημα με τα παιδιά από την Μακεδονία με τόσα θύματα.

Μου έλεγε: «Δεν κάνει να σου αποκαλύψω περισσότερα γιατί αμαρτάνω. Για ό,τι σου λέω μου δίνει άδεια ο Κύριος».
Aσκήτρια Λαμπρινή «Ασκητές μέσα στον κόσμο»

Εδώ μόλις είδαμε το τσουνάμι που κατέβαινε από το Όρος Πατέρα και βούλιαξε την Μάνδρα και την ευρύτερη περιοχή της Δυτ. Αττικής.

Φυσικές καταστροφές, φτώχεια και πόλεμος δείχνουν ότι θα πούμε το ψωμί – ψωμάκι;

Όποιος στερήθηκε ΧΡΙΣΤΟ στερήθηκε ψωμί.

« Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού.»

Από την Ουκρανία μέχρι την Μέση Ανατολή φυσάει γεωπολιτικός λίβας και εμάς μας λένε δεν είναι τίποτε ¨μια πρόσκαιρη δροσιά είναι , θα έχουμε μάλιστα και ανάπτυξη που θα χρηματοδοτεί πάλι τους κύκλους της ανομίας όπως την συνηθίσαμε τόσα χρόνια.

Δυστυχώς για τα λαμόγια, ευτυχώς για τον κοσμάκη « η ιστορία κλείνει για να ξανανοίξει» και μάλιστα πιο έκδηλα εδώ στην πολυαδικημένη Ελλάδα .

ΠΟΤΕ στο παρελθόν δεν συγκεντρώθηκε τέτοιο δαιμονικό καύμα πάνω στον πλανήτη που φυσικά θα επηρεάσει και την Πατρίδα μας με άγνωστες συνέπειες .

Επεμβάσεις μεταβολής των μετεωρολογικών φαινομένων, προσβολή του ηθικού και φυσικού νόμου , γενετικές επεμβάσεις στην διατροφική αλυσίδα, γεωστρατηγικές εξελίξεις , γεωπολιτικές ανατροπές συνθέτουν την δαιμονική μπόρα.

Και να την που ξέσπασε και την βλέπουμε ιδίοις όμμασι επάνω στην πατρίδα μας .
Μέχρι και για Μεσογειακούς κυκλώνες μας είπαν ότι έρχονται και πράγματι από ώρα σε ώρα μας κυκλώνουν.

ΜΠΟΡΑ είναι και θα περάσει αλλά θα πούμε το «ψωμί –ψωμάκι»

« Κάποτε, είχα πάει στο Γέροντα με ένα φίλο μου και εκεί συναντήσαμε μία παρέα από πέντε παιδιά. Τότε, ρώτησα το Γέροντα ποιές προέβλεπε να είναι οι εξελίξεις σχετικά με την Τουρκία.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ανέστη Μαυροκέφαλου

«Γέροντα, του λέω, «απ’ την Αλεξανδρούπολη είμαστε. Μήπως μας πιάσει η μπόρα κατά κει;»

Μου απαντά: «Κοίταξε να δεις. Οι Τούρκοι δε θα μπουν στην Αλεξανδρούπολη. Θα κάνουν μόνο μία πρόκληση στην Ελλάδα, που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη. Και εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα.

Και επειδή θα κρατήσει αυτή η μπόρα κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, «θα πούμε το ψωμί ψωμάκι».

Και σε άλλη επίσκεψη μας στην Παναγούδα, ήταν παρών και ο μουσουλμάνος που βαφτίσθηκε, ο Σταύρος. Τότε, πάλι μας ανέφερε ο Γέροντας για τα γεγονότα, πως θα εξελιχθούν με την Κωνσταντινούπολη. Και όταν έφθασε στο σημείο που θα πονέσει η Ελλάδα και είπε ότι, εμάς, θα μας αγγίξει η πείνα, λέει ο κύριος Σταύρος:

«Γέροντα, να κρατήσω ένα σακί αλεύρι για να μπορέσω ν’ αντιμετωπίσω εκείνη την περίοδο και να μην πεινάσουν τα παιδιά;» «Όχι», του λέει, «μην παίρνεις, γιατί ο γείτονάς σου θα έχει αλεύρι και θα σου δώσει»!
Δηλαδή, προείδε ο Γέροντας ποιός θα βοηθήσει τον κύριο Σταύρο στην περίοδο της πείνας.»
Μαρτυρίες προσκυνητών Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης 1924-1994 , Β΄Έκδοση, Σελ : 434

Η ΕΛΛΑΔΑ θα πει το ψωμί – ψωμάκι το επιβεβαιώνει « η Ασκήτρια εν τω κόσμω Λαμπρινή Βέτσιου – Δρίβα, από την Άρτα, που κοιμήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2002 μ.Χ., προείπε σε διάφορους ανθρώπους όσα πολύ δύσκολα έρχονται για την Ελλάδα και τους Έλληνες, που ξέχασαν τον Θεό, ακολουθώντας αδιέξοδους δρόμους.
7 Σεπ. 2002: Επισκέφτηκα τη γερόντισσα στο σπιτάκι της. Ήταν 11 το πρωί.

– Έλα και σε περίμενα μου είπε. Σε λίγες μέρες θα φύγω από τη ζωή! Άρχισε να μου δίνει κάποιες συμβουλές. Της ζήτησα να μου εξηγήσει κάποια πράγματα που έλεγε στο παρελθόν.

Έρχεται μεγάλη φτώχεια… Θα αναγκαστείς να φοράς τα παλιά σου ρούχα και θα λες «είχα εγώ τόσο ωραία ρούχα»; Δεν θα μπορείτε να φτιάξετε τίποτα! Όποιος πρόλαβε και έφτιαξε σπίτι πρόλαβε.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γιαγιά λες ότι έρχεται φτώχεια! Τι είδους φτώχεια έρχεται;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θα τρως ξερό ψωμί στο σπίτι σου και ο γείτονας θα σε ζηλεύει γιατί αυτός δεν θα έχει!!

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δηλαδή θα είναι όπως στη κατοχή;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Χειρότερα από τότε!»

Σε αυτήν την δυσμενή χρονική συγκυρία θα τα βάψουμε μαύρα;
ΜΗ ΓΕΝΟΙΤΟ για ένα Λαό που ψέλνει στις Εκκλησίες του
«Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».

Και τότε θα δούμε αυτό…

« Όχι ότι θα την μεγαλώσει ό Θεός.

Θα την ανυψώσει, θα την δοξάσει οπότε επέρχεται η κάθαρσις,έχουμε ολίγες ημέρες να μην έρχονται σε απόγνωση!
Μόνο οφείλουμε να κηρύττουμε παντού και να λέγωμε παντού ότι και πολλά καλά θέλουμε,

Έχει πει και ο Θεός ότι «ουδέ θριξ της κεφαλής δεν θα πειραχθή εις τους μετανοούντας», αλλά όχι μετάνοια όπως την θέλουμε.

Άρα λοιπόν, αγαπητοί, οφείλουμε να γνωρίσουμε ότι, μη φοβηθούμε ό,τι λέγουν, ό,τι κάνουν και ότι γίνεται, «ταύτα δει γενέσθαι».

Καταλάβατε; Πρέπει να γίνουν αυτά!!!

Ήλθε η ώρα πλέον να καθαρίσει, όχι η Δευτέρα Παρουσία, να καθαρίσει την ήρα από το στάρι.

Και ή πρώτη, η πρώτη Ελλάς αυτήν πού θα υποστεί από τους Τούρκους μια Μικρή, μια μικρή αυτήν όπως είπομεν προσβολή, αλλά είναι ό τάφος τους όμως της Τουρκίας!»
Προφητεία τού Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη για την Ελλάδα

Και τώρα που βρισκόμαστε Γερόντισσα Λαμπρινή;

Είναι πολύ απλό. «Ό,τι είναι αδύνατο για τον άνθρωπο είναι δυνατό για τον Θεό».

Κάποτε η τηλεόραση έδειχνε τις Εκκλησίες στην κατεχόμενη Κύπρο, πού οι Τούρκοι τις έχουν μετατρέψει σε στάβλους και αποθήκες. Ρώτησα την γιαγιά τι λέει ο Κύριος γι’ αυτό. Έδειξε να στενοχωρήθηκε και απάντησε:

«Από τότε που οι Τούρκοι μετέτρεψαν την Αγιά Σοφιά σε τζαμί, η Παναγία έφυγε από μέσα και στέκεται έξω δίπλα στην πόρτα και κλαίει. Κλαίει συνέχεια γιατί της πήραν το σπίτι. Αν μπορούσες να δεις την Παναγία πως κλαίει, θα έκανες πολλές μέρες να κοιμηθείς».

Αφού συλλογίστηκε για λίγο μου είπε,
«να δεις σε λίγο καιρό τι θα πάθει η Τουρκία»

Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο» η 19η διήγηση..
Κεντρική διάθεση βιβλίου: Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής.

Με Πίστη και Ελπίδα

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Το θέαμα, ένα φοβερό πνευματικό όπλο

 
Δημοσιεύουμε  αποσπάσματα από άρθρο του περιώνυμου Ρώσου μπολσεβίκου και μαρξιστή Λέοντος Τρότσκυ (1879-1940), ενός από τους ηγέτες της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, δευτέρου μετά τον Βλαδίμηρο Λένιν, σχετικά με τη δύναμη του θεάματος (συγκεκριμένα του κινηματογράφου, τότε) ως μέσου απομάκρυνσης του λαού από τον εκκλησιασμό.
Το άρθρο αυτό, «Η βότκα, η Εκκλησία και ο κινηματογράφος», πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πράβντα» στις 12 Ιουλίου του 1923. Εμείς το δημοσιεύουμε αποσπασματικώς από αγγλική μετάφρασή του στο Διαδίκτυο .

Το άρθρο είναι ενδεικτικό πολλών πραγμάτων, για ένα προσεκτικό ερευνητή της Νέας αντιχρίστου Εποχής (που ήδη άρχιζε με την είσοδο του 20ού αι.), ενδεικτικό της νοοτροπίας αλλά και των συνωμοτικών διεργασιών των εκάστοτε κυβερνητών, οι οποίες αποσκοπούν στη χειραγώγηση των πληθυσμών, αλλ’ επίσης ενδεικτικό και της πολύ ρηχής κατανόησης της Εκκλησιαστικής Λατρείας από τους εχθρούς της Εκκλησίας· σφάλμα που στοίχισε στους Μπολσεβίκους την ήττα τους από την Ρωσική Ορθοδοξία, όπως αποδεικνύει περίτρανα τα 20 τελευταία έτη η πανηγυρική επιστροφή της Εκκλησίας σε όλους τους τομείς του ρωσικού βίου.

Ο τηλεοπτικός «οχετός» στις μέρες μας, από τις χαμηλότερες εκφάνσεις του, την καλλιέργεια των σαρκικών και φονικών παθών, μέχρι και τις πλέον «ψυχικές» (Α΄ Κορ. 2,14) ή δαιμονικές, όπως είναι ο τυφλός ορθολογισμός και η μαγεία, επιβάλλει βαρύ φόρο ψυχικής απωλείας στην ανθρωπότητα. Γι αυτό δημοσιεύουμε το παρόν, προς γνώση και συναίσθηση του φοβερού κινδύνου και των μηχανισμών που όπισθεν της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, του διαδικτύου και όλων των λοιπών διαύλων του θεάματος οργανώνουν τη συστηματική κατεδάφιση των ανθρωπίνων αξιών και την καλλιέργεια όλης της υποκουλτούρας της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της Νέας Εποχής του Αντιχρίστου.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
«Το θέμα της ψυχαγωγίας, σε αυτή τη σύνδεση, αποκτά εξαιρετικά αυξημένη σπουδαιότητα, όσον αφορά στην κουλτούρα και την παιδεία. Ο χαρακτήρας ενός παιδιού αποκαλύπτεται και διαμορφώνεται στο παιχνίδι του. Ο χαρακτήρας ενός ενήλικος εκφαίνεται καθαρά στο παιχνίδι και τις ψυχαγωγίες του. Αλλά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μιας ολόκληρης τάξης, όταν αυτή η τάξη είναι νεαρή και προοδεύει, όπως το προλεταριάτο, οι ψυχαγωγίες και το παιχνίδι πρέπει να κατέχουν διακεκριμένη θέση. Ο μεγάλος Γάλλος ουτοπικός μεταρρυθμιστής, ο Φουριέ, απορρίπτοντας τον χριστιανικό ασκητισμό και την καταπίεση κατά των φυσικών ενστίκτων, κατασκεύασε την “phalanstère” του (τις κοινότητες του μέλλοντος) επί της ορθής και λογικής αξιοποίησης και του συνδυασμού των ανθρωπίνων ενστίκτων και παθών. Αυτή είναι ιδέα βαθεία! Το κράτος της εργατικής τάξης δεν είναι ούτε πνευματικό τάγμα ούτε μοναστήρι. Εκλαμβάνουμε τους ανθρώπους όπως έχουν κατασκευαστεί εκ φύσεως και όπως έχουν μερικώς εκπαιδευθεί και μερικώς παραμορφωθεί από την παλαιά τάξη. Αναζητούμε ένα σημείο υποστήριξης σε αυτό το ζων ανθρώπινο υλικό, για την εφαρμογή του μοχλού του κόμματός μας και του επαναστατικού κράτους μας. Η επιθυμία για ψυχαγωγία, διασκέδαση, ξενάγηση και γέλιο, είναι η πιο νόμιμη επιθυμία της ανθρώπινης φύσης. Είμαστε ικανοί, και πράγματι υποχρεωμένοι, να δώσουμε στην ικανοποίηση της επιθυμίας αυτής μιαν υψηλότερη καλλιτεχνική ποιότητα, κάνοντας ταυτόχρονα την ψυχαγωγία ένα όπλο μαζικής εκπαίδευσης, απελευθερωμένο από την φρούρηση του παιδαγωγού και από την κουραστική συνήθεια να ηθικοποιεί.»

«Το πιο σημαντικό όπλο σχετικά, ένα όπλο που υπερέχει παντός άλλου, είναι σήμερα ο κινηματογράφος. Αυτός ο θαυμαστός νεωτερισμός του θεάματος, έχει παρέμβει στην ανθρώπινη ζωή με μία επιτυχή ταχύτητα, που ποτέ δεν έχει μαρτυρηθεί στο παρελθόν. Στην καθημερινή ζωή των καπιταλιστικών πόλεων, ο κινηματογράφος έχει γίνει τόσο αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής, όσο και το μπάνιο, η μπυραρία, η εκκλησία και άλλοι αναφαίρετοι θεσμοί, επαινετοί ή μη. Το πάθος για τον κινηματογράφο είναι ριζωμένο στην επιθυμία για διασκέδαση, στην επιθυμία να δεί κανείς κάτι νέο και απρόοπτο, να γελάσει και να κλαύσει με τις δυστυχίες των άλλων ανθρώπων, όχι τις δικές του. Ο κινηματογράφος ικανοποιεί αυτές τις απαιτήσεις με ένα πολύ άμεσο, οπτικό, γραφικό και ζωντανό τρόπο, χωρίς να απαιτεί τίποτε από τους θεατές. Δεν απαιτεί καν να είναι αυτοί μορφωμένοι. Γι’ αυτό οι θεατές τρέφουν μια τόσο μεγάλη αγάπη για τον κινηματογράφο, αυτό το αστείρευτο σιντριβάνι εντυπώσεων και συναισθημάτων. Αυτό παρέχει ένα σημείο, και όχι απλώς ένα σημείο, αλλά μια τεράστια πλατεία, για την εφαρμογή των δικών μας σοσιαλιστικών εκπαιδευτικών ενεργειών».

«Το γεγονός ότι μέχρι τώρα, δηλαδή σε σχεδόν έξι χρόνια, δεν έχουμε αποκτήσει την κυριότητα του κινηματογράφου, δείχνει πόσο αργοί και απαίδευτοι είμαστε, για να μη πω ειλικρινά, ανόητοι. Αυτό το όπλο, που «κραυγάζει» για να χρησιμοποιηθεί, είναι το καλύτερο εργαλείο για προπαγάνδα: για τεχνική, εκπαιδευτική και βιομηχανική προπαγάνδα, προπαγάνδα κατά του αλκοόλ, υπέρ της υγιεινής, προπαγάνδα πολιτική, κάθε προπαγάνδα που θα θέλατε, μια προπαγάνδα που είναι προσβάσιμη στον καθένα, που είναι ελκυστική, που εισδύει στη μνήμη και μπορεί να γίνει πιθανή πηγή εισοδήματος».

« [...] Μπορούμε να εξασφαλίσουμε αυτό το ασύγκριτο όπλο; Γιατί όχι; Η κυβέρνηση του Τσάρου, μέσα σε λίγα χρόνια, οργάνωσε ένα περίπλοκο δίκτυο κρατικών μπάρ. Η επιχείρηση απέφερε ετήσιο εισόδημα σχεδόν ενός δισεκατομμυρίου χρυσών ρουβλίων. Γιατί η κυβέρνηση των εργατών να μη ιδρύσει ένα δίκτυο κρατικών κινηματογράφων; Αυτός ο μηχανισμός ψυχαγωγίας και εκπαίδευσης θα μπορούσε όλο και περισσότερο να εξελιχθεί σε αναφαίρετο κομμάτι του εθνικού βίου. Χρησιμοποιούμενο για την καταπολέμηση του αλκοολισμού, θα μπορούσε ταυτόχρονα να μετατραπεί και σε μία κερδοφόρο επιχείρηση. Είναι πρακτικό; Γιατί όχι; Φυσικά, δεν είναι εύκολο. Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν περισσότερο φυσικό και περισσότερο ταιριαστό με τις οργανωτικές ενέργειες και ικανότητες ενός κράτους εργατών, απ΄ ότι, ας πούμε, μια προσπάθεια να επανασυστήσουμε το μονοπώλιο της βότκα».

«Ο κινηματογράφος ανταγωνίζεται όχι μόνο την ταβέρνα, αλλά επίσης και την εκκλησία. Και αυτός ο ανταγωνισμός μπορεί να αποβεί θανάσιμος για την εκκλησία, αν αναπληρώσουμε τον χωρισμό της εκκλησίας από το σοσιαλιστικό κράτος, με την συγχώνευση του σοσιαλιστικού κράτους με τον κινηματογράφο».

«Η θρησκευτικότητα στις ρωσικές εργατικές τάξεις πρακτικά δεν υπάρχει. Ουσιαστικά ποτέ δεν υπήρξε. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν καθημερινό έθος και κυβερνητικός θεσμός. Ποτέ δεν ήταν επιτυχής στο να διεισύσει βαθειά μέσα στη συνείδηση των μαζών, ούτε στο να αναμείξει τα δόγματα και τους κανόνες της με τα εσωτερικά συναισθήματα του λαού. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ο ίδιος: η απολίτιστη κατάσταση της παλαιάς Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της εκκλησίας της. Συνεπώς, όταν αφυπνισθεί πολιτιστικά, ο Ρώσος εργάτης εύκολα απορρίπτει την πτωχή εξωτερική του σχέση με την εκκλησία, μια σχέση που αναπτύχθηκε πάνω του από συνήθεια. Για τον χωρικό, σίγουρα, αυτό καθίσταται δυσκολότερο, όχι επειδή ο χωρικός έχει περισσότερο βαθειά και άμεσα εισέλθει στην εκκλησιαστική διδασκαλία – αυτό βεβαίως ποτέ δεν έγινε - αλλ’ επειδή η αδράνεια και μονοτονία της ζωής του είναι στενά δεμένα με την αδράνεια και μονοτονία των εκκλησιαστικών πρακτικών».

Η σχέση του εργάτη με την εκκλησία (αναφέρομαι στον εκτός κόμματος εργάτη της μάζας) συγκρατιέται κυρίως από το νήμα της συνήθειας, ιδιαιτέρως της συνήθειας των γυναικών. Οι εικόνες ακόμη είναι κρεμασμένες στο σπίτι, επειδή υπάρχουν εκεί· οι εικόνες κοσμούν τους τοίχους· θα ήταν άδειο χωρίς αυτές· οι άνθρωποι δεν θα ήταν συνηθισμένοι σε αυτό. Ένας εργάτης δεν θα μπεί στον κόπο να αγοράσει καινούργιες εικόνες, αλλά δεν έχει και αρκετή θέληση να ξεφορτωθεί τις παλιές. Με ποιο τρόπο μπορεί να εορτασθεί η εορτή της άνοιξης παρά μόνο με Πασχάλιο γλυκό; Και το Πασχάλιο γλυκό πρέπει να ευλογηθεί από τον ιερέα, αλλιώς θα είναι απλά χωρίς νόημα. Ως προς τον εκκλησιασμό, οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν επειδή είναι θρησκευόμενοι· η εκκλησία είναι λαμπρά φωτισμένη, γεμάτη με άνδρες και γυναίκες ενδεδυμένους με τα καλύτερά τους ρούχα, η ψαλμωδία είναι καλή - ένα πεδίο κοινωνικο -αισθητικών έλξεων που δεν παρέχονται από το εργοστάσιο, την οικογένεια ή την καθημερινότητα του δρόμου. Πίστη δεν υπάρχει ή δεν υπάρχει καθόλου έμπρακτα. Οπωσδήποτε, δεν υπάρχει σεβασμός για τον κλήρο ή πίστη στη μαγική δύναμη του τελετουργικού. Αλλά δεν υπάρχει ενεργής θέληση να το καταστρέψει ολικά. Τα στοιχεία της διασκέδασης, της ευχαρίστησης και της ψυχαγωγίας παίζουν ένα μεγάλο ρόλο στα εκκλησιαστικά τελετουργικά. Με θεατρικές μεθόδους η εκκλησία ενεργεί πάνω στην όραση, την αίσθηση της όσφρησης (μέσω του θυμιάματος) και μέσω αυτών πάνω στην φαντασία. Η επιθυμία του ανθρώπου για το θεατρικό, επιθυμία να δεί και να ακούσει το ασύνηθες, το εκπληκτικό, η επιθυμία για ρήξη της συνήθους μονοτονίας της ζωής είναι μεγάλη και ανεξάλειπτη· επιμένει από την πρώιμη παιδική μέχρι την προχωρημένη γεροντική ηλικία. Αποσκοπώντας στην απελευθέρωση των κοινών μαζών από το τελετουργικό και τον εκκλησιαστικισμό, που αποκτήθηκαν από συνήθεια, δεν είναι αρκετή από μόνη της η αντιθρησκευτική προπαγάνδα. Φυσικά, είναι αναγκαία· αλλ’ η άμεση πρακτική επίδρασή της περιορίζεται σε μια μικρή μειοψηφία όσων είναι περισσότερο γενναίοι στο πνεύμα. Η πλειονότητα των ανθρώπων δεν επηρεάζονται από την αντιθρησκευτική προπαγάνδα· αλλά αυτό δεν είναι επειδή η πνευματική τους σχέση με τη θρησκεία είναι τόσο βαθειά. Αντιθέτως, δεν υπάρχει καμμία πνευματική σχέση· υπάρχει μόνο μια άμορφη, νωθρή, μηχανιστική σχέση, η οποία δεν έχει περάσει μέσα από τη συνείδηση· μια σχέση σαν αυτή του ξεναγούμενου οδοιπόρου, ο οποίος περιστασιακά δεν αρνείται να συμμετάσχει σε μια λιτανεία ή σε μια πομπώδη τελετή ούτε να ακούσει την ψαλμωδία ή να κινεί τα χέρια του».

«Ένα τελετουργικό άνευ νοήματος, που κείται στη συνείδηση σαν αδρανές φορτίο, δεν μπορεί να καταστραφεί από μόνη την κριτική· μπορεί να αντικατασταθεί από νέες μορφές ζωής, νέες ψυχαγωγίες, νέα και πιο πολιτισμένα θέατρα. Και πάλιν εδώ, οι σκέψεις στρέφονται στο πιο δυνατό - επειδή είναι το πιο δημοκρατικό - όργανο του θεάτρου: στον κινηματογράφο. Χωρίς να απαιτεί κλήρο ενδεδυμένο στόφα κ.λπ. ο κινηματογράφος ξεδιπλώνει επί της λευκής οθόνης θεατικές εικόνες μεγαλύτερης αποδοχής από εκείνες που παρέχει η πλουσιότερη εκκλησία - που έχει γίνει σοφή μέσω εμπειρίας χιλίων ετών - ή ένα τζαμί ή μια συναγωγή. Στην εκκλησία μόνο ένα δράμα εκτελείται, και πάντοτε ένα και το αυτό, μπαίνει χρόνος, βγαίνει χρόνος. Αλλά στον κινηματογράφο της γειτονιάς θα σου δείξουν τα Πάσχα των εθνικών, των Ιουδαίων και των Χριστιανών στην ιστορική τους διαδοχή και με την ομοιότητα του τελετουργικού τους. Ο κινηματογράφος ψυχαγωγεί, μορφώνει, βάλλει τη φαντασία με εικόνες και σε απελευθερώνει από την ανάγκη να διασχίσεις την πόρτα της εκκλησίας. Ο κινηματογράφος είναι ο μεγάλος ανταγωνιστής όχι μόνο της ταβέρνας, αλλά και της εκκλησίας. Ιδού ένα εργαλείο που πρέπει να εξασφαλίσουμε με οποιοδήποτε κόστος».


Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου
 πηγή

 Πόσο τεράστια είναι διαχρονικά η ευθύνη των επισκόπων ,και των ιερέων σκέφτομαι ακόμα μια φορά,διαβάζοντας το κείμενο.Ο,τι συνέβαινε στην Ρωσία βλέπω να συμβαίνει και γύρω μου.Μα, Τι δεν κάνουν σωστά και ο λάος συχνά ούτε και οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν(εχω ακούσει απο κάποιους -προς τιμήν τους- να το ομολογούν) τι συμβαίνει ακριβώς σε μια "Θεία Λειτουργία;Αν καταλάβαινε έστω και ένας(κληρικός ή λαϊκός) κάτι θα γινόταν , μα τι να περιμένουμε να γίνει όταν δεν καταλαβαίνει και δεν νιώθει κανένας τίποτα και όλα τα κάνει απο συνήθεια; Η δύναμη της συνήθειας είναι τεράστια,όπως η δύναμη του κιν/φου, του διαδικτύου,της τηλεόρασης, της κάθε προπαγάνδας. Το μόνο που με ησυχάζει είναι η σκέψη πως του Θεού Η Δύναμη είναι πάνω απο κάθε άλλη δύναμη.Ψάχνουμε όλοι τον Ενα που θα μας το δείξει έμπρακτα αυτό ή έστω θα μας το θυμίζει. Γιατί όταν κάποιος το γνωρίσει αυτο,ακόμα και εαν το ξεχνά, ακόμα και εαν πέφτει θύμα των συνηθειών και των παθών του,και επιπλέον της κάθε είδους προπαγάνδας μπορεί με του Θεού τη δύναμη και την δική του προαίρεση και καλή θέληση να αντισταθεί.Μπορεί να φαίνεται χαμένος και ακόμα να χάνει πολλές και σημαντικές μάχες,το σίγουρο όμως είναι οτι θα κερδίσει τον Πόλεμο.

Ένταση στην Ι.Μ. Προφήτη Ηλία Θήρας για το ραντάρ




 Αρνητική έκπληξη συνεχίζει να προκαλεί στους πατέρες της μονής, στο Σαντορινιό λαό καθώς και σε κάθε Ορθόδοξη ψυχή, ο συνεχιζόμενος εμπαιγμός με το Ραντάρ στην κορυφή του βουνού όπου και το Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία . Το Νάτο συνεχίζει να συμπεριφέρεται ως κράτος εν κράτη και προσπαθεί χρόνια τώρα με δυστυχώς αρωγό τον Ελληνικό Στρατό να επιβάλει τετελεσμένα .Μάλιστα η προσπάθεια του είναι αυθαίρετη, αφού ούτε υπάρχει απαιτούμενη άδεια δόμησης (δες εδώ) ουτε μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε χώρο προστατευόμενο ΝΑΤURA 2000 καθώς δεν έχει και άδεια από την Αρχαιολογική Υπηρεσία (δες εδώ).   
Είναι λογικό αυτό το πανέμορφο νησί παγκόσμιας τουριστικής έλξης να γίνει ο πρώτος στόχος και να καταστραφεί στην πρώτη σύρραξη για την οποία ετοιμάζουν και το Ραντάρ;   
Είναι δημοκρατικό να αγνοείται η ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου να φύγει το ραντάρ από το νησί (δες εδώ);   
Ενώ  είχαν διαβεβαιώσει  τους πατέρες  ότι το ραντάρ είναι υπό κατάργηση, είναι ηθικό να ζεί το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία  μέσα στο ραντάρ, όπως αυτό τώρα αναβαθμίζεται; 
Θυμίζουμε ότι, το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία διακονεί τους Σαντορινιούς εδώ και 302 χρόνια.   
Το ραντάρ είναι ασυμβίβαστο τόσο με την ιερότητα και ιστορικότητα του χώρου της Μονής, όσο και για λόγους υγείας μοναχών και επισκεπτών. Χωρίζει δε το μοναστήρι απο το ραντάρ 20 μέτρα.  Ποιος λογικός άνθρωπος και ελεύθερος πολίτης αυτής της χώρας δεν κατανοεί ότι η συνύπαρξη δεν είναι πλέον ανεκτή;;    
Ετσι λοπόν ακόμη ένα επεισόδιο :
monaxos
Ένταση προκλήθηκε πριν από λίγο κοντά στην Ιερά Μονή του Προφήτη Ηλία όταν γερανός προσπάθησε με την βοήθεια Αστυνομικής δύναμης, η οποία είχε αποκλείσει το δρόμο προς τη Μονή, να τοποθετήσει τον θόλο στο ραντάρ.
Μοναχοί και πιστοί που αντιδρούν έκλεισαν με τα αυτοκίνητά τους τον δρόμο προς τη Μονή, ενώ κατέρρευσε ξαφνικά μπροστά στην κάμερα, λόγω της πίεσης, ο Ηγούμενος της μονής.
Ο Γέροντας, του οποίου όπως μάθαμε η υγεία είναι εξαιρετικά εύθραυστη, δέχθηκε τις πρώτες βοήθειες και συνήλθε.
Στο σημείο έσπευσαν ο Δήμαρχος Θήρας Ν. Ζώρζος και ο Αντιδήμαρχος  Καφούρος , οι οποίοι στη συνέχεια μετέβησαν στο Αστυνομικό τμήμα, στο οποίο βρίσκονται μέχρι και αυτή την ώρα, μαζί με τον Ηγούμενο της Μονής.
Στο σημείο που βρίσκεται ο γερανός παραμένει μεγάλος αριθμός συμπολιτών μας προκειμένου να εμποδίσει την τοποθέτηση του θόλου στο ραντάρ.


Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΡΑΝΤΑΡ . ΠΑΤΗΣΤΕ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΤΕ ΤΗΝ ΦΟΡΜΑ.

Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο Θαυματουργός


Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο Θαυματουργός


Απολυτίκιον Ήχος πλ. δ’.
Εν προσευχαίς γρηγορών, ταις των θαυμάτων εργασίαις εγκαρτερών, επωνυμίαν εκτήσω τα κατορθώματα, αλλά πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, Πάτερ Γρηγόριε, φωτίσαι τας ψυχάς ημών, μη ποτέ υπνώσωμεν, εν αμαρτίαις εις θάνατον.
η συνέχεια εδώ

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

μικρόκοσμος και μακρόκοσμος

Φωτογραφία του χρήστη Marianthi Devaki Λευκές Σελίδες για Άναρχα Όνειρα.
πόσο μικροί είμαστε

...ἀλλὰ τώρα εἶναι… γιὰ ὅσους θέλουν νὰ τὰ πιστεύσουν...



...Εἶχε παρέλθει ἤδη ἡ μεσημβρία, καὶ ὁ ἱερεὺς μετὰ τοῦ μικροῦ ποιμνίου ἐκάθησαν νὰ γευματίσωσιν ὑπὸ τὴν ἱερὰν ἐλαίαν, ἐν τῷ περιβόλῳ τοῦ ναΐσκου, ἐγγὺς τοῦ παμπαλαίου ἐκείνου λιθοκτίστου κιβουρίου, τὸ ὁποῖον κατ᾽ ἄλλους ἦτο στέρνα ὕδατος καὶ κατ᾽ ἄλλους κοιμητήριον ἢ ὀστεοθήκη. Ἡ θειὰ τὸ Μαθηνώ, γηραιὰ εὐλαβὴς κατὰ τοὺς μέν, ψευτομετάνισσα κατὰ τοὺς δέ, ἐνάρετος γυνή, ἀποβλέψασα πρὸς τὸ κτίριον τοῦτο μετὰ στεναγμοῦ εἶπεν:
―Ἡμεῖς τρῶμε, κορίτσια· νὰ ἔχουν τάχα κ᾽ οἱ φτωχοί, νὰ φᾶνε!
― Τρῶν οἱ πεθαμένοι, θεια-Μαθηνώ; εἶπε τὸ Ἀγλαώ, ἡ δωδεκαέτις παιδίσκη τοῦ ἱερέως.
― Οἱ πεθαμένοι τρῶνε κόλλυβα, ἐγὼ τὸ ξέρω, προσέθηκε τὸ Καλλιοπώ, ἡ δεκαέτις μικρὰ ἀδελφή της· καὶ γι᾽ αὐτό, ἡμεῖς στὸ σπίτι ὅσα κόλλυβα μᾶς φέρουνε, ὅλα τὰ μοιράζουμε στοὺς φτωχοὺς καὶ στὰ παιδιὰ τὰ γειτονόπουλα, γιὰ νὰ ἔχῃ ἡ μάννα μας, ἡ φτωχή, νὰ φάῃ στὸν ἄλλον κόσμο…
― Σιωπή, Καλλιοπώ! εἶπεν ὁ ἱερεύς, θέλων νὰ κρύψῃ τὴν συγκίνησίν του...
― Τί! ἔχει δίκιο τὸ κορίτσι, παπά· ἀνέκραξεν ἡ θειὰ τὸ Μαθηνώ, ἥτις ἐνθυμήθη τότε τὰ «πεθαμένα της», τέσσαρα παιδιὰ καὶ τὸν ἄνδρα της, ὁποὺ εἶχε θάψει, μείνασα μὲ δύο θυγατέρας, ὑπάνδρους, τὰς ὁποίας εἶχε στήριγμα ἀκόμη εἰς τὸν κόσμον· ἔχει δίκιο τὸ κορίτσι. Ὁ παπα-Θεόφιλος, ὁ μακαρίτης ἡγούμενος τῆς Μεγαλόχαρης τῆς Εὐαγγελίστρας, τὸ ἴδιο μᾶς ἔλεγε, γιὰ ἕναν ποὺ τὸν εἶχε πλακώσει ὁ μάγγανος, ποὺ τὸν εἶχαν ὅλοι γιὰ πεθαμένον, ποὺ ἡ γυναίκα του τοῦ ἔκαμε τὰ τρίμερα καὶ τὰ νιάμερα, καὶ Ἄγγελος Κυρίου ἔπαιρνε τὸ πιάτο μὲ τὰ κόλλυβα, καθὼς ἦταν σταυρωμένο μὲ τὶς σταφίδες καὶ μὲ τὰ ρόιδα καὶ τὸ πήγαινε εἰς τὸν πλακωμένον κ᾽ ἔτρωγε, δὲν ξέρω πόσες μέρες, κι ἀνάσαινε ἀπὸ μιὰ τρύπα τῆς γῆς, θαρρῶ, ὣς ποὺ ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀπέθανεν, κ᾽ ἐσήκωσεν τὸ μάγγανο, καὶ τὸν ξελευθέρωσεν, δὲν εἶν᾽ ἀλήθεια αὐτά, παπά;
― Ἀλήθεια εἶναι, βλοημένη, ἀπήντησεν ὁ ἱερεύς· ἀλλὰ τώρα εἶναι… γιὰ ὅσους θέλουν νὰ τὰ πιστεύσουν.
― Κι ὅσοι δὲν τὰ πιστεύουν;
― Θὰ πᾶνε στὴν Κόλαση, τὸ ξέρω ἐγώ, εἶπε τὸ Καλλιοπώ.
― Μὰ σὰν εἶν᾽ ἀλήθεια, παπά, γιατί ὁ Ἄγγελος Κυρίου δὲ σήκωνε μιὰ καὶ καλὴ τὸ μάγγανο νὰ ξελευθερώσῃ τὸν ἄνθρωπο; εἶπεν ἡ Ἀννούδα, μία τῶν γυναικῶν.
― Γιατὶ ὁ σκοπὸς δὲν ἦτον νὰ δειχθῇ ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ, ὁποὺ εἶναι ἀποδειγμένη δι᾽ ἀπείρων θαυμάτων, ἀπήντησεν ὁ ἱερεύς, ἀλλὰ νὰ φανερωθῇ μόνον ἡ δύναμις τῶν μνημοσύνων καὶ τῶν διὰ τοὺς νεκροὺς προσφορῶν, καὶ ὅτι τίποτε τὸ ὁποῖον θυσιάζει ὁ ἄνθρωπος, τίποτε τὸ ὁποῖον προσφέρει εἰς τὸν Θεόν, εἰς τοὺς πτωχούς, καμμία καλὴ πρᾶξις, καμμία ἀρετή, καμμία ὑπομονή, κανὲν μαρτύριον, κανὲν δάκρυ, τίποτε δὲν χάνεται. Ὅλα σπείρονται εἰς γῆν ἀγαθήν, ὡς ὁ κόκκος τοῦ σίτου, εἶπεν ὁ Κύριος, ὅπου ἐὰν πέσῃ εἰς τὴν γῆν καὶ ἀποθάνῃ (καὶ τοιαῦτα εἶναι τὰ κόλλυβα, τοιοῦτοι καὶ οἱ νεκροί), πολὺν καρπὸν φέρει. «Οἱ σπείροντες ἐν δάκρυσιν, ἐν ἀγαλλιάσει θεριοῦσι.» Κεῖνοι ποὺ σπείρουν μὲ δάκρυα, μὲ χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν θὰ θερίσουν.
― Τὸ λέγει αὐτὸ τὸ Εὐαγγέλιον;
― Τὸ λέγει τὸ Ψαλτήρι, ἀλλὰ τὸ ἴδιο εἶναι, γιατὶ καὶ τὸ Ψαλτήρι εἶναι λόγος Θεοῦ, καὶ ἐμπνευσμένον ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Καὶ ὅταν θάπτωμεν νεκρὸν ἐν Χριστῷ εὐσεβῶς ζήσαντα, εἶναι ὡς νὰ σπείρωμεν εἰς τὴν γῆν κόκκον σίτου… καὶ ὁ Κύριος θὰ τὸν ἀναστήσῃ ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ, καθὼς ὁ ἴδιος ηὐδόκησε νὰ μᾶς τὸ ὑποσχεθῇ.
«Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται… κἀγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.»
― Ἀμήν! εἶπεν ἡ θειὰ τὸ Μαθηνώ, καὶ τὰ δάκρυά της, ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῶν τεσσάρων παιδίων, ταχέως ἐξητμίσθησαν, ὡς σταγόνες ὄμβρου μετὰ θερινὸν ὑετόν, ἐντὸς τῆς κοίτης πάλαι ξηρανθέντος χειμάρρου.
αλεξ. παπαδιαμάντης, λαμπριάτικος ψάλτης(1893)

Στην πατρίδα του την Κύπρο μετέβη ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους



Ο Γέροντας Χριστοφόρος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου  στην πατρίδα του μετά από 36 και πλέον χρόνια.
Είναι η πρώτη φορά μετά το 1981, οπότε πήγε στο Άγιον Όρος και έθεσε τον εαυτόν υπό την πνευματική καθοδήγηση του τότε Ηγουμένου της Μονής Γέροντος Γεωργίου, που επιστρέφει στην γενέτειρά του την Κύπρο. Ο Γέροντας Χριστοφόρος γεννήθηκε το 1957 στον κατεχόμενο σήμερα Καραβά της Κυρήνειας. Στη Μεγαλόνησο θα παραμείνει 15 ημέρες. Θα έχει συναντήσεις με Αρχιερείς, θα επισκεφθεί μοναστήρια και θα ανταμώσει με συγγενείς και παλιούς του φίλους.

Την ερχόμενη Κυριακή 19 Νοεμβρίου θα λειτουργήσει στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στην Έγκωμη Λευκωσίας και θα κηρύξει το Θείο λόγο

Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΗ ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΔΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
 ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ




Προφανώς το σύγχρονο κακόδοξο θεολογικό ρεύμα, της λεγόμενης «Μεταπατερικής Θεολογίας», προξένησε ανυπολόγιστη ζημία στο εκκλησιαστικό σώμα και τώρα άρχισαν να φαίνονται οι πικροί καρποί του και οι ολέθριες επιπτώσεις του. Γύρω από το νεοφανές αυτό θεολογικό ρεύμα έχει ασχοληθεί η Ιερά Μητρόπολή μας πριν από πεντέμισι περίπου χρόνια με την διοργάνωση Θεολογικής Ημερίδας, τον Φεβρουάριο του 2012 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με θέμα: «Πατερική Θεολογία και μεταπατερική αίρεση», στην οποία ειδικοί ερευνητές και καταξιωμένοι ομιλητές ανέπτυξαν και ανέδειξαν το μέγεθος της πνευματικής αυτής κακοήθειας, που άρχισε να αναπτύσσεται στο σώμα της ελλαδικής Εκκλησίας εδώ και μερικές δεκαετίες. Μετά το γνωστό Συνέδριο της «Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών» του Βόλου, το ζήτημα επεκτάθηκε και στις Θεολογικές Σχολές Αθηνών και Θεσσαλονίκης, σε άλλες Θεολογικές Ακαδημίες της πατρίδος μας, σε καθηγητές Θεολογικών Σχολών, σε σωματεία και συλλόγους, και αλλού.
Όπως επεσήμαναν στις εισηγήσεις τους οι κορυφαίοι ομιλητές της εν λόγω Ημερίδας, πρόκειται για μια «θεολογία» μεταλλαγμένη, κατασκευασμένη και προσαρμοσμένη στα θεολογικά σπουδαστήρια των Θεολογικών Σχολών και των κλειστών Συνεδρίων. Μια «θεολογία» που λειτουργεί διαβρωτικά στην Πατερική και Κανονική μας Παράδοση. Μια «θεολογία» που ουσιαστικά ανατρέπει και κατεδαφίζει το κύρος και την αυθεντία των αγίων Πατέρων μας. Μια «θεολογία» επιδοτούμενη και χρηματοδοτούμενη από οικουμενιστικά κέντρα και ετερόδοξα ιδρύματα και πανεπιστήμια. Όπως πολύ εύστοχα διεκήρυξε στην ως άνω Ημερίδα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. κ. Σεραφείμ: «Οι συγκεκριμένοι κύκλοι που ευαγγελίζονται την υπέρβαση της Πατερικής Θεολογίας, ή την επαναδιατύπωσή της για χάρη δήθεν της συμπόρευσης με τον σύγχρονο κόσμο, αντιστρατεύονται την μετοχή, με εξαιρετικά επιτηδευμένο και απολύτως κενό περιεχομένου τρόπο, στην διαχρονική ενότητα της εκκλησιαστικής εμπειρίας. Η πατερική διδασκαλία και η Ορθόδοξη μελέτη και εφαρμογή στην πράξη της πείρας των αγίων Πατέρων κηρύσσονται εν διωγμώ, γιατί εκκολάπτεται μια ‘μεταπατερική αίρεσις’, που καθυβρίζει το πανάγιον Πνεύμα, το θεώσαν τους αγίους Πατέρας, ως μη γνωρίζον τα μέλλοντα και ιδία ότι ο αιώνιος λόγος του δείται συναφειακής επικαιροποιήσεως από ανθρώπους καταστίκτους από γαιώδη πάθη».Ο καθηγητής της Δογματικής κ. Δημ. Τσελλεγγίδης συμπληρώνει: «Οι μεταπατερικοί θεολόγοι εμφανίζονται πρακτικώς να αγνοούν πλήρως, τι είναι η αγιότητα καθ’ εαυτήν και κατ’ επέκταση τι είναι καθ’ εαυτήν η αγιοπνευματική ζωή των αγίων, η οποία αποτελεί κατά την εμπειρία της Εκκλησίας τη θεμελιώδη προϋπόθεση του ορθοδόξως και απλανώς θεολογείν… Αλλά όταν αγνοείται και παραμερίζεται η αγιότητα, ή έστω η Ορθόδοξη θεολογική μεθοδολογία του «επόμενοι τοις αγίοις πατράσιν», είναι αναπόφευκτη η υιοθέτηση του ελεύθερου θεολογικού στοχασμού και της θεολογικής πιθανολογίας. Τούτο όμως οδηγεί ουσιαστικά σε μια νεοβαρλααμική θεολογία που είναι ανθρωποκεντρική και ως κριτήριό της έχει την αυτονομημένη λογική».
   Με πολλή λύπη διαπιστώσαμε ότι το γνωστό στους θεολογικούς κύκλους περιοδικό «ΣΥΝΑΞΗ» στο τελευταίο τεύχος του (τευχ.143, Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2017), με τίτλο «Ετεροδοξία και αίρεση», φιλοξένησε δυστυχώς άρθρα ακαδημαϊκών θεολόγων, στα οποία διατυπώνονται θέσεις και απόψεις, που απηχούν και εκφράζουν το νεοφανές και κακόδοξο αυτό θεολογικό ρεύμα. Από τους οκτώ αρθρογράφους του περιοδικού θα περιοριστούμε, να σχολιάσουμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας τον πρώτο και επιφυλασσόμαστε να ασχοληθούμε, εν καιρώ και Θεού θέλοντος, και με άλλους.
   Πρόκειται για  τον καθηγητή κ. Γ. Λαρεντζάκη, ο οποίος αναπτύσσει το θέμα με τίτλο «Αίρεση και σχίσμα σήμερα».Κατ’ αρχήν κάνει λόγο για τους όρους «αίρεση και σχίσμα», οι οποίοι κατά τον αρθρογράφο έχουν σήμερα ανάγκη επανεξετάσεως και καθάρσεως. Γράφει: «Σήμερα είναι ακαγκαίον, να επαναξετασθούν πολλοί όροι και χαρακτηρισμοί, οι οποίοι χρησιμοποιούνται και κατά το παρόν και οι οποίοι δημιουργήθηκαν και άρχισαν να χρησιμοποιούνται από εποχές παλιότερες … Ένα από τα προβλήματα είναι η επανεξέταση και η κάθαρση των χρησιμοποιούμενων πολεμικών όρων. Ακριβώς στο πλαίσιο αυτό πρέπει να επανεξεταστούν και οι όροι «αίρεσις και σχίσμα» και να ερευνηθεί, εάν είναι δυνατόν οι όροι αυτοί να χρησιμοποιηθούν και να εφαρμοσθούν στη σύγχρονη σχέση των χριστιανικών Εκκλησιών». Η επανεξέταση είναι αναγκαία διότι, όπως γράφει, «σήμερα οι σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών, δόξα τω Θεώ,ευρίσκονται σε κατάσταση μετανοίας και πορείας προς την καταλλαγή και ενότητα». Αφού λοιπόν οι σχέσεις είναι άριστες, κατ’ αυτόν, δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζει η μία Εκκλησία την άλλη ως αιρετική. Θεωρεί ακόμη τον όρο «αίρεση» «πολεμικό όρο», που χρησιμοποιήθηκε σε παλαιότερες εποχές, στις οποίες Ορθοδοξία και Παπισμός βρισκόταν σε κατάσταση διαμάχης και έχθρας, αλλά σήμερα στην εποχή της καταλλαγής και της αγάπης, της μετανοίας και της συμφιλιώσεως, δεν μπορεί να έχει θέση.
   Εδώ ο αρθρογράφος παίρνει ως δεδομένο ότι ο Παπισμός είναι αληθινή Εκκλησία με έγκυρα μυστήρια κλπ., ενώ όπως είναι γνωστό έχει καταδικαστεί συνοδικά από πλήθος συνόδων κατά την διάρκεια της πρώτης και δευτέρας χιλιετίας.
Οι άγιοι Πατέρες, όμως, που αγωνίστηκαν εναντίον των αιρέσεων δεν χρησιμοποίησαν τον όρο «αίρεση» για να εκφράσουν την εχθρότητα και το μίσοςτους, είτε προς τον Παπισμό, είτε προς οποιαδήποτε άλλη αίρεση, που εμφανίστηκε στη ζωή της Εκκλησίας. Ούτε αναθεμάτιζαν συνοδικά τους αμετανόητους Παπικούς, επειδή τους μισούσαν. Τους αναθεμάτιζαν από αληθινή αγάπη προς αυτούς, με σκοπό να τους βοηθήσουν να συναισθανθούν την πλάνη τους και να μετανοήσουν, αλλά και από ποιμαντική μέριμνα, για να μην μεταδώσουν και σε άλλους την αρρώστια της αιρέσεως, επειδή γνώριζαν ότι η αίρεση οδηγεί στην απώλεια. 
   Οι άγιοι Πατέρες, βαδίζοντες πάνω στα χνάρια της αποστολικής Παραδόσεως, παρέλαβαν τον όρο «αίρεση» από την ίδια την αγία Γραφή:  «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος», (Τιτ.3,10-11), «Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας», (Β΄Πετρ.2,1) κλπ. Έδωσαν δε στον όρο αυτόν το ίδιο νοηματικό περιεχόμενο, που δίδουν σ’ αυτόν και οι θεόπνευστοι συγγραφείς της, για να χαρακτηρίσουν δηλαδή κάθε ετεροδιδασκαλία και κάθε διαστρέβλωση της υγιαινούσης και σωζούσης ευαγγελικής διδασκαλίας. Αν λοιπόν πρέπει να παύσουμε, να χαρακτηρίζουμε ως αιρετικούς τους καταδικασμένους συνοδικά και μέχρι σήμερα αμετανόητους Παπικούς, γιατί να μην κάνουμε το ίδιο και για κάθε άλλη αίρεση; Και κατ’ επέκταση γιατί να μη  καταργήσουμε τον όρο «αίρεση» από τα ευαγγελικά κείμενα;
Παρά κάτω γράφει: «Οι ετερόδοξες Εκκλησίες δεν πρέπει να χαρακτηριστούν ως αιρετικές, διότι δεν έχουν καταδικαστεί επισήμως ως αιρετικές όπως αναφέρει ο Βλάσιος Φειδάς: ‘Οι ρωμαιοκαθολικοί, οι παλαιοκαθολικοί, οι αγγλικανοί και οι προτεστάντες δεν έχουν καταδικαστεί υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας δι’ επισήμου εκκλησιαστικής πράξεως ως αιρετικοί, κατά προφανή εφαρμογήν της αρχής της εκκλησιαστικής οικονομίας…’». Ο παρά πάνω ισχυρισμός δεν ευσταθεί, διότι οι ετερόδοξοι έχουν καταδικαστεί από πλήθος συνόδων, αρχής γενομένης από την εν Εφέσω τρίτη Οικουμενική, (431μ.Χ.). Πράγματι, όπως μαρτυρεί στη Δογματική του ο αείμνηστος καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης,  η εν λόγω Σύνοδος «εξέδωκε τον κατωτέρω δημοσιευόμενον υπ’ αριθ. 3 ‘όρον της Συνόδου περί της πίστεως’, απαγορεύοντα πάσαν αντικατάστασιν του Συμβόλου της Νικαίας, [το γνωστό σε όλους μας Σύμβολον της πίστεως, το οποίο απαγγέλουμε την ώρα της Θείας Λειτουργίας], ή μεταβολήν εις το κείμενον αυτού διά προσθαφαιρέσεως, ή παραχαράξεως αυτού». Παρακάτω στην ίδια σελίδα στην υποσημείωση 1 αναφέρει: «Σημειωτέον ενταύθα ότι την ακριβή έννοιαν του όρου τούτου της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, προδικάζοντος αναμφιβόλως και την καταδίκην της προσθήκης του Filioque, παρέχει ημίν αυτός ο πρόεδρος της Συνόδου Κύριλλος Αλεξανδρείας, γράφων, προς μεν τον Ιωάννην Αντιοχείας: ‘κατ’ ουδένα δε τρόπον σαλεύεσθαι παρά τινων ανεχόμεθα την ορισθείσανπίστιν, ήτοι το της πίστεως Σύμβολον, παρά των αγίων ημών Πατέρωντων εν Νικαία συνελθόντων κατά καιρούς ούτε μην επιτρέπομεν εαυτοίς, ή ετέροις, [άρα ούτε και στους παπικούς], ή λέξιν αμείψαι των εγκειμένων εκείσε, ή μίαν γουν παραβήναι συλλαβήν, μεμνημένοι του λέγοντος, ‘μη μέταιρε όρια αιώνια, ά έθεντο οι πατέρες σου’, (Παροιμ.22,28)».Επί πλέον η αιρετική διδασκαλία του Filioque που αποτελεί μέχρι σήμερα επίσημη δογματική διδασκαλία του Παπισμού καταδικάστηκε από την Η΄ Οικουμενική Σύνοδο του 879/80, επί μεγάλου Φωτίου, τα δε πρακτικά της Συνόδου υπέγραψαν και αυτοί ακόμη οι εκπρόσωποι του Πάπα. Με την υπογραφή τους αυτή οι παπικοί ουσιαστικά καταδίκασαν τον ίδιο τον εαυτό τους και ως εκ τούτου είναι αυτοκατάκριτοι, για την εκ των υστέρων επίσημη προσθήκη στη διδασκαλία τους της κακοδοξίας του Filioque. Πέραν αυτών όλες οι μεταγενέστερες Ενδημούσες Ορθόδοξες Σύνοδοι κατά την δευτέρα χιλιετία, καταδίκασαν ως αιρετικές τις διδασκαλίες του Παπισμού, (Σύνοδοι του 1089, 1170, 1341,1347, 1351, 14800, 1484, 1722, 1838, 1848, 1895 κ.α.).
    Ό, τι ισχύει για τον Παπισμό πολύ περισσότερο ισχύει και για τον  Προτεσταντισμό, ο οποίος και αυτός αποδέχεται την κακοδοξία του Filioque και επί πλέον, επειδή απορρίπτει την προσκύνηση των αγίων εικόνων, την αειπαρθενία της Θεοτόκου και τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, η οποία «σημαίνεται εν τοις Μυστηρίοις», είναι καταδικασμένος από τους αγίους Πατέρες της Γ΄ και της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου.
 Παρά κάτω γράφει: «Οι Εκκλησίες αυτές [οι ετερόδοξοι] αποδέχονται το βασικό τριαδολογικό δόγμα και οι πιστοί των βαπτίζονται εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος. Άρα αναγνωρίζεται το βάπτισμα αυτών και άλλα μυστήρια».Οι ετερόδοξοι αποδέχονται μεν το βασικό τριαδολογικό δόγμα, αλλά αλλοιωμένο και παραμορφωμένο, πράγμα που τους καθιστά αυτόχρημα αιρετικούς και παραβάτες του όρου της τρίτης ΟικουμενικήςΣυνόδου και των αποφάσεων της Η΄ Οικουμενικής, όπως εξηγήσαμε προηγουμένως. Πέραν τούτου ποτέ καμία ΟρθόδοξηΣύνοδος δεν νομοθέτησε κάτι τέτοιο, ότι δηλαδή αιρετικές ομάδες που αποδέχονται το βασικό τριαδολογικό δόγμα, έστω και αλλοιωμένο και βαπτίζονται στο όνομα της Αγίας Τριάδος, έχουν έγκυρο βάπτισμα και έγκυρα μυστήρια.Επίσης κανένας από τους αγίους Πατέρες δεν φαίνεται να δέχεται τον παρά πάνω ισχυρισμό. Αντίθετα μάλιστα ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην ερμηνεία της προς Γαλάτας επιστολής διακηρύσσει: «Καθάπερ εν τοις βασιλικοίς νομίσμασιν ο μικρόν τον χαρακτήρα περικόψας, όλον το νόμισμα κίβδηλον ειργάσατο, ούτω και ο της υγιούς πίστεως και το βραχύτατον ανατρέψας, τω παντί λυμαίνεται επί τα χείρονα προϊόν από της αρχής».  Όπως ακριβώς στα βασιλικά νομίσματα, όποιος κόψει έστω και λίγο από ό, τι έχει χαραχθεί επάνω σ’ αυτά, καθιστά κίβδηλο όλο το νόμισμα, έτσι και εκείνος που διαστρέφει έστω και το ελάχιστο από την υγιή πίστη, καταστρέφει τα πάντα. Η αδυναμία του αρθρογράφου να στηρίξει τον παρά πάνω ισχυρισμό του πάνω στην αγία Γραφή και τους Πατέρες φαίνεται και από το γεγονός, ότι αντί να επικαλεστεί κάποιο βιβλικό, ή πατερικό χωρίο, επικαλείται την απάντηση που έστειλε η Εκκλησία της Ρωσίας το 1903 στην Εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου του 1902, καθώς και την απάντηση της Εκκλησίας του Μαυροβουνίου στην ίδια Εγκύκλιο. Μπορούν όμως αποφάσεις δύο τοπικών Εκκλησιών να έχουν την βαρύτητα και το κύρος μιας Πανορθοδόξου Συνόδου και να ισχύσουν σ’ όλες τις Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες; Ασφαλώς όχι!
  Κλείνοντας εκφράζουμε για μια ακόμη φορά την δυσφορία και την αγωνία μας για την πορεία της σύγχρονης θεολογικής σκέψης, η οποία ξεστρατίζει επικίνδυνα από την δισχιλιόχρονη  παράδοση της Εκκλησίας μας, την οποία οριοθέτησαν οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες. Η καινοφανής και βλάσφημη «μεταπατερική θεολογία» θα αποτελέσει το ολέθριο χωνευτήρι της αλήθειας με την πλάνη, αυτό που επιθυμεί και επιδιώκει το σύγχρονο «πνεύμα» του συγκρητιστικού Οικουμενισμού. Οι άγιοι Πατέρες αποτελούν το μεγάλο εμπόδιο για την πραγμάτωση των οικουμενιστικών σχεδίων και γι’ αυτό τίθενται στο περιθώριο!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Ασθένεια τής καρδιάς: Πότε μια καρδιά είναι άρρωστη;

Σε όλη την βιβλικοπατερική παράδοση είναι γνωστό ότι η καρδιά του ανθρώπου, όταν παύη να εφαρμόζη το θέλημα του Θεού και πράττη τα θελήματα του διαβόλου, ασθενεί και νεκρούται. Γίνεται λόγος για την ασθένεια, την πώρωση, την ακαθαρσία, την πνευματική νέκρωση της καρδιάς. Στην παράγραφο αυτήν θα δούμε μερικές τέτοιες εκδηλώσεις της ασθενούς καρδίας.


 Επισκόπου Ναυπάκτου Ιεροθέου

Ο διάβολος εισέρχεται στην καρδιά του ανθρώπου, και την αιχμαλωτίζει. «Και δείπνου γενομένου, του διαβόλου ήδη βεβληκότος εις την καρδίαν Ιούδα Σίμωνος Ισκαριώτου ίνα αυτόν παραδώ» (Ιω. ιγ’, 2). Βέβαια προηγήθηκε πολυχρόνια αιχμαλωσία του νου. Όπως είναι αδύνατον σε έναν σωλήνα να διέλθουν συγχρόνως το ύδωρ και το πυρ, έτσι είναι αδύνατον να εισέλθη η αμαρτία στην καρδιά, «εάν μη κρούση πρότερον εν θύρα καρδίας δια φαντασίας πονηράς προσβολής»[258]. Η φαντασία είναι εκείνη που οδηγεί στην καρδιά την προσβολή του διαβόλου. Στον μεταπτωτικό άνθρωπο η φαντασία, που είναι λεπτοτέρα της διανοίας και παχυτέρα του νου, είναι η αρχή του κακού. Γι’ αυτό συνιστούν οι άγιοι Πατέρες να φυλάττη κανείς την φαντασία του καθαρά ή μάλλον καλύτερα να ζη κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μη ενεργοποιήται η φαντασί, να νεκρώση το φανταστικό. Μόνο όταν αυτό νεκρωθή από την μεγάλη μετάνοια και το πολύ πένθος μπορεί να θεολογήση.
Στα έργα των αγίων Πατέρων γίνεται λόγος για την απώλεια της καρδίας. Αυτό νοείται με την έννοια ότι στην καρδιά δεν ενεργεί η Χάρη του Χριστού, αλλά από κέντρο υπερφυσικό γίνεται κέντρο  παραφυσικό. Η απώλεια της καρδίας είναι απώλεια της σωτηρίας.
Μια από τις ασθένειες της καρδιάς είναι η άγνοι  και η λήθη. Η καρδιά, απωλέσασα την Χάρη του Θεού, έχει μια νέφωση, ένα γνόφο, ένα κάλυμμα. Είναι αυτό που παρατηρείται στους Ιουδαίους και στους αιρετικούς. Διαβάζουν την Γραφή αλλά τους είναι εντελώς ακατανόητη, γιατί η καρδιά είναι κεκαλυμμένη. «... αλλ’ έως σήμερον, ηνίκα αναγινώσκεται Μωϋσής, κάλυμμα επί την καρδίαν αυτών κείται» (Β’ Κορ. γ’, 15). Δια της καρδίας αποκτά κανείς βεβαιότητα του Θεού, στην καρδιά αποκαλύπτεται ο Θεός, λαλεί και ερμηνεύει τον λόγο Του. Όταν αυτή είναι κεκαλυμμένη, τότε ο άνθρωπος βρίσκεται σε σκοτάδι βαθύ. Και μια καρδιά που έχει άγνοια είναι άδης. «Άδης γαρ εστιν άγνοια∙ αμφότερα γαρ εισιν αφάνερα. Απώλεια δε εστι λήθη, διότι εξ υπαρχόντων απώλοντο»[259].
Ασθένεια της καρδίας είναι η σκληρότης και η πώρωση. Αφού δεν δέχεται την Χάρη του Θεού, που αλλοιώνει τα πάντα, παραμένει σε σκληρότητα. «Σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι τη καρδία και τοις ωσίν...» είπε στους Ιουδαίους ο Πρωτομάρτυς Στέφανος (Πράξ. ζ’, 51). Αυτή η σκληρότης είναι εκείνη που θησαυρίζει οργή, ένεκα της οποίας θα καταδικασθή ο άνθρωπος. «Κατά δε την σκληρότητά σου και αμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις σεαυτώ οργήν εν ημέρα οργής και αποκαλύψεως και δικαιοκρισίας του Θεού» (Ρωμ. β’, 5). Οι άνθρωποι θα δικασθούν για την σκληρότητα της καρδιάς. Η σκληρά καρδία είναι σιδηρά πύλη που εισάγει στην πόλη. Κεκλεισμένη η πύλη δεν αφήνει τον άνθρωπο να εισέλθη στην πόλη. Ενώ η καρδία στον τεθλιμμένο και κακοπαθούντα αυτομάτως θα ανοιχθή, όπως έγινε στον Πέτρο[260]. Έχουμε καθήκον να μη δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για να σκληρυνθή και πωρωθή η καρδιά. «Μη σκληρύνητε τας καρδίας υμών ως εν τω παραπικρασμώ» (Εβρ. γ’, 8). Η σκληρά καρδία είναι και πεπωρωμένη. Ο Κύριος πολλές φορές συνήντησε τέτοιες πωρωμένες καρδιές. Μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και την τρικυμία «ην αυτών η καρδία πεπωρωμένη» (Μαρκ. στ’, 52). Σε άλλη συνάφεια ο Κύριος είπε: «έτι πεπωρωμένην έχετε την καρδίαν υμών» (Μαρκ. η’, 17). Έχοντας μπροστά Του ο Κύριος ανθρώπους που Τον παρατηρούσαν αν θα θεραπεύση το Σάββατο, «περιβλεψάμενος αυτούς μετ’ οργής, συλλυπούμενος επί τη πωρώσει της καρδίας αυτών», εθεράπευσε τον έχοντα εξηραμμένην χείρα (Μαρκ. γ’, 5).
Ασθένεια της καρδίας είναι και η ακαθαρσία. Όταν η καρδιά απωλέση την Χάρη του Θεού και ενεργούν πάνω σ’ αυτήν οι πονηροί  δαίμονες είναι φυσικό να είναι ακάθαρτη. Κατά τον Νικήτα τον Στηθάτο ακαθαρσία της καρδιάς δεν είναι μόνον το να έχη ο άνθρωπος  ακάθαρτα νοήματα, αλλά και το να επαίρεται για τα κατορθώματά του, το να φυσιούται για τις αρετές, το να νομίζη μεγάλα, δηλαδή το να υπερηφανεύεται για την σοφία και την γνώση του Θεού και το να κατηγορή τους ραθύμους και αμελείς από τους αδελφούς. Αυτό γίνεται φανερό από την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου[261]. Κάθε επιθυμία που γίνεται μέσα στην καρδιά, έστω κι αν εξωτερικά δεν εκτελείται, είναι ακαθαρσία και μοιχεία. Ο Κύριος επιβεβαίωσε ότι «πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμήσαι αυτήν ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού» (Ματθ. ε’, 28). Αλλά και κάθε άλλη επιθυμία που δεν είναι σαρκική με την στενή έννοια του όρου, αντιβαίνει όμως στο θέλημα του Θεού, είναι μόλυνση της καρδίας, επομένως ασθένεια. Η καρδιά τότε ασθενεί.
Επίσης η ασύνετος καρδία είναι ασθενής. Των ειδωλολατρών που λατρεύουν τα κτίσματα περισσότερο από τον Κτίστη, «εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία» (Ρωμ. α’, 21).
Ασθένεια της καρδίας είναι και η έλλειψης ευθύτητος. Δηλαδή η καρδιά που πράττει τα θελήματα του πονηρού δεν είναι ευθεία, αφού η ευθύτης της καρδίας μόνον στην φυσική της κατάσταση είναι δυνατή, δηλαδή όταν είναι κατοικητήριο του Θεού. Ο Απόστολος Πέτρος στον Σίμωνα τον Μάγο, που ήθελε να αποκτήση την Χάρη του Θεού με χρήματα, είπε κατηγορηματικά: «η καρδία σου ουκ έστιν ευθεία ενώπιον του Θεού» (Πράξ. η’, 21).
Ασθένεια της καρδίας είναι και η τραχύτης. Τα πάθη τα οποία βρίσκονται στην καρδιά καθιστούν αυτήν τραχεία και αυτή η τραχύτης εκδηλώνεται και εξωτερικά. Επομένως μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση γίνεται διαρκής λόγος για την ευγένεια όχι τόσο την εξωτερική όσο την εσωτερική. Η καρδιά πρέπει να είναι απλή, λεπτή. Ένας άνθρωπος με απλή καρδιά είναι και εξωτερικά ευγενής. Επομένως υπάρχει εξωτερική ευγένεια που δεν προέρχεται από την ευγένεια της καρδιάς ή μάλλον είναι σαφώς αντίθετη με την υπάρχουσα στην καρδιά τραχύτητα, και υπάρχει εξωτερική ευγένεια που είναι απόρροια και αντανάκλαση της εσωτερικής απαλότητος. Ο αρχιμ. Σωφρόνιος, μιλώντας για τον Γέροντα Σιλουανό, γράφει: «Εις την υπό διαφόρους συνθήκας επικοινωνίαν μετ’ αυτού ο άνθρωπος και της λεπτοτέρας ακόμη διαισθήσεως δεν ηδύνατο να παρατηρήση εις αυτόν (στον Γέροντα Σιλουανό) τραχείας κινήσεις της καρδίας: αντιπάθειαν, απροσεξίαν, περιφρόνησιν, προσποίησιν και τα παρόμοια. Ήτο ανήρ πράγματι ευγενής, καθώς δύναται να είναι μόνον ο Χριστιανός»[262]. Δηλαδή όταν υπάρχη προσποίηση, υποκρισία, ειρωνεία, αντιπάθεια είναι βέβαιο ότι η καρδιά είναι ασθενής, αφού έχει τραχείες κινήσεις.
Ασθένεια της καρδίας ακόμη είναι η εσωτερική φιληδονία. Η ηδονή της καρδίας αντί να στρέφεται και τέρπεται από την αγάπη του Θεού στρέφεται και ευχαριστείται από τα σαρκικά πράγματα, από τα απαρέσκοντα στον Θεό. Μια φιλήδονη καρδία είναι φυλακή της ψυχής, ιδίως κατά την ώρα της εξόδου. Κατά τον άγιο Μάρκο τον ασκητή «φιλήδονος καρδία, ειρκτή και άλυσις τη ψυχή εν καιρώ εξόδου γίνεται»[263]. Τα πάθη της ψυχής, όσο υπάρχει το σώμα, ικανοποιούνται. Όταν όμως η ψυχή ελευθερωθή από το σώμα δεν θα μπορή να ικανοποιήται, αφού θα εκλείψουν τα υλικά πράγματα. Γι’ αυτό αυτά τα πάθη, κυρίως η φιληδονία της ψυχής, μη βρίσκοντας ικανοποίηση, θα πνίξουν την ψυχή. Και αυτά είναι τα τελώνια για τα οποία γίνεται λόγος στα πατερικά έργα. Γι’ αυτό η φιλήδονη καρδία είναι φυλακή και αλυσίδα για την ψυχή, κατά τον καιρό της εξόδου.
Η ασθενής και νεκρά ψυχή μεταδίδει την ασθένεια και την σκότωση σε όλη την ψυχοσωματική ύπαρξη του ανθρώπου. Όσα σκέπτεται και επιθυμεί ο άνθρωπος είναι νεκρά. Γι’ αυτό λέγει ο αββάς Δωρόθεος ότι όσο είμαστε εμπαθείς δεν πρέπει καθόλου να πιστεύουμε στην καρδιά. Διότι ένας κανών που είναι στραβός και τα ορθά τα κάνει στραβά[264]. Και ο όσιος Μάρκος ο ασκητής συνιστά: «Προ αναιρέσεως των κακών, μη υπακούσης τη καρδία σου»[265].
Η ασθενής καρδία πρέπει να θεραπευθή. Αν αυτή δεν θεραπευθή, τότε όλος ο οργανισμός του ανθρώπου ασθενεί.

Σημειώσεις

[258] Ησυχίου Πρεσβυτέρου, Φιλοκαλία Α’, σελ. 148, με’
[259] Οσ. Μάρκου ασκητού, Φιλοκαλία Α’, σελ. 100, ξβ’
[260] Ένθ. ανωτ. σελ. 97, κα’
[261] Νικήτα Στηθάτου, Φιλοκαλία Γ’, σελ. 284, μη’
[262] Αρχιμ. Σωφρονίου: Γέρων Σιλουανός, σελ. 53
[263] Φιλοκαλία Α’, σελ. 97, κ’
[264] Αββά Δωροθέου εις Φιλοκαλία των νηπτικών και ασκητικών, εκδ. «Γρηγόριος Παλαμάς», Θεσσαλονίκη 1981, τόμος 12, σελ. 644, 2
[265] Φιλοκαλία Α’, σελ. 106, ροζ’


πηγή :Αναδημοσίευση από: Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου: "Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία" (Ι.Μ. Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας) 3η Έκδοση Λειβαδιά 1989).

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ

Matterhorn MythRed Mountaineer Photography-5Ο απέραντος τοίχος του βράχου ή η χιονισμένη, αιματηρή κορυφή ενός παγωμένου βουνού είναι ένα τραχύ μέρος για τη δημιουργία μεγάλων φωτογραφικών έργων τέχνης, αλλά αυτό ακριβώς κάνει ο Ελβετός φωτογράφος Robert Bösch.  
Οι φωτογραφίες του μπορούν να περιλαμβάνουν εκατοντάδες ορειβάτες που αντιμετωπίζουν δύσκολες συνθήκες για να πάρουν την τέλεια λήψη. 
Για να γιορτάσει την 150ή επέτειο της πρώτης ανάβασης της κορυφογραμμής Matterhorn στις Άλπεις από τον Edward Whymper και την ομάδα του, η Mammut, ελβετική εταιρεία ορειβασίας, ζήτησε από τη Bösch να τραβήξει μια σειρά από ειδικές φωτογραφίες για να σηματοδοτήσει την ευκαιρία για την διαφημιστική εκστρατεία της μάρκας το 2015. Μια ομάδα αναρριχητών ανέβηκε στην κορυφογραμμή Hörnli του Matterhorn και άναψε φωτεινά κόκκινα φώτα τα οποία, την αυγή, φωτίζουν το μονοπάτι που πήρε ο Whymper με την ομάδα του για να κάνει την πρώτη επιτυχημένη ανάβαση.

 Red Mountaineer Photography-3alpine-mountain-photography-matterhorn-robert-bosch-mammut-14

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ




Συνέβησαν πρωτοφανείς βανδαλισμοί ναού αποτειχισμένων στη Ρουμανία με τη βοήθεια της αστυνομίας, μας πληροφορεί το ιστολόγιο “Παιδαγωγός”.

Την ίδια ώρα που συνέβησαν αυτές οι θλιβερές ασχημίες στη Ρουμανία, οι Ρουμάνοι ορθόδοξοι επίσκοποι στην Ιταλία -όπως δείχνει το βίντεο που προτάσσεται της ανάρτησης-, κάνουν εγκαίνια ναού με την παρουσία Παπικών “επισκόπων”, ενώ ο κληρικός της φωτογραφίας φιλά το χέρι του παπικού “επισκόπου” μπροστά στα μάτια του επισκόπου του, που χαμογελά ευτυχής για την ασέβεια.

Η οικουμενιστική κατατρακύλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρουμανίας είναι μεγάλη και -το χειρότερο τουλάχιστον -επί του παρόντος- δεν υπάρχει ελπίδα ανάνηψης. Συναγελάζονται με τους Παπικούς την ώρα που βανδαλίζουν ορθόδοξο ναό στη Ρουμανία.

Εκφράζουμε τη βαθύτατη θλίψη και αποδοκιμασία μας για το διωγμό των ορθόδοξων αποτειχισμένων αδελφών μας της Ρουμανίας και την πλήρη αποδοκιμασία μας για την ουνίτικη συμπεριφορά των Ρουμάνων ορθοδόξων κληρικών στην Ιταλία.

Αυτές τις μέρες ολοκλήρωσα τη μελέτη του εξαίρετου βιβλίου του Γέροντος Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, “Αρθρα, Μελέται, Επιστολαί”, Τόμος β΄, Σταμάτα 2017,” στο οποίο ο αείμνηστος πατήρ εξέφραζε με κάθε τρόπο την έντονη αντίθεση και αποδοκιμασία του για τον διωγμό των Παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα. Έγραφε επιστολές και υπομνήματα σε επισκόπους και άλλους και δημοσίευε άρθρα με τα οποία στηλίτευε την πρακτική των διωγμών. Προσπαθούσε, με κάθε τρόπο, να προβληματίσει όλους ότι με τους διωγμούς γινόταν κατάφωρη παράβαση της χριστιανικής διδασκαλίας και προέτρεπε να ανατρέπουμε τα επιχειρήματα των αντιπάλων μας με την πειθώ.

Ο π. Επιφάνιος, ως γνωστόν, συνέταξε, όχι μόνον το τηλεγράφημα του μακαριστού Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιου με το οποίο ανήγγειλε την διακοπή του μνημοσύνου του Πατριάρχη Αθηναγόρα, αλλά και την απάντηση του Ελευθερουπόλεως στα εν Ελλάδι φερέφωνα των Οικουμενιστών που κατέκριναν τον Ομολογητή ιεράρχη για την αποτείχισή του. 

Το θα έλεγε, άραγε, ο αείμνηστος πατήρ, αν έβλεπε τους σημερινούς διωγμούς των αποτειχισμένων;
 Παναγιώτης  Τελεβάντος