Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΘΩΩΣΕΩΣ ΤΟΥ «ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ» Α. ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ, ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ;



ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 24η Ιουλίου 2017



      Μας είναι πολύ δύσκολο να μπούμε στη λογική των συγχρόνων μας θιασωτών του οικουμενιστικού συγκρητισμού, με τις πραγματικά εξωφρενικές ενέργειές τους. Σύρονται κυριολεκτικά «από τη μύτη» σε πράξεις, οι οποίες όχι μόνο βλάβη προξενούν στο ορθόδοξο πλήρωμα, αλλά εκθέτουν σοβαρά και τους ιδίους.
     Το παρόν σχόλιό μας αναφέρεται σε πρόσφατο δημοσίευμα στο διαδίκτυο, με τίτλο: «ΜΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟ ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ ΑΠΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΕΡΒΙΑΣ». Πρόκειται για απίστευτη, πολύ κακής σκηνοθεσίας, θεατρική παράσταση, για την «επανεξέταση» της «αγιότητας» του διαβόητου Κροάτη παπικού «αρχιεπισκόπου» Αλοΐσιου Στέπινατς, ο οποίος ευθύνεται τα μέγιστα, για την γενοκτονία περισσοτέρων από 850.000 Ορθοδόξων Σέρβων, κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Όπως είναι γνωστό ο εν λόγω «Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας», όπως αποκαλείται από τον Ιταλό συγγραφέα και ιστορικό Μάρκο Αουρέλιο Ριβέλλι (εκδόσεις «Προσκήνιο – Άγγελος Σιδεράτος, 2000), έχει «αγιοποιηθεί» εδώ και μερικά χρόνια από το Βατικανό, αλλά εγέρθηκαν τελευταία σοβαρές αντιδράσεις και κύρια από το Πατριαρχείο της Σερβίας. Προφανώς, για να κατευναστούν αυτές οι αντιδράσεις, το Βατικανό προχώρησε σε αυτή την ενέργεια, η οποία όμως μας γεννά πολλά ερωτηματικά.
       Η είδηση έχει ως εξής: «Συνήλθε στις 12 και 13 Ιουλίου στην έκτη και τελευταία συνεδρίασή του το Ποντιφικό Συμβούλιο των Ιστορικών Επιστημών στο Βατικανό. Στις εργασίες του συμβουλίου συμμετείχαν τα μέλη της Μικτής Επιτροπής Κροατών Καθολικών και Ιεραρχών του Πατριαρχείου Σερβίας υπό την προεδρία του Μπερνάρντ Αρντούρα, ενώ αντικείμενο των εργασιών αποτέλεσε η ζωή του Καρδινάλιου Στέπινατς. Να αναφερθεί ότι από το Πατριαρχείο Σερβίας συμμετείχαν ο Σεβ. Μητροπολίτης Μαυροβουνίου κ. Αμφιλόχιος, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζάγκρεμπ κ. Πορφύριος, ο Θεοφ. Επίσκοπος Μπάτσκας κ. Ειρηναίος και ο Θεοφ. Επίσκοπος Σλαβονίας κ. Ιωάννης. Οι δύο πλευρές αναγνώρισαν την γενναιοδωρία του Πάπα Φραγκίσκου, ο οποίος με καλή πίστη αποδέχτηκε τη δήλωση του Πατριάρχη Σερβίας κ. Ειρηναίου και αποφάσισε να αναπτύξει την Μικτή Επιτροπή για την εξέταση της ζωής του Καρδινάλιου Στέπινατς. Στα μέλη της επιτροπής έγινε γνωστό ότι την αποκλειστική δικαιοδοσία για την αγιοκατάταξη του Καρδινάλιου Στέπινατς έχει ο Πάπας Φραγκίσκος. Επίσης η επιτροπή αναγνώρισε ότι κάθε Εκκλησία έχει τα δικά της κριτήρια αγιοκατάταξης. Σύμφωνα με πληροφορίες η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι διαφορετικά γεγονότα, μαρτυρίες, συγγράμματα εξακολουθούν να υπόκεινται σε διαφορετικές ερμηνείες. Στην περίπτωση του Καρδινάλιου Στέπινατς η ερμηνεία που δόθηκε από τα μέλη της επιτροπής εξακολουθεί να είναι διαφορετική. Τέλος να σημειωθεί ότι τα μέλη της Επιτροπής συμφώνησαν σε περαιτέρω συνεργασία προκειμένου να μοιραστούν τη μνήμη των Μαρτύρων και Ομολογητών της Πίστεως και των δύο Εκκλησιών».
        Σχολιάζοντας την είδηση, αρχίζουμε από την τελευταία παράγραφο, να δηλώσουμε πως «Μάρτυρες και Ομολογητές της Πίστεως» δεν έχουν οι «δύο Εκκλησίες», αλλά μόνον η Μία και μοναδική, Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η οποία δεν είναι άλλη από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μας. Ο παπισμός δεν είναι Εκκλησία, δε μπορεί θεολογικά να είναι, διότι, όπως ο Χριστός δεν «μεμέρισται» (Α΄ Κορ.1,13), δεν διαιρείται, έτσι και το Σώμα Του, η Εκκλησία, δεν διαιρείται. 


Το λεγόμενο «σχίσμα» του 1054, δεν είναι διαίρεση της Εκκλησίας, αλλά απόσχιση του δυτικού Χριστιανισμού από την Εκκλησία και δημιουργία ιδίας θρησκευτικής χριστεπώνυμης κοινότητας. Εφόσον λοιπόν μόνον η Εκκλησία αγιάζει τους πιστούς δια της Θείας Χάριτος και των Ιερών Μυστηρίων, μόνον Αυτή αναδεικνύει αγίους. Εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχουν άγιοι, και κατά συνέπεια ο αποσχισθείσα από την Εκκλησία παπική κοινότητα δε μπορεί να έχει αγίους, με την ακριβή σημασία της ορθοδόξου πίστεως. Ευλαβείς, καλοπροαίρετους, ενάρετους ανθρώπους μπορεί να έχει, αγίους όμως όχι! Οι χιλιάδες λοιπόν «αγιοποιήσεις» από μέρους του παπισμού τα τελευταία χίλια χρόνια είναι για την Εκκλησία του Χριστού ως μη γενόμενες!
       Ιδιαίτερη σημασία έχει η «αγιοποίηση» του «Αρχιεπισκόπου της Γενοκτονίας» Α. Στέπινατς. «“Ο Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας” είναι ένα βιβλίο του ΙΤΑΛΟΥ Μάρκο Αουρέλιο Ριβέλλι (εκδόσεις «Προσκήνιο - Αγγελος Σιδεράτος») Όπως αναφέρει ο συγγραφέας, στο κράτος της Κροατίας, δημιούργημα των φασιστών και των ναζί κατά την περίοδο 1941-1945, γράφτηκε μία από τις πιο φρικτές σελίδες του B' Παγκόσμιου Πολέμου. Οι Ούστασι του Αντε Πάβελιτς, υποστηριζόμενοι από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, εξολόθρευσαν εκατοντάδες χιλιάδες ορθόδοξους Σέρβους και δεκάδες χιλιάδες Εβραίους και Τσιγγάνους, στο όνομα μιας εθνικοθρησκευτικής “οριστικής λύσης”. Σ' αυτό το “θεάρεστο” έργο, που θα μείνει στην ιστορία σαν Βαλκανικό Ολοκαύτωμα,  καθοριστικό ρόλο έπαιξε η Παπική Εκκλησία δια του (αγιοποιημένου, πλέον, από το Βατικανό!) Αρχιεπισκόπου της στο Ζάγκρεμπ Αλόιζιγιε Στέπινατς, εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου. Ο Παπικός αρχιεπίσκοπος Στέπινατς, συνεργάστηκε ενεργά με τη δικτατορία ούστασι. Τμήματα του κροατικού παπικού κλήρου συμμετείχαν προσωπικά στις μαζικές σφαγές και τους βίαιους “προσηλυτισμούς” στον παπισμό. Το Βατικανό υποστήριξε την εθνικο-θρησκευτική γενοκτονία που πραγματοποίησε ο Αντε Πάβελιτς» (http://www.oodegr.com/oode/papismos/stepinats1.htm).
        Πράγματι το συγκλονιστικό αυτό γεγονός της ταραγμένης εκείνης περιόδου θα έμεινε στην αφάνεια, αν η αγωνιστική εφημερίδα «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» το 1961 δεν το δημοσιοποιούσε, ύστερα από σχετικές έρευνες στα αρχεία ξένων υπηρεσιών. Στην Ελλάδα έγινε γνωστό από τις στήλες της εν λόγω εφημερίδος και το πολύκροτο και πάντα επίκαιρο βιβλίο του αειμνήστου ομολογητή Αρχιμανδρίτη π. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου, με τίτλο: «Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΑ». Στις αποκαλυπτικές σελίδες του και το πλούσιο εικονογραφικό υλικό του, μπορεί ο οιοσδήποτε να πληροφορηθεί για μια από τις φοβερότερες γενοκτονίες της ιστορίας, στην οποία είχε πρωτεύοντα ρόλο η παπική «εκκλησία», με επικεφαλής τον «Αρχιεπίσκοπο» του Ζάγκρεμπ Α. Στέπινατς και τους υπό αυτόν «ιερείς»!
       Η εθνοκάθαρση των φασιστών Ουστάσι «συμπληρώνονταν» από τη βίαιη μεταστροφή των ορθοδόξων στον παπισμό. Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για το Βατικανό, να εκμεταλλευθεί την εθνοκάθαρση από τους δικούς της παπικούς Ουστάσι Κροάτες, για να προσηλυτίσει στον παπισμό τους ορθοδόξους Σέρβους, με αντάλλαγμα την σωτηρία τους από τους δολοφόνους φασίστες Ουστάσι. Βεβαίως τα ιστορικά στοιχεία είναι φοβερά, η μεγάλη συντριπτική πλειοψηφία των ορθοδόξων Σέρβων αρνήθηκαν την «διάσωση» των παπικών και προτίμησαν το μαρτύριο και το θάνατο! Με τους μετριότερους υπολογισμούς τα θύματα ξεπερνούν τις 850.000! Σε επιστολή του Γερμανού υποστρατήγου των «SS» Ernest Fick στις 16-3-1944, προς τον Ραϊχσφίρερ Χαίνριχ Χίμλερ αναφέρεται ότι οι φασίστες Ουστάσι, μόνο στα στρατόπεδα του Γιασένοβατς, εξολόθρευσαν 600-700 ανθρώπους!
      Δεν ήταν μόνο οι φασίστες Ουστάσι, οι οποίοι βασάνιζαν και εκτελούσαν τους Σέρβους, αλλά στρατεύτηκαν μαζί τους και περισσότεροι από 150 «ιερείς» του «Αρχιεπισκόπου της Γενοκτονίας» Α. Στέπινατς, οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στην γενοκτονία! Ο διαβόητος Φραγκισκανός «ιερέας» Μίροσλαβ Μαϊστόροβιτς, ο επονομαζόμενος  «Αβάς Σατανάς», ως αρχηγός στρατοπέδου θανάτου, εκτέλεσε με τα ίδια του τα χέρια περισσότερους από 5.000 Ορθοδόξους Σέρβους και διέταξε την εκτέλεση άλλων, τουλάχιστον, 150.000, οι οποίοι αρνούνταν να προσχωρήσουν στον παπισμό (βλ. Χ. Βασιλοπούλου, Οικουμενισμός χωρίς μάσκα, σελ.226)!
       Μετά την κατάρρευση του φασισμού – ναζισμού, μαζί με τους δολοφόνους Ουστάσι, δικάστηκαν και οι συνεργάτες τους παπικοί «ιερείς», με πρώτο τον Α. Στέπινατς. Καταδικάστηκε σε 16 χρόνια φυλάκισης. Αλλά το Βατικανό φρόντισε να τον αποφυλακίσει, εκτίοντας ποινή μόνο πέντε χρόνια! Πέθανε το 1960 με μόνη την αστυνομική επιτήρηση!  Κάτι ανάλογο έκαμε και με τον αρχηγό των Ουστάσι, διαβόητο δολοφόνο Α. Πάβελιτς, τον αποφυλάκισε, τον έκρυψε για κάποια χρόνια στο «κράτος» του Βατικανού και αφού τον έντυσε … καλόγερο, τον έστειλε στον Άγιο Δομίνικο, στη Λατινική Αμερική, όπου έζησε πάμπλουτος και πέθανε ανενόχλητος στη χλιδή!
     Τον Α. Στέπινατς, που τόσο πολύ «δούλεψε» για τους δόλιους σκοπούς του Βατικανού, αποφάσισε, επί πλέον, να τον  …αγιοποιήσει! Το 1998 ο τότε «πάπας» Ιωάννης – Παύλος Β΄ «αγιοποίησε» τον «Αρχιεπίσκοπο της Γενοκτονίας», κλείνοντας προκλητικά στα μάτια στο εγκληματικό παρελθόν του! Ο δε διάδοχός του «πάπας» Βενέδικτος 16ος επισκέφτηκε στις 5-6-2011 το Ζάγκρεμπ και «προσκύνησε» τη σαρκοφάγο του, επισημαίνοντας ότι «υπήρξε ένας μεγάλος ιερωμένος» και «υποδειγματική μορφή ανθρωπισμού»!
     Πως όμως να μην τον «αγιοποιούσε» το Βατικανό, αφού υπήρξε ένας από τους πλέον φανατικούς εχθρούς της Ορθοδοξίας; Στο προσωπικό του ημερολόγιο, το οποίο διασώθηκε και παραθέτει φωτοτυπία ο μακαριστός π. Χ. Βασιλόπουλος στο ειρημένο βιβλίο του, έγραψε: «Το πνεύμα του Βυζαντίου (σ.σ. η Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία) είναι κάτι το τρομερό, το οποίο μόνον ο Παντοδύναμος και Παντογνώστης Θεός δύναται να ανέχεται…»! Και αφού μόνον ο Θεός μπορούσε να ανέχεται τους «αιρετικούς» Ορθοδόξους Σέρβους, και όχι ο ίδιος και η «εκκλησία» του, αποφάσισε να τους θανατώσει! Ήταν προφανώς το «καλλίτερο», που μπορούσε να κάνει, αφού για τον παπισμό, η θανάτωση των αιρετικών, δηλαδή το μαρτύριο, θεωρείται «εξιλέωση», στέλνοντάς τους στον …παράδεισο! Αυτή άλλωστε ήταν και η «θεολογική» κατοχύρωση της φοβερής Ιεράς Εξετάσεως, δια της οποίας βρήκαν τραγικό θάνατο εκατομμύρια «αιρετικών» ευρωπαίων χριστιανών και μη!
      Αξιοσημείωτη είναι η γνώμη του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου Β΄, ο οποίος κλήθηκε το 2000 να προλογίσει το πολύκροτο βιβλίο: «Ο Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας» του Μάρκο Αουρέλιο Ριβέλλι. Μη μπορώντας να συγκρατήσει την  συγκίνησή του, έγραψε: «Όταν τελείωσα το διάβασμα του βιβλίου του Μάρκου Αουρέλιο Ριβέλλι (Marco Aurelio Rivelli) “Ο Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας”, το οποίο μου δόθηκε για να το προλογίσω, είχα αλλοιωθεί εσωτερικά. Με πλημμύρισαν ανάμεικτα συναισθήματα ψυχικού πόνου, θλίψης, οργής, αγανάκτησης, αλλά και τραγικής απογοήτευσης απ’ την διαστρέβλωση της χριστιανικής διδασκαλίας και συμπεριφοράς. Περιγραφές, αποδείξεις, έγγραφα, μαρτυρίες και προπάντων φωτογραφίες, όλα ένα φρικιαστικό υλικό, πού δύσκολα ο αναγνώστης -όπως άλλωστε και γω- θα αποβάλει από την μνήμη του».
       Σε άλλο σημείο τονίζει: «Φρικιά κανείς μελετώντας τις μεθόδους πού επινοήθηκαν, ώστε ένα μεγάλο τμήμα από τους ανθρώπους αυτούς να εξοντωθεί και οι άλλοι -ιδιαίτερα οι ορθόδοξοι Σέρβοι- να ασπασθούν τον ρωμαιοκαθολικισμό για να δημιουργηθεί η πατρίδα των Κροατών και το Έθνος του Θεού […] ένας μεγάλος αριθμός στελεχών του κλήρου, ιερείς και μοναχοί, στελέχη των οργανώσεων της κροατικής νεολαίας συμμετείχαν ενεργά σε όλα αυτά. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι καθολικοί ιερείς έγιναν δεσμοφύλακες των στρατοπέδων και συνένοχοι των Ουστάσι, επιβραβεύοντας έτσι τους βασανισμούς και τις σφαγές των Χριστιανών. Αυτοί δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτε από όλα αυτά, χωρίς την άδεια των επισκόπων τους. Δεύτερο η Καθολική Εκκλησία χρησιμοποίησε όλα τα μέσα για να προσηλυτίσει όσους Σέρβους είχαν επιβιώσει. Και τότε, λοιπόν, ενώ η γη άχνιζε από το αίμα των αθώων θυμάτων, ενώ οι αναστεναγμοί έβγαιναν από τα στήθη όσων επιβίωσαν, οι θρησκευόμενοι Καθολικοί κρατούσαν στο ένα χέρι το μαχαίρι Ουστάσι και στο άλλο χέρι το Ευαγγέλιο και το κομποσχοίνι»!
        Παραθέτει, σε άλλο σημείο, την κυνική ομολογία του Κροάτη πολιτικού Πρβόσλαβ Γκριζόγκονο, φανατικού παπικού, για την γενοκτονία των Ορθοδόξων Σέρβων, από τους παπικούς Ουστάσι: «Η δική μας Καθολική Εκκλησία συμμετείχε με δυο τρόπους σε όλα αυτά τα βάρβαρα εγκλήματα χωρίς προηγούμενο και ξεπερνούν την ιεροσυλία…»! Παραθέτει επίσης απόσπασμα από δημοσίευμα της παπικής «Αρχιεπισκοπής» του Σαράγιεβο, στο περιοδικό «Katolicki Tzednik», το οποίο λειτούργησε ως πρόσκληση της «εκκλησίας», προς τους παπικούς πιστούς, για την εθνοκάθαρση: «Μέχρι σήμερα ο Θεός μίλησε με τις Παπικές Εγκυκλίους, με κηρύγματα, με βιβλία διδασκαλιών, με τον χριστιανικό τύπο, με τις ιεραποστολές, με τα ηρωϊκά παραδείγματα των αγίων. Αλλά αυτοί (οι Ορθόδοξοι Σέρβοι) δεν έδωσαν προσοχή. Παρέμειναν αναίσθητοι. Τώρα ο Θεός απεφάσισε να χρησιμοποιήσει άλλες μεθόδους. Αυτός θα εμπνεύσει το έργο μας, την οικουμενική μας αποστολή! Αυτή δεν θα οδηγηθεί από κληρικούς, αλλά από αυθεντικούς στρατιώτες του Χίτλερ. Επιτέλους με την βοήθεια πυροβόλων, οπλοπολυβόλων, τανκ και βομβαρδιστικών αεροσκαφών, τα κηρύγματα θα ακουσθούν»! Αναφέρει επίσης το φρικιαστικό σύνθημα των παπικών Ουστάσι: «Στο όνομα του σταυρού, του πιστολιού και του ξίφους, το συμβόλαιο της ορκωμοσίας των Ούστασι, το Κίνημα της Κροατίας θα αγωνιστεί και θα νικήσει», όπως αναγράφηκε στην εφημερίδα των Ούστασι, ("Hrvatski Dnevnik" 25.06.1941)!
       Και καταλήγει ο Μακαριώτατος την κριτική του για την «αγιοποίηση» του «Αρχιεπισκόπου της Γενοκτονίας» Α. Στέπινατς: «Ταπεινά πιστεύουμε ότι πράξεις σαν εκείνη της “αγιοποιήσεως”(!) εκ μέρους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας του Αρχιεπισκόπου, στον οποίον αναφέρεται το βιβλίο τούτο· η εκζήτηση συγγνώμης “για δήθεν συνολικές ευθύνες” για εγκλήματα που διεπράχθησαν στη ροή των αιώνων, δεν εμποδίζουν -αντιθέτως ευνοούν- τους ισχυρούς της γης να προβαίνουν σε εθνοκαθάρσεις για λόγους και για ύποπτες σκοπιμότητες που εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα δηλαδή στην επανάληψη τραγικών γεγονότων του παρελθόντος»! Συμφωνούμε με τον Μακαριώτατο, ο πρώτος διδάξας στις γενοκτονίες των τελευταίων δέκα αιώνων είναι ο παπισμός!
      Μεγάλη σπουδαιότητα έχει και  η γνώμη ενός σπουδαίου άνδρα, του εβραϊκής καταγωγής, Εφραίμ Ζούροφ,  διακεκριμένου ιστορικού και Διευθυντή του Κέντρου «Σιμόν Βίσενταλ» στην Ιερουσαλήμ, το οποίο συντονίζει τις προσπάθειες για την προσαγωγή σε δίκη των εγκληματιών του Ολοκαυτώματος. Αντιτάχτηκε με σθένος στην πρόσφατη ανέγερση μνημείου στον Α. Στέπινατς, από το Κροατικό Κράτος, τονίζοντας: «Δεν του αξίζει μνημείο ο Αλοΐσιους Στέπινατς, ο άνθρωπος που υποστήριξε το καθεστώς των Ουστάσι, δεν μπορεί να υπάρξει άγιος, δεν είναι ένας ήρωας και δεν του αξίζει ένα μνημείο …  Είναι σημαντικό να διατηρηθεί η μνήμη των θυμάτων, η ακριβής μνήμη του Ολοκαυτώματος, ποιοι ήταν οι δολοφόνοι, όπως ο Αντε Πάβελιτς και ο διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Γιασένοβατς, Ντίνκο Σάκιτς»! Εμείς θα προσθέταμε και οι παπικοί «ιερείς», με επικεφαλής τον Α. Στέπινατς!
        Όμως κατά την οικουμενιστική «προσέγγιση» του Πατριαρχείου της Σερβίας από το Βατικανό, επισκίασε η «αγιοποίηση» του «Αρχιεπισκόπου της Γενοκτονίας». Το αίμα των 850.000 Ορθοδόξων Σέρβων είναι ακόμα νωπό και βοά το μεγάλο αυτό έγκλημα, για το οποίο το Βατικανό σιωπά ενόχως. Πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκε ότι ο «πάπας» Φραγκίσκος σκόπευε να επισκεφτεί τη Σερβία, να «βάλει πόδι» στον αιματοβαμμένο εκείνο τόπο, από τα μαχαίρια των «ιερέων» και πιστών του. Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης της Σερβίας κ. Ειρηναίος ανάφερε πως ο «Άγιος» Στέπινατς αποτελεί εμπόδιο στην επίσκεψη αυτή. Νομίζουμε λοιπόν πως η «αναμόχλευση» της «αγιότητας» του «Αρχιεπισκόπου της Γενοκτονίας» Α. Στέπινατς αποτελεί ένα ακόμα δόλιο τέχνασμα του Βατικανού να προωθήσει τα οικουμενιστικά του σχέδια στα Βαλκάνια. Μια δήθεν «πράξη καλής θελήσεως», για να σέρνει τους Ορθοδόξους στα ανόσια και ατέρμονα τραπέζια των διαλόγων και να πατά τα αγιασμένα χώματα των ορθοδόξων χωρών. Άλλωστε τέτοιου είδους «πράξεις καλής θελήσεως» έχει να επιδείξει πολλές το Βατικανό τον τελευταίο καιρό!
      Μας εγείρεται το εύλογο ερώτημα: αφού ο «Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας» Α. Στέπινατς, βρίσκεται, σύμφωνα με την απόφαση του «αλάθητου» πρώην «πάπα» στη «χορεία των αγίων», πως είναι δυνατόν να αμφισβητείται η «αγιότητά» του; Στην υποτιθέμενη περίπτωση που η επιτροπή κρίνει ότι δεν ήταν «άγιος», τι θα γίνει, θα «απο-γιοποιηθεί»; Σαφέστατα όχι! Κι’ αυτό, διότι θα κλόνιζε το δόγμα «Περί αλαθήτου του Ρωμαίου Ποντίφικα»! Μια μικρή βεβαίως λεπτομέρεια στην είδηση, για τη συγκρότηση της μικτής επιτροπής, μας λύνει την απορία: «την αποκλειστική δικαιοδοσία για την αγιοκατάταξη του Καρδινάλιου Στέπινατς έχει ο Πάπας Φραγκίσκος. Επίσης η επιτροπή αναγνώρισε ότι κάθε Εκκλησία έχει τα δικά της κριτήρια αγιοκατάταξης»! Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι η παπική «εκκλησία» δεν έχει σκοπό να «απο-αγιοποιήσει» τον «Αρχιεπίσκοπο της Γενοκτονίας», αλλά να ισχυροποιήσει την «αγιότητά» του και με τη συμμετοχή των Ορθοδόξων! Ο νυν «αλάθητος» μπορεί να αγνοήσει την απόφαση της επιτροπής. Αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να αμβλύνει και να διασκεδάσει τις δίκαιες αντιδράσεις των επιζώντων της γενοκτονίας και των απογόνων των τραγικών θυμάτων. Να δείξει δήθεν ο νυν «πάπας» Φραγκίσκος «αγαπά» και δεν είναι σαν τους προκατόχους του, κάτι βεβαίως που δεν πείθει κανέναν, διότι η ειλικρινής μετάνοια βρίσκεται πολύ μακριά του! 
     Κλείνοντας το σχόλιό μας θα θέλαμε να εκφράσουμε την πικρία μας και την απογοήτευσή μας προς την σεβαστή Ιεραρχία της αδελφής μας, μαρτυρικής, Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας, η οποία ενέδωσε στις παπικές δολιότητες, πέφτοντας στην παγίδα τους. Την «απο-αγιοποίηση» του διαβόητου «αρχιεπισκόπου» Στέπινατς θα μπορούσε να την κάνει από μόνο του το Βατικανό. Έχει όλα τα στοιχεία, τα οποία βοούν, ότι, όχι μόνο άγιος δε μπορεί να είναι ο λεγάμενος, αλλά αξιοκατάκριτος και το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα κάπηλου του χριστιανικού μηνύματος. Η λύπη μας εντείνεται αναλογιζόμενοι ότι οι πλειοψηφία της Ιεραρχίας της Σερβικής Εκκλησίας αποτελείται από μαθητές και πνευματικά τέκνα του αγίου, θεοφόρου και ομολογητού π. Ιουστίνου Πόποβιτς, ο οποίος κατάδειξε, δια των αγιασμένων λόγων και συγγραμμάτων του, τι εστί παπισμός! Δεν έχουμε παρά να ζητήσουμε από τους Σεβασμιωτάτους Ιεράρχες και κύρια από τον Μακαριώτατο Πατριάρχη κ. Ειρηναίο, να σεβαστούν, αν μη τι άλλο, το αίμα των 850.000 Σέρβων Ορθοδόξων Μαρτύρων και να αποσυρθούν άμεσα από την εν λόγω επιτροπή της δολιότητας, ζητώντας από τους παπικούς να μελετήσουν οι ίδιοι την ιστορία της γενοκτονίας και αν έχουν την παραμικρή ευθιξία να «απο-αγιοποιήσουν» από μόνοι τους τον «άγιο» Α. Στέπινατς και να μετανοήσουν έμπρακτα για την εγκληματική συμμετοχή της «εκκλησίας» τους στην εθνοκάθαρση των Ουστάσι! Περιμένουμε με αγωνία!   
 


Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών





''Μικρό χωριό μου γραφικό στης ρεματιάς την άκρη
σαν σε θωρώ απ' τα μάτια μου αργοκυλά ένα δάκρυ.
Θρηνώ για την ερήμωση π' ολούθε αντικρίζω
όταν τα σπίτια σου κοιτώ, τους δρόμους τριγυρίζω......''

Από τις ροδιές της Βόνιτσας

Μια κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση από την Αιτωλοακαρνανία αξιοποιεί την τοπική παραγωγή και δημιουργεί προϊόντα – χυμούς και μαρμελάδες- για απαιτητικούς καταναλωτές

Από τις ροδιές της ΒόνιτσαςΤο πρώτο που πρόσεξα στην ετικέτα της γυάλινης κομψής συσκευασίας ήταν μια υπόδειξη, υπόμνηση και προτροπή – ή θα μπορούσε να εκληφθεί και απλώς ως προτροπή για την επανάληψη μιας παλαιάς συνήθειας. Διαβάζω: #to savour with afternoon tea. Τώρα, αν δεν σερβίρεται απογευματινό τσάι πιστέψτε με η μαρμελάδα ρόδι με μήλο δεν θα πάει χαμένη. Αρκεί να υπάρχει καλό χωριάτικο ψωμί για να δεχθεί πάνω στο σώμα της φέτας μια χορταστική κουταλιά μαρμελάδας από τα μέρη της Βόνιτσας από εκεί που βρίσκονται και οι ροδιές που λειτουργούν ως πρώτη ύλη.



Από τις δύο γεύσεις που βρίσκω διαθέσιμες στο εργαστήριο παραγωγής προτίμησα – για να σας πω την γλυκιά μου αμαρτία – την γεύση της μαρμελάδας ροδιού με το μήλο. Η άλλη, εκείνη που το ρόδι συναντά το πορτοκάλι θέλει εκπαίδευση ο ουρανίσκος μου.

Μετά το «απογευματινό τσάι» το μάτι μου προσγειώθηκε στην φίρμα της επιχείρησης. Το όνομα της φίρμας ΑΚΑ ΑΕΙΦΟΡΙΑ και πίσω από την φίρμα δεν βρίσκονται ιδιώτες αλλά μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (ΚΟΙΝΣΕΠ) από την Βόνιτσα της Αιτωλοακαρνανίας. Τόσο η επιλογή της ονομασίας της φίρμας, όσο και το συνολικό πακέτο δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από μια ιδιωτική επιχείρηση της περιφέρειας. Αντίθετα, η φροντίδα και το μεράκι που φαίνεται στην όλη προσπάθεια δείχνει ότι και οι συλλογικές παραγωγικές πρωτοβουλίες –μακριά από την Αθήνα και τα άλλα μεγάλα αστικά κέντρα- έχουν περάσει στην φάση της ωρίμανσης. Και αυτές πλέον στην ανοικτή και ελεύθερη αγορά του ανταγωνισμού απευθύνονται και τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις διεκδικούν μερίδια και πελάτες.





Πέρα από τις μαρμελάδες η κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση από την Βόνιτσα έχει ρίξει στην αγορά και τον φρέσκο φυσικό χυμό από ρόδι (100%) ο οποίος είναι διαθέσιμος ακόμη και σε bar στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ελλάδας, των κοντινών νησιών αλλά και στην Ήπειρο.

 Κώστας Τσαούσης

Το πνευματικό νόημα του σεισμού

Το πνευματικό νόημα του σεισμού και των φυσικών καταστροφών συνοψίζεται στα εξής:
 Όλα τα φαινόμενα φυσικά,γεωλογικά κλπ συναφή είναι ταγμένα από τον Θεό για την συντήρηση και την διαμόρφωση, ακόμα και εξ αρχής για την δημιουργία του κόσμου. 

Άλλο το γενικό και άλλο το μερικό. Γενικό καλό είναι να διαμορφώνεται φυσικά ο πλανήτης και ο υλικός κόσμος και όλη κτίση για την δική μας χρήση.Μερικό σημαίνει καταστροφές και τραγωδίες για πολλούς των ανθρώπων, αλλά πάντοτε υπάγεται και υπακούει στο γενικό.
Υπάρχει βέβαια και το έκτακτο και το θαυμάσιο πού λέγεται σημείο Θεού και δεν καταργεί τους φυσικούς νόμους πού έταξε ο Θεός αλλά γίνεται πρός συνετισμό μας και σωτηρία μας.
Οι άνθρωποι απευθύνονται με συντριβή στον Θεό γιατί νιώθουν αδύναμοι και ανυπεράσπιστοι μπροστά στις θεομηνίες και αυτές γι αυτό ακριβώς παραχωρούνται από τον Κύριο για να ταπεινωνόμαστε, να μην θεωρούμε δεδομένη την κυριαρχία και την κτήση μας και να στρεφόμαστε στην φιλοσοφία της ταπείνωσης και της μετάνοιας. 
Για το παρά την φύσιν δεν χρειάζεται να μιλήσουμε, γιατί βιώνουμε τα αποτελέσματα της οικολογικής καταστροφής και κάθε άλλης φθοράς στις αρρώστιες και τις καταστροφές, πού μας επιστρέφουν σαν νομοτέλεια, χωρίς να μας συνετίζουν ωστόσο. 
Η εκκλησία  ψάλλει ύμνους και αναπέμπει δεήσεις σε κάθε φυσικό καταστροφικό φαινόμενο. Η εξήγηση βρίσκεται σε ένα ευαγγελικό χωρίο, στο βιβλίο του κατά τον Λουκά ευαγγελίου.Ρώτησαν με συντριβή και έκπληξη οι ιουδαίοι τον Χριστό γιατί να πέσει μια στοά του ναού και να καταπλακώσει κάποιους ιουδαίους με συνέπεια εκείνοι να πεθάνουν αιφνίδια. Εκείνος τους απάντησε πώς εκείνοι πού πέθαναν δεν ήταν αμαρτωλότεροι από τους άλλους για να τιμωρηθούν με αυτό τον τρόπο αλλά πώς ο θάνατος τους διδάσκει τους πάντες με το αιφνίδιο. 
Τους είπε δηλαδή να είναι συνεχώς σε εγρήγορση και σε μετάνοια, γιατί δεν γνωρίζουν σε ποιά στιγμή θα έρθει πάνω και σε αυτούς η καταστροφή και ο θάνατος και θα κατέβουν στον άδη απροετοίμαστοι και χωρίς μετάνοια.
Γι αυτό συνεχώς αναπέμπουμε δεήσεις και προσευχές στον Θεό τον δημιουργό και συντηρητή του σύμπαντος. Για να μας προφυλάξει από τον αιφνίδιο θάνατο και να μην φύγουμε αμετανόητοι, αλλά και επειδή-και αυτό είναι πολύ ανθρώπινο πιστεύω για να το κατακρίνει κάποιος ως ολιγοψυχία- να μην επιτρέψει μεγάλες δοκιμασίες και πειρασμούς και πέσουμε σε απόγνωση. 
Αυτό σημαίνει και το εξ αμαρτιών μας και δεν έχει ποινικό χαρακτήρα όπως νομίζουν οι περισσότεροι,αλλά πνευματικό και ανάγεται στην βαθιά και ακατανόητη οικονομία της αγάπης του Θεού.

 

Μακάριος αυτός
που χαίρεται τη ζωή,
χωρίς να εμπλέκεται πολύ μαζί της,
με την έννοια της ταύτισης
και προσκόλλησης.
Οι ¨έχοντες, ως μη έχοντες¨.
Με τον τρόπο αυτό,
χαίρεσαι τα πάντα,
χωρίς να έχεις από τίποτε
υπέρμετρες προσδοκίες.

Χαίρεσαι
όσο περισσότερο πάει.
Όταν όμως κάτι ¨χαλάει¨,
έχεις τη μοναδική ικανότητα
και το χάρισμα,
να στρίβεις!!
Να πηγαίνεις αλλού.

Τα κουβαδάκια σου,
και σε άλλη – όντως! –
παραλία.
Μιας κι οι παραλίες του Θεού
είναι άπειρες,
πολυποίκιλες,
εκπληκτικές.
Κάθε μία,
ένα νέο δώρο.

Όλες δικές σου.
Και καμία κτήμα σου.
Κτήμα σου,
μόνο το ταξίδι
και το χάρισμα του ¨στρίβειν¨.

Δική σου,
μόνο η αποδοχή
της πραγματικότητας.
Μεγάλη σοφία.

Συνέντευξη με τον Άγιο Θαδδαίο της Βιτόβνιτσας για την κρατική τηλεόραση της Σερβίας το έτος 1995.

Μιὰ ὀρθόδοξη θεώρησι τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὸν Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη καὶ τὸν Θεόδωρο Ντοστογιέφσκυ

Αποτέλεσμα εικόνας για Παπαδιαμάντη καὶ ΝτοστογιέφσκιΑποτέλεσμα εικόνας για Ντοστογιέφσκι                         τοῦ π. Ἀθανασίου Γέφτιτς

Μόλις εἶχε τελειώσει ὁ Α´ Παγκόσμιος Πόλεμος καὶ εἶχε καταρρεύσει ἡ Γερμανία, ἐνῷ οἱ Μπολσεβίκοι στὴν Ρωσσία εἶχαν νικήσει, ὁ γερμανὸς (λογοτέχνης) Χέρμαν Ἔσσε ἔγραφε, σ᾿ ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα κείμενά του (1919), γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκυ περίπου τὰ ἑξῆς: «Αὐτὸς εἶναι ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν Δύσι. Οἱ ἥρωές του, οἱ Καραμαζώφ, εἶναι ἀνατολικοὶ τύποι, πολὺ ἐπικίνδυνοι, σκοτεινοί, μὲ ἀσιατικὸ βάθος καὶ ἀποτελοῦν ἄμεσο κίνδυνο γιὰ τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο». Αὐτὴ ἡ πόλωση, «Ἀνατολικοὶ – Δυτικοί», ποὺ ἔβλεπε τότε ὁ Ἔσσε, τὴν ἔχουν λίγο-πολὺ καὶ σήμερα οἱ περισσότεροι, ποὺ γράφουν γιὰ μᾶς τοὺς ὀρθοδόξους λαούς…

Εἶναι, ὅμως, τραγικὴ εἰρωνεία τῆς ἱστορίας ὅτι ὁ Χ. Ἔσσε, ἀφοῦ πέρασε καὶ ὁ Β´ Παγκόσμιος Πόλεμος καὶ πάλι οἱ Γερμανοὶ ἠττήθησαν στὰ Βαλκάνια, ἔγινε βουδδιστής, δηλαδὴ ἄκρως Ἀνατολικός. Καὶ διερωτᾶται κανείς, μήπως οἱ λεγόμενοι Δυτικοὶ εἶναι πιὸ κοντὰ στοὺς ἄπω Ἀνατολίτες, παρὰ σὲ μᾶς ἐδῶ τοὺς κοντινοὺς Βαλκάνιους. Ὅμως, ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, ὄχι μόνο ποὺ δὲν εἴμαστε Δυτικοί, ἀλλ᾿ οὔτε καὶ Ἀνατολικοί του Ἔσσε· δὲν εἴμαστε Εὐρωπαῖοι τοῦ Ἔσσε, ἀλλ᾿ ἀκόμη λιγότερο Ἀσιάτες του...
Οἱ ἥρωες τοῦ Ντοστογιέφσκυ καὶ τοῦ Παπαδιαμάντη δὲν κατατάσσονται στὰ σχήματα αὐτά, οὔτε ἐξηγοῦνται ἀπὸ αὐτά: «Ἀνατολὴ-Δύσι, Εὐρώπη-Ἀσία, Ἀνατολικοί-Δυτικοί». Ἡ γεωγραφικὴ καὶ πνευματικὴ πατρίδα τους, ἀλλὰ καὶ ἡ δική μας, εἶναι ἡ Ἀνατολικὴ Μεσογειακὴ λεκάνη μὲ τὰ περίχωρά της, ὅπου περιλαμβάνονται ἡ χερσόνησος τοῦ Αἴμου, τὰ Βαλκάνια (ἀλλὰ καὶ ἡ Ρωσσία), ἡ Μ. Ἀσία, ἡ Παλαιστίνη, ἡ Μεσοποταμία, ἡ Αἴγυπτος, ἡ Β. Ἀφρικὴ καὶ ἡ Ν. Ἰταλία, δηλαδὴ ἡ γεωγραφικὴ καὶ πνευματικὴ περιοχὴ τοῦ Βυζαντίου, ὅπου γεννήθηκε ὁ Χριστιανισμός, ἀλλὰ καὶ ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς πολιτισμός, καὶ ὅπου γεννήθηκε καὶ ἀναπτύχθηκε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μὲ τὴν παράδοσί της τὴν ζωντανή.
Τὰ πρόσωπα, ποὺ βρίσκομε στὰ ἔργα τοῦ Ντοστογιέφσκυ καὶ τοῦ Παπαδιαμάντη, δὲν μπαίνουν καὶ δὲν ἐξηγοῦνται στὰ πλαίσια αὐτά: «Ἀνατολή-Δύσι», οὔτε στὴν πόλωσι αὐτήν: «Εὐρώπη-Βαλκάνια». Ὄχι πῶς δὲν εἶναι καὶ Ἀνατολικοὶ καὶ Δυτικοί, ἀλλὰ δὲν ἐξαντλοῦνται σ᾿ αὐτὸ τὸ σχῆμα, ὅπως δὲν ἐξαντλούμεθα ἐμεῖς σήμερα μὲ τὸ νὰ χωριζώμεθα σὲ Εὐρωπαίους καὶ Βαλκάνιους…
Ὁ Παπαδιαμάντης καὶ ὁ Ντοστογιέφσκυ γεννήθηκαν καὶ ἀνατράφηκαν σ᾿ αὐτὸ τὸ ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ περιβάλλον. Εἶναι γνωστὴ ἡ σχέσι καὶ τῶν δυό με τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία καὶ εἰδικὰ μὲ τὰ Μοναστήρια, καὶ διαπιστώνεται αὐτὴ ἡ σχέσι στὰ ἔργα τους, μὲ διαφορὲς βέβαια, ἀλλὰ καὶ μὲ μία ἐσωτάτη ταυτότητα. Οἱ Κολλυβάδες τοῦ Παπαδιαμάντη καὶ οἱ Στάρετς (Γέροντες) τοῦ Ντοστογιέφσκυ ἦσαν φορεῖς τῆς ζωντανῆς αὐτῆς παραδόσεως τοῦ Ἡσυχασμοῦ. Οἱ Στάρετς τῆς Ρωσίας –καὶ ὄχι μόνον τῆς Ὄπτινα στὰ μετέπειτα ἔργα τοῦ Ντοστογιέφσκυ, ἀλλὰ καὶ τοῦ (ἁγίου) Τύχωνος τοῦ Ζαντόνκ, ἐπισκόπου καὶ ἀσκητοῦ– καὶ οἱ Κολλυβάδες μαρτυροῦν προσωπικά, καὶ ὄχι μόνο με τὰ ἔργα τους ἣ τὰ γραπτά τους, ἐκεῖνο ποὺ βρίσκεται στὸ βάθος τῆς ἀνθρωπολογίας τοῦ Παπαδιαμάντη καὶ τοῦ Ντοστογιέφσκυ: Τὸ ἀνθρώπινο πρόβλημα, ἡ ἀνθρώπινη μοίρα, ἂν θέλετε, ἢ τὸ πεπρωμένο του· ὄχι, ὅμως, μὲ τὴν ἐξωχριστιανικὴ ἔννοια τοῦ κρίματος ἢ τῶν κριμάτων τοῦ Θεοῦ. Κι ἑπομένως μαρτυροῦν γιὰ τὸ ἀνθρωπολογικὸ καὶ ἀνθρωπιστικὸ πρόβλημα.
Πόσα χρωστᾶ ὁ Ντοστογιέφσκυ στὰ Μοναστήρια, στὸν ἅγιο Τύχωνα καὶ στοὺς Στάρετς ἐν συνεχείᾳ καὶ πόσα χρωστᾶ ὁ Παπαδιαμάντης στὸν πατέρα του ἱερέα, ἀλλὰ καὶ στὴν παράδοση τῶν Κολλυβάδων στὴν Σκιάθο… Ἀπὸ τὰ παιδικά τους χρόνια ἦσαν πολὺ ποτισμένοι μὲ τὶς ἐμπειρίες αὐτὲς καί, ὅπως λένε καὶ οἱ δυό, ἀλλὰ τὸ ἐκφράζω μὲ τὰ λόγια του Κ. Παλαμᾶ, ὅτι ἦσαν παιδιά: «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πάντα αὐτό, ποὺ ἦταν παιδί». Ἴσως δὲν τὸ ξέρομε ἀκριβῶς, ἀλλὰ ξέρομε ὅτι μένει πάντα μέσα του, καὶ στὸν πλέον ἀλλαγμένο ἄνθρωπο –ἀλλαγμένο ἀπὸ τὴν ἡλικία, ἀπὸ τὰ πάθη, ἀπὸ τὴν σκέψι– μένει κάτι ἀπὸ τὸ παιδί. Καὶ ἦσαν παιδιὰ ὅταν ἔζησαν τὴν βαθειὰ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, τὴν βαθειὰ ἐμπειρία τῶν ἡρῴων της Βίβλου, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ἔτσι νὰ πῶ.
Ὁ Ντοστογιέφσκυ τὸ περιγράφει βάζοντας τὸν στάρετς Ζωσιμᾶ, ποὺ ὡς μικρὸς βρέθηκε στὸν ναὸ τὴν Μ. Ἑβδομάδα, ὅταν διαβαζόταν τὸ βιβλίο τοῦ Ἰώβ. Καὶ εἶναι γνωστό, πὼς ἐκεῖ ἔζησε ὁ στάρετς Ζωσιμᾶς, δηλαδὴ ὁ ἴδιος ὁ Ντοστογιέφσκυ, τὸ μεγάλο μυστήριο, κατὰ τὸ ὁποῖον ἡ πεπερασμένη γήινη μορφὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ αἰώνια Ἀλήθεια, ἡ μορφὴ τοῦ Θεοῦ, συναστήθηκαν, ἀγγίχτηκαν μαζί. Καὶ ἡ γήινη δικαιοσύνη –μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀληθείας, διότι τὸ ῥωσσικὸ «πράβδα» ἔχει καὶ τὴν ἔννοια τῆς ἀληθείας– συναντήθηκε μὲ τὴν αἰώνια ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ Ἰὼβ ἀπήντησε: «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας».
Ὁ Παπαδιαμάντης, στὸ καταπληκτικὸ κείμενό του: «Φωνὴ αὔρας λεπτῆς», γραμμένο τὸ 1901, (σχολιάζοντας) ἕνα εἱρμὸ ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ, γράφει: «Ὁ Θεὸς ἐφανερώθη εἰς τὸν Προφήτην ὄχι ἐν τῷ πνεύματι τῷ βιαίῳ, ὄχι ἐν τῷ συσσεισμῷ, ὄχι ἐν πυρί, ἀλλ᾿ ἐν φωνῇ αὔρας λεπτῆς. Καὶ ἡ φωνὴ τῆς αὔρας τῆς λεπτῆς εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ πράου Ἰησοῦ, εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Εὐαγγελίου».
Ἐν συνεχείᾳ τελειώνει τὸ πολὺ μικρὸ καὶ πολὺ χαρακτηριστικὸ αὐτὸ ἄρθρο –γιὰ νὰ ποῦμε ὅτι δὲν εἶναι ὅλα τὰ διηγήματα, οὔτε ἀκόμη λιγότερο ὅλα τὰ ἄρθρα τοῦ Παπαδιαμάντη τῆς ἴδιας ἀξίας, οὔτε τοῦ Ντοστογιέφσκυ, στὸ ἴδιο ἐπίπεδο, ἀφοῦ ὡς ἄνθρωποι πάλευαν καὶ ἀποτύπωναν– τελειώνει ἀναφέροντας τὸ ποίημα τοῦ Πινδάρου, ὅπου «οἰονεὶ (:σὰν νὰ) προφητεύει» γιὰ τὸν Χριστό, ἀφοῦ «τοιοῦτος Θεός, ἥρως καὶ ἄνθρωπος οὐδεὶς ἄλλος ὑπάρχει, εἰ μὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστός».
Φαίνεται μία μεγάλη ἀγάπη τοῦ Παπαδιαμάντη καὶ τοῦ Ντοστογιέφσκυ γιὰ τὸν Χριστό. Εἶναι γνωστὸ τὸ γράμμα τοῦ Ντοστογιέφσκυ στὸν Φονβίζιν (τὸ 1854), ποὺ λέει παράδοξα: «Ἂν ἡ ἀλήθεια, ἂς ὑποθέσωμε, θὰ ἀπέκλειε τὸν Χριστό, ἐγὼ θὰ ἔμενα μὲ τὸν Χριστὸ κι ὄχι μὲ τὴν ἀλήθεια». Παράδοξο, παραδοξότατο, (ἀφοῦ ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος εἶναι ἡ Ἀλήθεια, ἡ Αὐτοαλήθεια, Ἰωάν. ιδ´ 6), ἀλλ᾿ ἀληθηνέστατο. Ὁ Τ. Χρυσάφης, σ᾿ ἕνα βιβλίο του, γράφει γιὰ τὴν θεολογικὴ σκέψι τοῦ Παπαδιαμάντη καὶ λέει: «Σπάνια συναντοῦμε τὴν λέξι Θεός. Στὰ γραπτά του μιλάει γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ ἀπευθύνεται στὸν Χριστό». Ὁ Τέσλαν Μίλος ἔχει γράψει ἕνα ἄρθρο γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκυ καὶ λέει: «Δὲν βρῆκε τὸν Θεό, ἔχασε τὸν Θεὸ καὶ πιάστηκε ἀπὸ τὸν Χριστό». Καὶ τὸ θεωρεῖ κατάντημα τοῦ Ντοστογιέφσκυ αὐτό. Ὅμως, τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ γράψη ἕνας καθολικὸς καὶ ποῦ ἀλλοῦ θὰ μποροῦσε νὰ τὸν ὁδηγήση ἡ θρησκεία του; Πῶς νὰ καταλάβη γιατί ὁ Ντοστογιέφσκυ πιάστηκε ἀπὸ τὸν Χριστό…
Ὁ Παπαδιαμάντης τὴν ἴδια ὁμολογία δίνει ὅταν λέῃ: «Ἐν ὅσῳ ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σωφρονῶ δὲν θὰ παύσω πάντοτε νὰ ὑμνῶ μετὰ λατρείας τὸν Χριστόν μου…». Διότι δὲν ἀρκεῖ κάποιος θεός, οὔτε κάποια θρησκεία. Ὁ Θεός μας εἶναι Θεὸς ἐνσαρκωμένος στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Θεὸς ποὺ δὲν ἔλαβε σάρκα, ποὺ δὲν ἔζησε τὸν πόνο μας τὸν ἀνθρώπινο, τὴν ὕπαρξί μας, τὰ βάσανά μας, τί νὰ τὸν κάνωμε; Ἔτσι καὶ οἱ θεοὶ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ ὁ Πλήθων στὴν «Γυφτοπούλα» (τοῦ Παπαδιαμάντη) θέλει νὰ τοὺς ἀποκαταστήσῃ, ὅπως ὁ Ἰουλιανὸς ὁ παραβάτης πρίν, εἶναι νεκροί.
Ὁ Ντοστογιέφσκυ πέρασε ἀπὸ τὸν μεγάλο πειρασμὸ (τῆς Εὐρώπης) καὶ μπολιάστηκε πάρα πολὺ ἀπὸ τὴν Δύσι, καὶ δὲν μποροῦσε (ἴσως) νὰ μὴ μπολιαστῇ. Διότι «ἀνένδεκτον (:ἀδύνατον) ἐστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα», τοὺς πειρασμοὺς (Λουκ. ιζ´ 1). Ἀλλὰ πρέπει νὰ ξέρωμε ὅτι «πειρασμὸς ἡμᾶς οὐκ εἴληφεν (:κατέλαβε) εἰ μὴ ἀνθρώπινος» (Α´ Κορ. Ι´ 12). Εἶναι ἀναπόφευκτο νὰ περάσωμε κι ἐμεῖς (τέτοιο πειρασμό), διότι εἶναι ὄχι γεωγραφικές, ἀλλὰ πνευματικὲς κατηγορίες αὐτές. Ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος εἶναι μέσα μας, εἶναι ὁ παλαιὸς Ἀδάμ. Καὶ παλεύουμε μέσα μας νὰ βγοῦμε, ἂν ὄχι Ἀνατολίτες, νὰ βγοῦμε τουλάχιστον ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, ἄνθρωποι ὀρθόδοξοι, πέστε τὸ Βαλκάνιοι, Βυζαντινοί, Ἕλληνες, Σέρβοι, Ῥῶσσοι, κτλ, πάντως μὲ διαφορετικὴ γεῦσι ζωῆς, μὲ πείρα ἀνθρώπου διαφορετικὴ ἀπὸ ὅ,τι εἶναι ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος.
Αὐτὸ ποὺ λέμε «δυτικὸς ἄνθρωπος», ἐμφωλεύει πάντα μέσα μας. Ἤξερε ὁ Παπαδιαμάντης καὶ ὁ Ντοστογιέφσκυ τὴν χριστιανικὴ ἀλήθεια, ὅτι ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεότητος ῥέπει πρὸς τὸ πονηρό. «Ἐκ νεότητός μου πολλὰ πολεμεῖ με πάθη». Γράφει τὸ 1875 σὲ μία ἐπιστολή του ὁ Παπαδιαμάντης: «Εἰς τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ὑπάρχει μία ῥοπή, μία τάσις πρὸς τὴν διαφθοράν. Θέλει κανεὶς νὰ χαλασθῇ καὶ διὰ τούτου χαλνιέται». Στὸν «Χρῖστο Μηλιώνη» μὲ ἄλλα λόγια γράφει: «Τὰ ὅρια τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς κακίας εἶναι τοσοῦτον δυσδιάκριτα ἐν τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει, ὥστε οἱ νεώτεροι ἐκ τῶν φιλοσοφούντων ἔχουν δίκαιον νὰ ἀνακηρύξουν ὡς ὅλως ἀνωφελῆ καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν ψυχολογίαν, ὅπως ἀνεκήρυξαν καὶ τὴν μεταφυσικήν».
Λέει κι ἄλλα ὁ Παπαδιαμάντης γιὰ τὸ σκοτεινὸ ἄντρο τῆς συνειδήσεως τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἀλλοῦ πάλι: «Ἡ αἰωνία τάσις τῆς ἀνθρωπίνης καρδίας εἰς τὸ νὰ ἀγαπᾷ πᾶν τὸ μισητόν». Καὶ μιλάει γιὰ αὐτολατρεία: «Ἐπέστη ὁ καιρὸς τῆς αὐτολατρείας καὶ πᾶσαι αἱ ἄλλαι θρησκεῖαι κατηργήθησαν». Ὁ κ. Μπαστιᾶς, (στὸ ὡραῖο βιβλίο του γιὰ τὸν Παπαδιαμάντη), μιλάει γιὰ αὐτολατρεία τοῦ οὐμανισμοῦ, τοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης τὸ εἶχε πῆ πολὺ πρὶν στὸν Μεγάλο Κανόνα του: «Αὐτείδωλον ἐγενόμην». Αὐτὸ εἶναι ἡ Δύσι: αὐτείδωλον. Καὶ αὐτὸ εἶναι μέσα μου…
Ὁ Ντοστογιέφσκυ εἶχε πολὺ μπολιαστεῖ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη κι ἔλεγε: «Εἶναι χώρα τῶν θαυμάτων, ἀλλ᾿ εἶναι νεκροταφεῖο. Εἴμαστε εὐγνώμονες, πήραμε πάρα πολλὰ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη καὶ θὰ πάρωμε καὶ τὴν εὐχαριστοῦμε, ἀλλ᾿ εἶναι πλέον καιρὸς νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν “αἰχμαλωσία τῆς Αἰγύπτου”, ἀπὸ τὴν Εὐρώπη». Αὐτὸ ἔχει πολλὴ σημασία ἂν τὸ μετρᾶμε μὲ τὶς διαστάσεις ἑνὸς Ντοστογιέφσκυ. Νομίζω πὼς καὶ ὁ Παπαδιαμάντης πέρασε κι αὐτὸς ἀπὸ τὸν βαθὺ πειρασμὸ τῆς Δύσεως. Ἦταν ἄνθρωπος εὐρωπαῖος, σύγχρονος, μορφωμένος, διαβασμένος, μετέφρασε (δυτικὰ ἔργα), ἀλλ᾿ ἐπειδὴ ἀκριβῶς τὴν μέτρησε…, δὲν εἶπε ἀνάθεμα στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ τὴν ζοῦσε μέσα του.
Αὐτὸ εἶναι τὸ δράμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ δράμα τῶν λαῶν, ποὺ σήμερα ζοῦμε ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι λαοί. Γιατί τόσο δὲν θέλουν τοὺς Ῥώσσους, τοὺς Σέρβους καὶ τοὺς Ἕλληνες; Γιατὶ εἶναι ἀπρόβλεπτοι, ἀπροσδόκητοι. Αὐτοὶ θέλουν τὸ σίγουρο, θέλουν τὸ καλούπι, θέλουν νὰ ἐλέγχουν. Αὐτὸ εἶναι φιλαρχία δαιμονικὴ στὸ βάθος τῆς στάσεως τῆς Εὐρώπης, γιὰ γνῶσι καὶ γιὰ κυριαρχία καὶ γιὰ ὅ,τι φαίνεται. Ὁ π. Ἰουστίνος (Πόποβιτς) ἐμμένοντας στὸν Ντοστογιέφσκυ –δὲν ξέρω ἂν διάβασε τὸν Παπαδιαμάντη, δὲν τὸν ἀναφέρει– ἔλεγε ὅτι Παπισμὸς κατὰ βάθος εἶναι στὴν Εὐρώπη ὁ Μέγας Ἱεροεξεταστής. Ἡ νοοτροπία αὐτὴ νὰ κατέχῃς τὸν ἄλλον, νὰ τὸν γνωρίζῃς, νὰ τὸν κάνῃς εὐτυχισμένο, ἀλλὰ κατὰ τὰ μέτρα σου.
Κι ἐδῶ ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς, ὁ πράος, ὁ ταπεινός, ὁ ἀδύναμος, ποὺ φανερώνεται στὰ πρόσωπα τῶν ἡρῴων του Παπαδιαμάντη καὶ τοῦ Ντοστογιέφσκυ, ἀλλὰ δὲν σῴζει βίαια, σῴνει καὶ καλά. Δὲν ἔσωσε τὴν «Φραγκογιαννοῦ τὴν φόνισσα», ποὺ δὲν μετάνοιωσε, δὲν ἔσωσε τὴν «κα Αὐγούστα», ποὺ κι ἐκείνη δὲν μετάνοιωσε. Γιατὶ ἡ αὐτομεμψία ἀπὸ μόνη της δὲν σῴζει. Σῴζει ὁ Θεὸς βλέποντας τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχύνεται, νὰ καταγκρεμίζη τὰ εἴδωλα καὶ αὐτείδωλά του, τὴν αὐτοθρησκεία του, τὴν αὐτολατρεία του καὶ νὰ προσφέρῃ λατρεία στὸν Θεό.
Τὸ καλὸ καὶ χαρακτηριστικό του Παπαδιαμάντη καὶ τοῦ Ντοστογιέφσκυ εἶναι ὅτι αὐτοὶ δὲν φτιάχνουν πρόσωπα, ἀλλὰ περιγράφουν, παριστάνουν. Στὸν Ντοστογιέφσκυ βλέπει κανεὶς μία πολυφωνία καὶ μία διαλογικότητα, δηλαδὴ τὸν πλοῦτο τῆς καθολικότητας τῆς Ἐκκλησίας, τὸν πλοῦτο τῆς ἰδιοφορφίας, τῆς ἰδιοπροσωπίας. Καὶ σ᾿ ὅλα τὰ ἱστορήματα τοῦ Παπαδιαμάντη (εἶναι) μαζεμένος ὁλόκληρος λαός, ἕνα ἑλληνικὸ πανηγύρι, κι ἁπλώνεται μία ὁμοαλήθεια. Αὐτὸ δηλαδὴ ποὺ ἔλεγε ὁ Ντοστογιέφσκυ μὲ τὴν «σόμπορνοστ» (:ἑνότητα ἐν τῇ ποικιλίᾳ), ὄχι ἐπιβαρυμένη μὲ τὴν ἔννοια τῶν Σλαβοφίλων του Σολόβιεφ, ἀλλὰ μ᾿ ἐκείνη ποὺ τῆς ἔδωσε στὴν ὁμιλία του γιὰ τὸν (μεγάλο ῥῶσσο ποιητή) Πούσκιν, ὅπου εἶπε ὅτι ὁ Πούσκιν εἶναι «πανάνθρωπος», ἀντὶ τοῦ εὐρωπαίου «ὑπερανθρώπου».
Στὴν ὁμιλία αὐτὴ τοῦ 1880 ὁ Ντοστογιέφσκυ εἶπε: «Ταπεινώσου ὑπερήφανε ἄνθρωπε…». Καὶ σὲ λίγο ἐκοιμήθη († 1911) μὲ τὴν χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως, μὲ τὴν Θ. Κοινωνία, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς ἀγάπης πρὸς τοὺς ἀνθρώπους…

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Η Ρ Ω Μ Α Ν Ι Α ΖΕΙ !!!

 

Υπερούσιος Ουσία, Άρρητε Λόγε, 
Φως άκτιστον, συ Κύριε· 
Άφραστον κάλλος, 
αι Γεννεαί υμνούσι, εν αμεθέκτω Μετοχή
 
ΨΥΧΙΚΉ ΚΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ: ΔΕΝ ΣΥΜΠΙΠΤΟΥΝ ΠΑΝΤΑ!
 

Είπε Γέρων:Μερικοί άνθρωποι δίπλα μας
έχουν πιεστεί
τόσο πολύ στη ζωή τους,
που παρόλο
που δεν κουράστηκαν
σωματικά πολύ,
έχουν εξοντωθεί ψυχικά.

Και θέλουν ηρεμία,
ησυχία,
σεβασμό
και απαλές κινήσεις.
Κάτι σα... στοργή και Προδέρμ.
Η παραμικρή πίεση
τους εξαντλεί πλέον.
Ο κόσμος
δεν τους καταλαβαίνει.

Μόνο ο Χριστός
τους νιώθει.
Διότι, Αυτός ξέρει
- εκ πείρας!-
τι θα πει να ‘σαι μόλις 33
και να δέχεσαι πάνω σου
το βάρος όλου
του κόσμου...

Μαστιχόδεντρο


Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Ορφέας Περίδης
Πρώτη εκτέλεση: Ορφέας Περίδης




Μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που πληγώνουνε κι ανθίζει,
άσπρο δάκρυ σαν το κρίνο
απ' το σώμα μου δακρύζει,
μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που πληγώνουνε κι ανθίζει.

Μαστιχόδεντρο και κρίνο
Άγιο Μύρο και λιβάνι
ποιος αγάπησε να γιάνει.

Που σκορπάει την ευωδιά του
και στο χώμα που θα γείρει
κι ας κεντήσαν την καρδιά του
μ' ασημένιο κεντητήρι,
που σκορπάει την ευωδιά του
και στο χώμα που θα γείρει.

Μαστιχόδεντρο και κρίνο
Άγιο Μύρο και λιβάνι
ποιος αγάπησε να γιάνει.

Μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που το σώμα του αγιάζει,
απ' το δάκρυ του που τρέχει
απ' το μόσκο του που στάζει,
μοιάζω με το δέντρο εκείνο
που το σώμα του αγιάζει.

Μαστιχόδεντρο και κρίνο
Άγιο Μύρο και λιβάνι
ποιος αγάπησε να γιάνει.

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

 

Όλοι μας ταλαιπωρούμαστε στη γη και ζητάμε ελευθερία, μα λίγοι ξέρουν τι είναι η ελευθερία και πού βρίσκεται...

~ Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Η αυτομεμψία του γέροντα-Αρσένιου του Γρηγοριάτη

Γεροντας  Ἀρσένιος Γρηγοριάτης 

 
Ενας συμμοναστής του μᾶς εἶπε: -῞Οταν γέρασε ὁ Γέρο-Αρσένιος καθόταν στό κελί του σέ μία καρέκλα καί ἔλεγε τήν εὐχή στραμμένος πρός τίς εἰκόνες. 
Μιά μέρα ἦταν πολύ χαρούμενος καί εἶπε σέ συμμοναστή του: «῎Εχει μία χαρά ἡ ψυχή μου, τρέλα χαρᾶς, τώρα πού θά φύγω ἀπ᾽ αὐτόν τόν κόσμο».

Τήν ἄλλη μέρα ὅμως ἦταν κατηφής καί στενοχωρημένος.

 -Τί ἔχεις, π. ᾽Αρσένιε; τόν ρώτησε ὁ ἴδιος μοναχός.
-Τί νά σοῦ πῶ! Κοιτάζω τίς εἰκόνες καί γυρνάει ἡ Μαννούλα (Παναγία) τό πρόσωπό της ἀλλοῦ, δέ θέλει νά μέ δεῖ, τό ἴδιο κι ὁ Χριστός κι ὁ ῞Αγιος Νικόλαος… Μά τί σᾶς ἔφταιξα; τούς λέω.

Αὐτό κράτησε γιά 3 - 4 ἡμέρες ἀκόμα. ῞Ομως τήν Πέμπτη ὁ π. ᾽Αρσένιος ἦταν πάλι χαρούμενος, κατενυγμένος, δακρυσμένος καί ἐξήγησε τήν ἀλλαγή του:

 -῎Αρχισα νά ψάχνω τί φταίει. Καί σκέφτηκα μήπως ἐκεῖνος ὁ λόγος πού εἶπα ὅτι ἔχει μία χαρά ἡ ψυχή μου πού θά φύγει ἀπό τόν κόσμο, μήπως αὐτό εἶναι ὑπερηφάνεια; Κι ἄρχισα νά λέω: «Χριστέ μου, κι αὐτό δικό σου εἶναι, ἐγώ εἶμαι ἕνας βρωμιάρης. Κι ἄν αἰσθάνομαι ἔτσι ἐσύ μοῦ ἔδωσες αὐτό τό αἴσθημα, δέν εἶναι δικό μου».
Μέ τήν αὐτομεμψία του ταπεινώθηκε καί τήν ἄλλη ἡμέρα εἶπε ὅτι ὅλες οἱ εἰκόνες τόν κοιτοῦσαν μέ ὁλάνοιχτα τά μάτια



Λιβάδι Ολύμπου _μεταφορά στο εξωκλήσι από καβαλάρηδες, της ιεράς εικόνας του προφήτη Ηλία .

Τό τροπάριο τῆς Ἁγίας Μυροφόρου καί Ἰσαποστόλου Μαρίας τῆς Μαγδαλινῆς ὄπως τό ψάλουν οἱ ἀδελφές τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Ὑψενῆς στή Λάρδο. -0:23


 Τιμάμε μια από τις πλέον αγαπημένες μου αγίες, την ισαπόστολο και μυροφόρο Μαρία την Μαγδαληνή και ένιωσα την ανάγκη και κάθισα και έγραψα μόλις όλα τα παρακάτω, από αγάπη για την αγία, έτσι άναρχα και αυθόρμητα και αδόμητα και όπως μου είπε η καρδιά μου, εν παραφορά παραφοράς .
Θέλει καλή θέληση να το διαβάσετε γιατί δεν είναι μόνο οι παρερμηνείες για την αγία Μαρία πού εξακολουθούν να υπάρχουν ανάμεσα μας , αλλά και το μετανοϊκό μας ήθος δεν είναι ορθόδοξο, αλλά βολευόμαστε με ζαχαρόπηκτα χαπάκια πού είναι ξένα στο ήθος μας. Και δεν έχει να κάνει με την γνώση, αλλά το τί έχει ο καθένας μας στην καρδιά του
Όταν ήμουν μικρός είχε πέσει στα χέρια μου ο βίος της και μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η αφοσίωση και η αγάπη της στον Χριστό. Και έτσι με την θερμή της νεανικής καρδιάς και την αγνότητα πού είχαμε όταν είμαστε παιδιά, εντυπώθηκε μέσα μου βαθιά η τιμή και η αγάπη προς το πρόσωπο της.
Μεγαλώνοντας και ερχόμενος σε επαφή, όχι μόνο με την ορθόδοξη χαρά και πνευματικότητα, αλλά κυρίως με την θρησκευτική σαχλαμάρα πού επικρατεί σαν θόρυβος πάνω στην απλή σιωπηλή αλήθεια,διάβασα μύθους και μυθεύματα για το πρόσωπο της από «δικούς» και ξένους , πιο πολύ από «δικούς» και εξοργίστηκα και ταράχτηκα. Αυτή η εικόνα της μετανοούσας πρώην πόρνης πού τα δίνει όλα μετά στον Χριστό και ζει με το ενοχικό αυτομαστίγωμα μέχρι το τέλος. Αυτός ο ρομαντισμός μιας κόρης με τα ξέπλεκα μαλλιά με όλη αυτή την στομφώδη γοητεία και έμφαση περί σεξ. Το σεξ πουλάει εκτός της εκκλησίας πάρα πολύ, πόσο μάλλον σε θρησκευτικά περιβάλλοντα,πού αντιποιούνται το εκκλησιαστικό ήθος και όπου υπεισέρχεται εύκολα και ακμάζει κάθε συναισθηματισμός. Το σεξ πουλάει είτε κατακριτικά ως αμαρτία, είτε κάνοντας κανείς την αγιογραφία του και απαλύνοντας τις εντυπώσεις για κάποιες συμπεριφορές πού κινούνται γύρω από αυτό. Υπάρχει μια εμμονή γενικά γύρω από το σεξ είτε κατακριτικά, είτε με όλη αυτή την άνεση του «μπασμένου» ανθρώπου στον κόσμο, στις θρησκείες, αλλά δεν θα αναλύσω εγώ τις αιτίες του φαινομένου.
Αλλά τί πιο ρομαντικότερο και συναισθηματικότερο από την μετανοούσα ψυχή, πού γονατιστή σε μια σκοτεινή γωνιά ενός γοτθικού ή βυζαντινού ναού αναπέμπει χείρας εις ουρανόν,προς τον υπερυψωμένο εξουθενωτικό τρούλο , όχι με πνεύμα συντριβής ως ο τελώνης, αλλά με επιδεικτική μετάνοια, θέμα για έναν αναγεννησιακού τύπου πίνακα, πού γλυκαίνει επιφανειακά την καρδιά.
Τί πιο απενοχοποιητικό από την αγγίξασα ή μη αγγίξασα με επιφανειακή συναισθηματική αγάπη μετανοούσα μυροφόρου, για όσους και όσες είχαν εκστάσεις και οράματα και μείξεις με το Ιερό Σώμα του Χριστού ως «πνευματικές εμπειρίες» υπέρτερες,περί ων βλακώδης ο λόγος. Δηλαδή οι θρησκευτικοί άνθρωποι και ιδιαίτερα της εσπερίας, από όπου για υποκειμενικούς και άσχετους λόγους προήλθε και η πλάνη, θέλουν να ξεπλύνουν μια ζωή ανομίας με μια στιγμή επιδεικτικής αγάπης και με την καλλιέργεια ενός επιφανειακού συναισθήματος, θέλοντας να αποκτήσουν αυτό πού μια Οσία Μαρία Αιγυπτία της καθ ημάς παραδόσεως απέκτησε μετά από σαρανταεπτά χρόνια στην έρημο με ουσιαστική και εις βάθος συντριβή και μετάνοια.Πόσο λοιπόν εύκολα δέχτηκαν μια Μαγδαληνή Μαρία, δυναμικής ακολούθου του Ιησού, στον σταυρό, στην ταφή, στην ανάσταση, ως πρότυπο μιας τέτοιας θρησκευτικότητας και πόσο εύκολα την υιοθετήσαμε και εμείς και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας.
Και όσο για την ένταση της αγάπης , πώς μπόρεσαν να σκεφτούν πώς οι θεατρινισμοί της στιγμής όση μαεστρία κι αν δείχνουν, μπορούν να ανταγωνιστούν σε πιστότητα και ένταση το βάθος της αγάπης της αμαρτωλής πού προσέγγισε τον Χριστό, η οποία συγχωρέθηκε για τις αμαρτίες της τις πολλές, γιατί αγάπησε πολύ ή του ληστή πού με ένα βαθύ Μνήσθητι εξαγόρασε έναν ολόκληρο βίο και πολιτεία, λες και ο Θεός μυκτηρίζεται και ευμενίζεται με τύπους εξωτερικούς και με την αποδοχή των ανθρώπων.
Και ας μην αναφερθούμε και στις παγανιστικές γνωστικές δοξασίες περί Μαγδαληνής πού γέννησαν κοντά στα άλλα και τον φεμινισμό, γιατί θα παρεκκλίνουμε πολύ.
Η αγάπη και η δύναμη της Μαγδαληνής δεν χρειάζονται μυθώδεις σάλτσες και στηρίγματα. Μια δυναμική γυναίκα, μάλλον πλούσια και μάλλον προχωρημένης ηλικίας αν κρίνουμε από την θέση της και το κύρος της ανάμεσα στις μυροφόρες, πού αφοσιώθηκε στον Χριστό. Αγάπη κραταιά ως ο θάνατος και ως τον θάνατο.Αγάπη πού δεν υπολογίζει σταυρωτές και φρουρούς του τάφου, αγάπη πού αξιώνεται πρώτη μαζί με την Θεοτόκο παρακαλώ, το Χαίρετε μετά την Ανάσταση.
Πώς να μην αγαπήσεις μια τέτοια προσωπικότητα! Ιδιαίτερα όταν είναι τόσο μουντζουρωμένη με τις φοβίες, τους πόθους και τις ανοησίες του καθενός όπου λέει θρησκεύεται…Και αισθάνεσαι και εσύ ο ολίγος, μέσα σε μια παραφορά παιδικής αγάπης, πώς θέλεις να προστατέψεις την εικόνα της από κάθε καπηλεία και από κάθε καρικατούρα «καλής» ή κακής πρόθεσης…


π.Παντελεήμων
μας τόστειλε το mail

Ὑποχρεούμεθα νὰ γνωρίζουμε τρόπους προστασίας μας ἐν ὥρᾳ σεισμοῦ


Εἶναι χρόνια τώρα (Ὀκτώβριος τοῦ 2011) ποὺ καταπιασθήκαμε μὲ μίαν ἄλλην ὀπτικὴ προστασίας μας ἀπὸ σεισμό, κατὰ τὴν διάρκειά του. Μίαν ἄλλην στὴν πραγματικότητα μέθοδο, ποὺ οὐδέποτε μᾶς ἐδίδαξαν καὶ οὐδέποτε καταπιασθήκαμε μὲ τὸ νὰ τὴν πρηλοφορηθοῦμε.
Ἡ μέθοδος αὐτὴ ἀποκαλεῖται: «τὰ τρίγωνα τῆς ζωῆς» καὶ εἰκόνες της, ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν σωτήριό τους ἐπίδρασιν, μποροῦμε νὰ δοῦμε παρακάτω.
Πρὶν σᾶς ἀφίσω μὲ τὰ ὅσα ἐν καιρῷ ἔχουμε δημοσιεύσῃ γιὰ τὸ ἐν λόγῳ θέμα, θὰ σᾶς παρακαλοῦσα νὰ μελετήσετε προσεκτικὰ τὶς εἰκόνες καὶ νὰ τὶς διαδόσετε, διότι μόνον ἡ πρόληψις σώζει. Δὲν μᾶς χρειάζεται μία ἀκόμη καταστροφή, ποὺ ἐπὶ πλέον θὰ μετρᾶ (πόσους ἀλήθεια;;;) νεκρούς, λόγῳ λανθασμένης πληροφορήσεως.

Σημείωσις
Μὲ ἀφορμὴ τὸν σεισμὸ στὴν Κῶ, τὸν πρὸ ἡμερῶν σεισμὸ στὴν Νότιο Κρήτη, ἀλλὰ καὶ πολλοὺς ἄλλους, ποὺ ἐνδέχεται νὰ βιώσουμε (ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν θὰ εἶναι ἀποτέλεσμα φυσικῶν ἀνακατατάξεων τοῦ φλοιοῦ τῆς Γῆς ἢ ἀποτέλεσμα …«ἄλλων παραγόντων»), ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ ἐνημερωθοῦμε σωστά.
Παιδιά, ἡλικιωμένοι καὶ ἀσθενεῖς πρέπει πρῶτα ἀπὸ ὅλους κι ἀπὸ ὅλα νὰ ἔχουν καταφύγιον ἀσφαλές.
Ἐάν, γιὰ κάποιους λόγους, κάποιοι ἔχουν μεριμνήσῃ σχετικῶς, προμηθευόμενοι σχετικὰ μέσα ἀσφαλείας, τότε ἂς ἀγνοήσουν τὰ παρακάτω, γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους, ἀλλὰ ἂς τὰ διαδόσουν ὅπου νομίζουν πὼς πρέπει.
Ἐπαναλαμβάνω.
Ἔχουμε νὰ μετρήσουμε πολλὲς ἀκόμη καταστροφές. Ἂς μὴν μετρήσουμε ἐπὶ πλέον θύματα, λόγῳ ἀγνοίας καὶ μόνον.
Σᾶς εὐχαριστῶ!
 Τὸ τρίγωνον τῆς ζωῆς!

Προσοχὴ μεγάλη παρακαλῶ! 

Ἡ παρακάτω δημοσίευσις σώζει ζωές! 

Διαδόσατέ την! 

Μεγάλωσα μὲ τὴν πεποίθησι πὼς ὅταν συμβαίνῃ κάποιος σεισμός, ἐγὼ θὰ πρέπῃ νὰ χωθῶ κάτω ἀπὸ ἕνα τραπέζι ἢ κάτω ἀπὸ μίαν κάσα πόρτας. 
Μεγάλωσα δῆλα δὴ μὲ μίαν λανθασμένη ἀντίληψιν.
Ὅταν πρὸ μερικῶν ἐτῶν ἔλαβα τὴν πληροφορία τῶν τριγώνων ποὺ σώζουν, κυριολεκτικῶς ἔπεσα ἀπὸ τὰ σύννεφα!
Συνειδητοποίησα πὼς ἀπὸ τύχη (ἢ σύμπτωσιν) εἶχα γλυτώσῃ ἔως σήμερα κάποιο σοβαρὸ ἀτύχημα. 
Διότι ἀπὸ σεισμοὺς στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε χορτάσῃ.
Ἐὰν συνυπολογίσουμε φυσικὰ καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἐκ τοῦ προχείρου κατασκευῆς πολλῶν κτιρίων, τότε τὸ συμπέρασμα (καὶ φυσικὰ ἡ ἀποκάλυψις) εἶναι συγκλονιστικό! 

Οἱ πιθανότητες γιὰ τὴν ἐπιβίωσίν μας ἀλλάζουν δραματικὰ πρὸς τὸ …χειρότερον! 
Ἂς θυμηθοῦμε τοὺς σεισμοὺς τοῦ 1999. Τοὺς νεκρούς. Τὸν τρόμο ποὺ βιώσαμε ὅλοι τότε. 
Δὲν θέλω νὰ πανικοβάλω κάποιους. 
Εἴπαμε, ἡ Ἑλλὰς εἶναι «δομημένη» σὲ μίαν ἀπὸ τὶς πλέον σεισμογενεῖς περιοχὲς τοῦ πλανήτου. 
Λαμβάνουμε λοιπὸν ὑπ’ ὄψιν μας τὴν παρακάτω πληροφορία κι ἂς εἶναι ἀχρείαστη.
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ζοῦμε μαζὺ μὲ τὸν Ἐγκέλαδο. 
Ὀφείλουμε καὶ νὰ τὸν σεβόμεθα ἀλλὰ καὶ νὰ προστατευόμεθα!

πηγή

     Χωρίς ομιλία ή διάβασμα, απλά κυττώντας αυτές τις φωτογραφίες, μπορείτε      
    να μάθετε περισσότερα από το να ακούσετε χίλιες λέξεις γύρω από το πώς 
να προστατέψετε τον εαυτό σας. Πραγματική Επίδειξη του «Τριγώνου της Ζωής»



Τι κάνουμε σε περίπτωση σεισμού; Ξεχάστε όσα ξέρατε!

 

     Αν είστε μέσα σε αυτοκίνητο, βγείτε έξω          
και καθίστεή ξαπλώστε δίπλα του. 
Αν κάτι πέσει πάνω στο αυτοκίνητο, αυτό αφήνει έναν 
άδειο χώρο πλευρικά.

Αποσπάσματα από το άρθρο του Doug Copp στο ‘ Triangle of Life’, επιμέλεια έκδοσης από τον Larry Linn του MAA Safety Committee , 13/4/04

Το όνομά μου είναι Doug Copp. Είμαι ο Αρχηγός Διάσωσης και Διευθυντής Καταστροφών της Αμερικανικής Ομάδας Διεθνούς Διάσωσης ( American Rescue Team International, ARTI), η πιο έμπειρη ομάδα διάσωσης του κόσμου. Οι πληροφορίες που περιέχονται σ’ αυτό το άρθρο θα σώσουν ζωές στο ενδεχόμενο ενός σεισμού. Το πρώτο κτίριο στο οποίο μπουσούλισα στα τέσσερα ήταν ένα σχολείο στη πόλη του Μεξικού κατά τη διάρκεια του σεισμού του 1985. Όλα τα παιδιά ήταν κάτω από τα θρανία. Όλα τα παιδιά κυριολεκτικά καταπλακωθήκανε σε σημείο ισοπέδωσης. Θα μπορούσαν να είχαν σωθεί άμα είχαν ξαπλώσει δίπλα στα θρανία κατά μήκος του διαδρόμου. Ήταν φρικτό, καθόλου αναπόφευκτο και αναρωτήθηκα γιατί τα παιδιά δεν ήταν στους διαδρόμους. Δεν ήξερα εκείνη τη στιγμή ότι είχε δοθεί οδηγία στα παιδιά να κρυφτούν κάτω από οποιοδήποτε έπιπλο. Απλά, όταν τα κτίρια γκρεμίζονται, το βάρος της οροφής που πέφτει πάνω στα διάφορα αντικείμενα ή έπιπλα ενός δωματίου συνθλίβει αυτά τα αντικείμενα, αφήνοντας κάποιο χώρο ή κενό δίπλα τους. Αυτός ο χώρος είναι αυτό που αποκαλώ ‘τρίγωνο της ζωής’.
Όσο μεγαλύτερο και δυνατότερο είναι το αντικείμενο, τόσο το λιγότερο θα συμπιεστεί. Όσο λιγότερο συμπιεστεί, τόσο μεγαλύτερο το κενό και τόσο μεγαλύτερη θα είναι η πιθανότητα ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί το κενό αυτό για την ασφάλειά του να μη τραυματιστεί. Την επόμενη φορά που θα δείτε κτίρια που έχουν καταρρεύσει στην τηλεόραση, μετρείστε τα ‘τρίγωνα’ που έχουν σχηματιστεί. Είναι παντού. Είναι το πιο κοινό σχήμα που θα δείτε στα γκρεμισμένα κτίρια. Είναι παντού.
ΔΕΚΑ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΠΟ ΣΕΙΣΜΟ
1. Σχεδόν όλοι που απλά ‘βουτούν και κρύβονται κάτω από κάτι’ όταν καταρρέει ένα κτίριο συνθλίβονται μέχρι θανάτου. Οι άνθρωποι που χώνονται κάτω από αντικείμενα, όπως θρανία ή αυτοκίνητα, συνθλίβονται.
2. Οι γάτες, τα σκυλιά και τα μωρά πολύ συχνά και φυσικά διπλώνουν το σώμα τους στην εμβρυακή θέση. Πρέπει να κάνετε και εσείς το ίδιο σε περίπτωση σεισμού. Είναι ένα φυσικό ένστικτο ασφάλειας και επιβίωσης. Μπορείτε να επιβιώσετε σε ένα μικρό κενό. Πηγαίνετε δίπλα σε ένα αντικείμενο, δίπλα σε ένα καναπέ, δίπλα σε ένα ογκώδες αντικείμενο που θα συμπιεστεί ελαφρά αλλά θα αφήσει ένα κενό δίπλα του.
3. Τα ξύλινα κτίρια είναι η ασφαλέστερη κατασκευή που μπορεί κανείς να βρεθεί κατά τη διάρκεια ενός σεισμού. Το ξύλο είναι ελαστικό και κινείται με τη δύναμη του σεισμού. Αν όντως ένα ξύλινο κτίριο καταρρεύσει, δημιουργούνται μεγάλα κενά επιβίωσης. Επιπλέον, ένα ξύλινο κτίριο έχει λιγότερη συμπυκνωμένη μάζα όταν καταρρεύσει. Τα κτίρια από τούβλα θα σπάσουν σε πολλά ατομικά τούβλα. Τα τούβλα αυτά θα προκαλέσουν πολλούς τραυματισμούς, αλλά λιγότερα πολτοποιημένα πτώματα σε σύγκριση με πλάκες από μπετόν.
4.Αν είστε ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι τη νύχτα και συμβεί σεισμός, απλά κυλήστε έξω από το κρεβάτι. Ένα ασφαλές κενό θα υπάρχει γύρω από το κρεβάτι. Τα ξενοδοχεία θα είναι σε θέση να πετύχουν ένα πολύ υψηλότερο ποσοστό επιβίωσης από σεισμό, απλά με το να αναρτήσουν μία πινακίδα στο πίσω μέρος της πόρτας κάθε δωματίου, που να λέει στους ενοίκους να ξαπλώσουν στο πάτωμα δίπλα στη βάση του κρεβατιού κατά τη διάρκεια ενός σεισμού.
5. Αν συμβεί ένας σεισμός και δεν μπορείτε εύκολα να ξεφύγετε με το να βγείτε έξω από τη πόρτα ή το παράθυρο, τότε ξαπλώστε κάτω και διπλώστε το σώμα σας στην εμβρυακή θέση δίπλα σε ένα καναπέ ή σε μία μεγάλη καρέκλα.
6.. Σχεδόν όλοι που πηγαίνουν κάτω από το κούφωμα της πόρτας όταν καταρρέει το κτίριο, σκοτώνονται. Και αυτό γιατί αν κάθεστε κάτω από το κούφωμα και η πόρτα πέσει προς τα μπρος ή προς τα πίσω θα συνθλιφτείτε από την οροφή από πάνω. Αν ή πόρτα πέσει προς τα πλάγια θα κοπείτε στη μέση από το κούφωμα. Και στις δύο περιπτώσεις θα σκοτωθείτε! 
7. Ποτέ να μη πάτε στις σκάλες. Οι σκάλες έχουν διαφορετική ιδιοσυχνότητα (ταλαντώνονται διαφορετικά από το κεντρικό όγκο του κτιρίου). Οι σκάλες και το υπόλοιπο τμήμα του κτιρίου συνεχώς προσκρούουν μεταξύ τους μέχρις ότου οι σκάλες διαλυθούν εκ θεμελίων. Οι άνθρωποι που πάνε στις σκάλες πριν λάβει χώρα η οριστική διάλυσή τους, ακρωτηριάζονται φρικτά από τα σκαλοπάτια της σκάλας τη στιγμή που αυτά διαλύονται. Ακόμα και αν το κτίριο δεν καταρρεύσει, μείνετε μακριά από τις σκάλες, καθόσον αυτές είναι από τα πιο πιθανά μέρη του κτιρίου να υποστούν βλάβες. Ακόμα και αν οι σκάλες δεν καταρρεύσουν από το σεισμό, μπορεί να καταρρεύσουν αργότερα από την υπερφόρτωσή τους από τον πανικόβλητο κόσμο που έχει στραφεί σ’ αυτές για εκκένωση του κτιρίου. Οι σκάλες πρέπει πάντα να ελέγχονται για καταλληλότητα μετά από σεισμό, ακόμα και αν το υπόλοιπο κτίριο δεν έχει υποστεί ζημιές.
8.Πηγαίνετε κοντά στους εξωτερικούς τοίχους του κτιρίου ή έξω από αυτούς αν είναι δυνατόν. Είναι πολύ καλύτερα να είστε κοντά στο εξωτερικό του κτιρίου παρά στο εσωτερικό. Όσο πιο μακριά είστε από την εξωτερική περίμετρο του κτιρίου, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να μπλοκαριστεί η οδός διαφυγής σας.
9. Οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα στα οχήματά τους συνθλίβονται όταν ο δρόμος από πάνω (ανισόπεδοι δρόμοι) καταρρεύσει σε περίπτωση σεισμού και καταπλακώσει τα οχήματά τους. Αυτό είναι ακριβώς αυτό που συνέβη με τις πλάκες ανάμεσα στα καταστρώματα στη λεωφόρο Nimitz. Τα θύματα του σεισμού του Σαν Φραντσίσκο έμειναν όλα μέσα στα αυτοκίνητά τους. Σκοτώθηκαν όλοι. Θα μπορούσαν να είχαν σωθεί απλά με το να είχαν βγει έξω και να είχαν καθίσει ή ξαπλώσει δίπλα στα οχήματά τους. Όλα τα καταπλακωμένα αυτοκίνητα είχαν κενά ύψους ενός μέτρου δίπλα τους, εκτός από εκείνα στα οποία οι κολώνες από μπετόν είχαν πέσει εγκάρσια πάνω τους.
10. Ανακάλυψα, καθώς μπουσουλούσα μέσα σε γραφεία εφημερίδων που είχαν καταρρεύσει, καθώς και σε άλλα γραφεία με πολύ χαρτικό υλικό, ότι το χαρτί δεν συμπιέζεται. Μεγάλα κενά δημιουργούνται γύρω από στοίβες από χαρτί. Διαδώστε αυτό το μήνυμα και σώστε ζωές… (ῥαπόρτο καὶ γενικὴ ἐνημέρωσις )



άλλο Σχίσμα, άλλο Αίρεση και άλλο παρασυναγωγή





Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου  Ιεροθέος , απαντά  στον «αγράμματο ή  σκοπίμως διαστρεβλωτή» Μητροπολίτη Μιλήτου Απόστολο,

 ο οποίος στην ομιλία του με θέμα: «Επομένη τοις Τρισίν Ιεράρχαις, η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας»(εδώ σελις 9), εμφανίζεται ως υπέρμαχος της χρήσης του όρου «εκκλησίες» για τις αιρετικές συναγωγές και μάλιστα δεν διστάζει να παρερμηνεύσει ακόμη και τον Μέγα Βασίλειο.

του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου


«Στην αναφορά της θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου γίνεται λόγος για τα «σχίσματα των Εκκλησιών». 


Ο Μέγας Βασίλειος μεταξύ των άλλων προσεύχεται στον Θεό: «Παύσον τα σχίσματα των Εκκλησιών».

Μερικοί σύγχρονοι θεολόγοι, για να δικαιολογήσουν τον όρο Εκκλησία και για τους ετεροδόξους, επικαλούνται και την φράση αυτή και ισχυρίζονται ότι ο Μέγας Βασίλειος ονομάζει Εκκλησίες και τις κοινότητες των αιρετικών, οπότε αυτό, όπως ισχυρίζονται, δίδει το δικαίωμα να ονομάζουν όλους τους Χριστιανούς εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ότι ανήκουν σε Εκκλησίες.

Αυτό εκ πρώτης όψεως είναι λογικοφανές, αλλά εάν αναλύση κανείς το θέμα θα διαπιστώση ότι τέτοιες ερμηνευτικές αποδόσεις στον Μέγα Βασίλειο είναι εσφαλμένες.


Κατ’ αρχάς αμέσως μετά την προσευχή «παύσον τα σχίσματα των Εκκλησιών» ακολουθεί η προσευχή: «τας των αιρέσεων επαναστάσεις ταχέως κατάλυσον τη δυνάμει του αγίου σου Πνεύματος». 


Αυτό σημαίνει ότι εδώ γίνεται διάκριση μεταξύ των σχισμάτων, που πρέπει να παύσουν να υπάρχουν, και των επαναστάσεων των αιρέσεων που πρέπει να καταλυθούν με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Και αυτό γιατί οι αιρέσεις είναι προιόντα του πονηρού πνεύματος, των δαιμονικών δυνάμεων.

Έπειτα, στην ίδια ευχή της αναφοράς προσεύχεται: «τους εσκορπισμένους επισυνάγαγε∙ τους πεπλανημένους επανάγαγε και σύναψον τη αγία σου καθολική και αποστολική Εκκλησία». 


Έτσι, υπάρχει η Μία, Αγία, Αποστολική και Καθολική Εκκλησία και «οι πεπλανημένοι» που έχουν απομακρυνθή από αυτή και πρέπει να επιστρέψουν σε αυτήν.

Όποιος δεν μπορεί να κάνη την διάκριση μεταξύ σχισμάτων και αιρέσεων, δεν μπορεί να καταλάβη τον λόγο του Μεγάλου Βασιλείου και κατά τον τρόπο αυτό τον παρερμηνεύει και τον αδικεί.

Το ότι ο Μέγας Βασίλειος κάνει διάκριση μεταξύ των σχισμάτων και των αιρέσεων φαίνεται στον 1ο Κανόνα του, ο οποίος έγινε αποδεκτός από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο και επομένως έχει καθολική ισχύ.

Στον σημαντικό αυτόν κανόνα ο Μέγας Βασίλειος κάνει την διάκριση μεταξύ αιρέσεων, σχισμάτων και παρασυγαγωγών. 


Αναλύοντας αυτό το θέμα γράφει, κατά την μετάφραση του χωρίου: 

«αιρέσεις (οι παλαιοί Πατέρες) ονόμασαν αυτούς που είχαν αποσχιστεί τελείως και είχαν αποξενωθεί από την ίδια την πίστη, ενώ σχίσματα αυτούς που φιλονίκησαν μεταξύ τους για κάποιες αιτίες εκκλησιαστικές και για ζητήματα που μπορούν να διευθετηθούν∙ και παρασυγαγωγές τις συγκεντρώσεις που έκαναν ανυπότακτοι πρεσβύτεροι ή επίσκοποι και αγράμματοι άνθρωποι». 

Δίνει δε μερικά παραδείγματα από την τότε πραγματικότητα για να γίνη κατανοητό.

Όταν ο Μέγας Βασίλειος προσευχόταν «παύσον τα σχίσματα των Εκκλησιών» εννοούσε την προσωρινή διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών για ζητήματα ιάσιμα, ενώ για τις αιρέσεις προσεύχεται διαφορετικά.

Κάνοντας αυτήν την διάκριση σαφώς γράφει ότι οι Πατέρες οι παλαιοί καθόρισαν «το μεν των αιρετικών (βάπτισμα), παντελώς αθετήσαι», το δε βάπτισμα των σχισματικών να το δεχθούν, επειδή «ως έτι εκ της εκκλησίας αυτών», αφού αποσχίσθηκαν από την Εκκλησία για «ζητήματα ιάσιμα», όχι της πίστεως, και το βάπτισμα αυτών που ανήκουν στις παρασυναγωγές «αν βελτιωθούν με αξιόλογη μετάνοια και επιστροφή, να ενώνονται ξανά με την Εκκλησία, ώστε πολλές φορές να γίνονται δεκτοί στην ίδια την τάξη, όταν μετανοήσουν, και αυτοί που έφυγαν μαζί με τους απειθάρχητους και που είχαν κάποιον ιερατικό βαθμό».

Ο Μέγας Βασίλειος αιτιολογεί θεολογικώς γιατί οι αιρετικοί δεν ανήκουν στην Εκκλησία, και γιατί δεν μπορεί να γίνη αποδεκτό το βάπτισμά τους. Γράφει: 


«οι δε της εκκλησίας αποστάντες, ούκ έτι έσχον την χάριν του αγίου Πνεύματος εφ’ εαυτούς∙ επέλιπε γαρ η μετάδοσις τω διακοπείναι την ακολουθίαν», δηλαδή «αυτοί όμως που αποστάτησαν από την εκκλησία δεν έχουν πιά την χάρη του Αγίου Πνεύματος επάνω τους∙ γιατί σταμάτησε η μετάδοση, επειδή διακόπηκε η συνέχεια».

Αυτό σημαίνει ότι όσες κοινότητες χριστιανικές δέχονταν την αίρεση, δεν είχαν αποστολική διαδοχή, και δεν έχουν έγκυρα μυστήρια, αφού τους εγκατέλειψε η Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Η εποχή στην οποία έζησε ο Μέγας Βασίλειος ήταν μια ταραχώδης εποχή. 


Είχε προηγηθή η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, αλλά σχεδόν αμέσως μετά την Σύνοδο αυτή δημιουργήθηκαν έριδες. 

Γίνονταν μεγάλες συζητήσεις για τον όρο του ομοουσίου και άλλους όρους σχετικά με την θεότητα του Υιού και Λόγου του Θεού, αλλά και την θεότητα του Αγίου Πνεύματος. 

Έτσι, άλλες χριστιανικές κοινότητες είχαν απομακρυνθή από την Εκκλησία ως αιρετικές, λόγω του ότι ο Επίσκοπος είχε προσχωρήσει στην αίρεση, άλλες ήταν σχισματικές για λόγους προσωπικούς και διοικητικούς, αφού δεν είχε επικρατήσει ακόμη το διοικητικό σύστημα, που υπάρχει σήμερα, και άλλες ήταν παρασυναγωγές. 

Όλα αυτά ρυθμίστηκαν με την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία συνήλθε το 381 μ.Χ. δύο χρόνια μετά την κοίμηση του Μεγάλου Βασιλείου. 

Η δε Σύνοδος αυτή δεν ανήρεσε αυτήν την διάκριση του Μεγάλου Βασιλείου, αλλά την διατήρησε, γιατί θέτει ουσιαστικούς και κανονικούς όρους για να δεχθή το βάπτισμα αυτών που έφυγαν από την Εκκλησία.

Έτσι η διάκριση μεταξύ αιρέσεως, σχίσματος και παρασυναγωγής υφίσταται σήμερα. 


Αιρετικοί είναι όσοι έχουν εισάγει αιρετικές αποκλίσεις από την πίστη των Πατέρων. 

Το filioque, το actus purus, το analogia entis, το analogia fidei είναι αιρέσεις και αυτές έχουν εγκολπωθή οι δυτικοί Χριστιανοί. 

Ο μονοφυσιτισμός και ο μονοθελητισμός είναι αιρέσεις και αυτές έχουν εγκολπωθή οι ανατολικοί Χριστιανοί. 

Εκτός αυτών, υπάρχουν και Εκκλησίες για διοικητικούς λόγους, που δεν έχουν εκκλησιαστική κοινωνία, όπως το Πατριαρχείο Αντιοχείας διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Επομένως, όταν ο Μέγας Βασίλειος προσευχόταν «παύσον τα σχίσματα των Εκκλησιών» εννοούσε την προσωρινή διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών για ζητήματα ιάσιμα, ενώ για τις αιρέσεις προσεύχεται διαφορετικά, ήτοι «τας των αιρέσεων επαναστάσεις ταχέως κατάλυσον τη δυνάμει του Αγίου σου Πνεύματος» και «τους πεπλανημένους επανάγαγε και σύναψον τη αγία σου καθολική και αποστολική εκκλησία».

Μέσα στην προοπτική αυτή πρέπει να ερμηνεύση κανείς τις επιστολές που απέστειλε ο Μέγας Βασίλειος για την ειρήνη στην Εκκλησία.

Πρέπει να σταματήση αυτή η παρερμηνεία της διδασκαλίας του Μεγάλου Βασιλείου. Όσοι έχουν διαφορετικές απόψεις, έχουν το δικαίωμα να τις εκφράζουν, αλλά οπωσδήποτε ας σταματήσουν να παρερμηνεύουν τον μεγάλο μας Πατέρα, τον Αρχιεπίσκοπο Καισαρείας της Καππαδοκίας και ουρανοφάντορα Βασίλειο».
parembasis.gr



σχόλιο Γ.Α

:δηλ. σχίσμα με τον αιρετικό ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ...κι εφόσον ο Οικουμενισμός είναι αίρεση, ένα..."τυχόν διαζύγιο" με τους Οικουμενιστές δεν θα είναι "σχίσμα"...να υποθέσουμε πως "κάτι δραστικά ενδιαφέρον έρχεται" και "προετοιμάζεται το έδαφος";

 
Μάς ζητήθηκε προσευχή για μια ψυχή...Τη Σοφία, μανούλα, κάπου στα 45 της. Διαγνώστηκε αυτές τις μέρες με όγκο στο στήθος...Την παρέπεμψαν στο Σωτηρία για περαιτέρω ψάξιμο...

Ο μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος αναφέρει την προφητεία των γερόντων για μεγάλο σεισμό στην Ελλάδα!

Οι "θεοί" ομιλούν την... βαρβαρικήν!



Αρχαιοελληνική μαρτυρία για την ξένη προέλευση τών ψευτοθεών τών αρχαίων Ελλήνων
Ποιους πιστεύουν αυτοί που παραπονούνται για τον "Ναζωραίο" Χριστό
Οι νεοεθνικοί πιστοί των 12 εών" του «Ολύμπου» και ηγέτες της νεοπαγανιστικής παράταξης διαρκώς επιχειρηματολογούν γύρω από την  ελληνικότητα των θεών τους έναντι του Ιησού Χριστού που είναι Γαλιλαίος. Όμως, όχι μόνο οι θεοί τους είναι ξενόφερτοι, αλλά για να συνεννοηθούν μαζί τους, έπρεπε να τους μιλούν "βαρβαρικά", καθότι ως μη Έλληνες, δεν... κατανοούσαν πάντα την Ελληνική!

Εκτός του ότι από μαρτυρία του Ηροδότου γίνεται γνωστό πως οι θεοί ήρθαν στην Ελλάδα από την Αίγυπτο, εκτός του ότι από την ιστορία της θρησκείας μαθαίνει κανείς πως οι θεοί ήσαν Πελασγικοί και τερατόμορφοι πριν τους παραλάβουν οι Έλληνες και τους κάνουν ανθρωπόμορφους, υπάρχει και το ζήτημα της γλώσσας. Δηλαδή αν οι αρχαίοι θεοί μιλούσαν ελληνικά ή όχι. Ο Ησίοδος, αυτός ο θεολόγος ποιητής της αρχαίας Ελλάδας μαρτυρεί πως οι αρχαίοι θεοί των νεοπαγανιστών εθνικιστών δεν μιλούσαν καν Ελληνικά:
"φωναί δ' εν πάσησιν έσαν δεινής κεφαλήσι, παντοίην όπ' ιείσθαι αθέσφατον. Άλλοτε μεν γαρ φθέγυθ' ως τε θεοίσι συνιέμεν".
Μτφρ: Και είχαν μιλιά όλα τα φοβερά κεφάλια του κι αφήνανε κάθε είδους ανείπωτες φωνές. Άλλοτε έτσι μίλαγαν σαν μιλούσαν στους θεούς
Οι εναλλασσόμενες φωνές που εκπέμπουν τα κεφάλια του Τυφωέα (ταύρου, λιονταριού, σκύλου, φιδιού) μας κάνουν να υποπτευόμαστε κάποια παλαιότερη εκδοχή του μύθου, στην οποία ο Τυφωέας θα μεταμορφώνονταν σε διάφορα ζώα. Πρβλ. Το μύθο του Σεθ στην Αιγυπτιακή μυθολογία.
Οι θεοί κατά τους αρχαίους είχαν την δική τους ξεχωριστή γλώσσα και συχνά γίνεται στα αρχαία κείμενα διάκριση ανάμεσα στη γλώσσα των θεών και τη γλώσσα των ανθρώπων.
(Πηγή: Ησίοδος, Έργα και Ημέρες, Θεογονία, Η Ασπίδα του Ηρακλή, Πρόλογος Δανιήλ Ι. Ιακώβ, Σταύρος Γκιργκένης, εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2001, σελίδες 368-369, 434)
Γράφει ο Ιάμβλιχος στο "Περί Μυστηρίων" (96.13): «Δεν είναι η έννοια (δηλαδή η νόηση) πού ενώνει τους θεουργούς με τους θεούς. Διότι - στην αντίθετη περίπτωση - τι θα εμπόδιζε τους φιλοσόφους (εννοεί τους θεωρητικούς) να επιτύχουν θεουργική ένωση μαζί τους; Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ. Η θεουργική ένωση επιτυγχάνεται με την τελεσιουργία των άρρητων έργων, όταν τελούνται με τον κατάλληλο τρόπο, έργων πού είναι πέρα από κάθε νόηση, και με τη δύναμη των άφθεγκτων συμβόλων, πού μόνο οι θεοί τα εννοούν... Ακόμη και χωρίς εμείς να τα κατανοούμε, τα συνθήματα αυτά (δηλαδή τα σύμβολα) εκτελούν από μόνα τους το δικό τους έργο».
Ιδιαίτερα τόνιζε ότι κατά τις θεουργικές επικλήσεις των θεών πρέπει να χρησιμοποιούνται τα «βαρβαρικά τους ονόματα» γιατί οι θεοί αποκάλυψαν τη γλώσσα πού μιλούν μόνο στα «ιερά έθνη» των Αιγυπτίων και Βαβυλωνίων Ιερέων (Ερμού Τρισμ. , Προς Ασκληπιόν Ιερά Βίβλος, σ. 384 -290).
Τα διάφορα επίθετα του θεού (κατηγορήματα) έπρεπε να αναφέρονται στις μαγικές επικλήσεις, διαφορετικά δεν ήταν καθόλου βέβαια τα μαγικά τους αποτελέσματα. Τα ζωτικά ονόματα εξ άλλου περιελάμβαναν ορισμένες μυστικές επωνυμίες, τις όποιες οι ίδιοι οι θεοί είχαν αποκαλύψει στους Ιουλιανούς πατέρα και γιο, για να τους βοηθήσουν να παίρνουν απάντηση στις προσευχές τους. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι οι επωνυμίες αυτές περιλαμβάνονται στα βάρβαρα ονόματα, τα όποια σύμφωνα με τα Χαλδαϊκά Λόγια, έχασαν την αποτελεσματικότητα τους όταν μεταφράστηκαν στα Ελληνικά. Τις Ελληνικές μεταφράσεις των μαγικών ονομάτων μας τις μεταφέρει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς στους "Στρωματείς". "Στην περίπτωση που ένας χαρακτήρ είναι για μας ακατανόητος, για τους αμύητους, αυτό τούτό έστιν αυτού το σεμνότατο" (¨"Περί Μυστηρίων 254.14 κκ).